ตอนที่ 2

“ลุงครับ… สวัสดีครับ… ผมมาหาเจมส์ครับ… นี่เป็นบ้านของเจมส์ใช่ไหมครับ”

อาร์มถามพลางยกมือไหว้…

ชายที่กำลังขุดดินชะงัก ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อ ดวงตาคมกริบเหลือบมองมาที่อาร์มแล้วกล่าว

“ใช่… แต่ตอนนี้ไอ้เจมส์ไม่อยู่… มันไปอยู่บ้านแม่ที่หัวหิน”

เจ้าของบ้านตอบ ตาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของอาร์ม ทั้งตา หู จมูก ปากที่ประกอบรวมเอาไว้บนใบหน้าช่างดูอ่อนหวานราวกับดวงหน้าของผู้หญิง

“ผมชื่ออาร์มครับ… ”

ผู้มาเยือนแนะนำตัว

“ลุงชื่อสันต์”

เจ้าของบ้านกล่าว

“เสียดายจัง… นี่ถ้าผมโทรมาก่อนก็น่าจะดี”

อาร์มพูดคล้ายรำพึงกับตัวเอง

“ก็แล้วทำไมไม่นัดกันก่อนล่ะจะได้ไม่คลาดกัน”

สันต์ว่า

“ผมอยากเซอร์ไพรส์ครับ อยากให้เจมส์ตกใจที่รู้ว่าผมมาหาถึงบ้าน”

อาร์มกล่าว นี่เป็นครั้งแรกที่ตัดสินใจมาบ้านของเจมส์

“ก็เลยเซอร์ไพรส์สมใจ… ”

สันต์ว่า ตายังจ้องอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาของอาร์ม หนุ่มคนนี้ผิวพรรณดีอย่าบอกใคร ขาวมาจนแก้มและริมฝีปากอมสีชมพู

“จะรอไหม… สองสามวันไอ้เจมส์ก็น่าจะกลับ”

สันต์ชวน

“รอครับ… ”

ไม่รู้อะไรดลใจ อาร์มตอบโดยแทบไม่ต้องคิด

“งั้นก็เข้ามา… ”

สันต์เดินมาเปิดประตูบ้านรับแขกผู้มาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะกดโทรศัพท์ไปบอกลูกชายว่ามีเพื่อนมาหาที่บ้าน

จากนั้นเจมส์ก็โทรเข้ามาที่เครื่องของอาร์ม คุยกันอยู่ครู่สั้นๆ ก็วางสาย

“ได้ความว่าไง… ”

สันต์หันมาถาม

“เจมส์จะกลับวันมะรืนครับลุง… ”

อาร์มตอบไปตามที่ได้คุยกับเจมส์ จากนั้นสันต์ก็พาอาร์มเข้ามายังห้องที่จะต้องค้างแรมในระหว่างรอให้เจมส์กลับมา

“ห้องเล็กๆ… นอนได้นะ”

สันต์ถาม

“ได้ครับ… สบายมาก”

อาร์มตอบ แม้ที่นอนจะเป็นเพียงห้องเล็กๆ แต่ก็มีหน้าต่าง พอเปิดออกมาก็มีกระแสลมเย็น โชยเข้ามาปะทะใบหน้า

“ที่นี่น่าอยู่จังครับ… ”

อาร์มเชิดหน้าสูดกลิ่นน้ำจากคลองอัมพวาและกลิ่นใบไม้ใบหญ้าโชยมาจากสวน ยิ่งทำให้ได้บรรยากาศของบ้านสวนริมน้ำ

ใช่เลย… ชีวิตแบบนี้แหละ ที่อาร์มแอบโหยหา ทำให้รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศรอบกายที่ต่างไปจากบ้านในกรุงเทพฯ ที่เคยอยู่อาศัย

ในเวลาต่อมา

ตอนค่ำของวันเดียวกันนั้น

“ลุงสันต์ครับผมขออนุญาตลงเล่นน้ำในคลองนะครับ… ”

