FAZER LOGINชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอต้องคุมเกมอยู่ฝ่ายเดียว สองมือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นเอวคอดกิ่ว ช่วยพยุงและสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปเป็นจังหวะ ทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวเสียดสีไปกับหน้าอกแกร่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปอ้าปากครอบครองยอดอกสีหวานทันที จ๊วบ..อ๊าาาา! "อ๊าาา! คุณอาเธอร์ อย่าดูดตรง
"อะ...คุณอาเธอร์ มะ มันยัง..." เสียงหวานอุทานตะกุกตะกักหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยช้อนมองคนตัวโตอย่างตื่นตระหนก เมื่อความคับแน่นที่แช่ค้างอยู่ภายในกายสาวผงาดขึ้นมาอีกครั้ง และกลับมาขยายขนาดจนขึงตึงปูดโปนด้วยเส้นเลือดร้อนจัดอัดแน่นร่องรักของเธออีกครั้ง ทั้งที่เขาเพิ่งจะปลดปล่
"อ๊ะ...อื้อออ...คุณอาเธอร์!" เสียงหวานครางกระเส่าหลุดรอดจากไรฟันเอวาบิดเร่าเรือนกายจนสะโพกมนส่ายร่อนไปมาอย่างลืมตัว เมื่อความอุ่นร้อนของเรียวลิ้นแกร่งเปลี่ยนมาเป็นสัมผัสแปลกใหม่ที่รุกรานลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มผละใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมาเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาตอบสนองอันไร้เดียงสาของเธ
"อะ อื้อ..คุณอาเธอร์" เสียงหวานครางกระเส่าระคนอื้ออึงยามที่ริมฝีปากร้อนจัดของเขาเลื่อนต่ำลงมาขบเม้มตรงไหปลาร้าระหงอย่างเน้นย้ำ นัวเนียคลอเคลียไม่ยอมห่างราวกับคนขาดน้ำที่เพิ่งได้โอเอซิสกลางทะเลทรายมาหล่อเลี้ยง "เธอมันตัวแสบ ยั่วให้ฉันอยาก แล้วจะมาสั่งให้พอทีหลังงั้นเหรอ?" อาเธอร์ผละใบหน้าขึ้นมาสบตา
‘น่ารักงั้นเหรอ?เดี๋ยวคืนนี้เธอจะได้รู้เอวา’ อาเธอร์คาดโทษในใจ สายตาคมกริบจับจ้องเรียวปากอิ่มของเธอด้วยความกระหาย พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดต่อไปออก แล้วหมุนตัวเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและดับอารมณ์ร้อนรุ่มที่กำลังปะทุอยู่ภายใน 1 ชั่วโมงต่อมา…. “โมจิ นอนตรงนี้ เอวานอนตรงนี้ห้ามขึ้นเ
รถตู้หรูเคลื่อนตัวฝ่าสายฝนยามค่ำคืนมาจนถึงคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่โซนที่จอดรถส่วนตัวสำหรับเจ้าของห้องเพนท์เฮ้าส์ชั้นสูงสุด อาเธอร์รีบไลน์สั่งให้การ์ดคนอื่น ๆ มารอขนของใช้ของเจ้าโมจิลงจากรถแทนไซที่ตอนนี้นั่งจามจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่เพนท์เฮ้าส
“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” เอวาตวาดกลับเสียงเข้ม มือบางสองข้างกำเข้าหากันแน่น “อีขยะ! มึงกล้าผลักกูเหรอ!” ริน่าเซแซดๆ ไปสองสามก้าวเนื่องจากรองเท