อาร์มกล่าวกับเจ้าของบ้าน ทอดสายตามองริ้วน้ำกระเพื่อมพลิ้วไปกับแรงลม

“ได้เลย… ตามสบาย… ”

ลุงสันต์ที่กำลังตัดใบกล้วยแห้งออกจากลำต้น หันมากล่าวกับชายหนุ่มผู้มาเยือน

ริมลำคลองน้ำใส บนสะพานไม้เก่าๆ ทอดยาวออกไปจากตลิ่งสู่เวิ้งน้ำ อาร์มถอดเสื้อผ้าจนเหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว กระโดดลงไปแหวกว่ายอยู่กลางน้ำจนเหนื่อยก็ว่ายกลับมานั่งบนสะพาน

“ชอบจัง… ที่นี่อากาศดีสุดๆ… ”

อาร์มพึมพำ ทิ้งปลายเท้าน้อยๆ ห้อยลงน้ำ เอาเท้าตีน้ำเล่นอย่างผ่อนคลายอารมณ์

“นี่สบู่… เอาไว้ฟอกเนื้อฟอกตัว”

เสียงทุ้มกังวานของผู้ชายร่างสูงใหญ่อีกคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง

ทำให้อาร์มต้องหันมามอง เอื้อมมือรับสบู่ก่อนสีเขียวที่ยื่นมาให้

“ลุงเป็นใครครับ… ผมอาร์มนะครับ เป็นเพื่อนของเจมส์ครับ”

อาร์มแนะนำตัว

“ลุงชื่อศร เป็นเพื่อนของไอ้สันต์พ่อของอาร์ม… บ้านลุงอยู่ถัดไปทางด้านหลังโน่น”

ชายตัวใหญ่กล่าว อาร์มสะดุดตากับร่างกายกำยำไปด้วยมัดกล้าม คิดในใจว่าผู้ชายที่มีอาชีพทำสวนช่างมีเรือนร่างบึกบึน  

“ยินดีที่ได้รู้จักครับลุง”

อาร์มยังคงจ้องมองร่างกำยำ สะดุดตากับผิวสีน้ำตาลคล้ำเกือบดำ

ลุงศรไม่ได้สวมเสื้อ แกเปลือยช่วงบน ทำให้เห็นแผงอกแน่นไปด้วยมัดกล้าม มีเส้นขนสีดำเป็นแพแผ่กระจายไปทั่ว ที่ต้นแขนทั้งสองข้างมีลายสักน้ำมันสีดำรูปเสือโคร่งดูขลัง หนวดเคราบนใบหน้าคมคร้ามและผิวเข้มๆ ยิ่งทำให้ชายผู้นี้ดูมีเสน่ห์ ไม่ว่าจะมองตรงไหนก็มีความเป็นชายชาตรีในทุกกระเบียดนิ้ว

“เล่นน้ำด้วยกันไหมครับลุง… ”

อาร์มชวน… หลังจากรับสบู่มาถูเนื้อตัว ฮัมเพลงไปพลางขณะอาบน้ำ หยิบก้อนสบู่สีเขียวขยี้จนเป็นฟองขาว ไล้ลูบผิวกายนวลเนียนราวกับผิวผู้หญิง

เนื้อตัวของอาร์มดูอ้อนแอ้น สะโพกอวบคล้ายหุ่นทรงผู้หญิง ท่าทางอ้อยอิ่งอยู่กับการสัมผัสเรือนร่างของตัวเองยิ่งทำให้ลุงศรนึกสงสัย…

‘ไอ้นี่มันสายวายชัดๆ… ’

ลุงศรคิดในใจ ก่อนจะกล่าวอีกประโยคตามมา

“ตามสบาย… เดี๋ยวลุงจะไปอาบน้ำหลังบ้าน… ลุงไม่ชอบอาบตรงนี้ว่ะ”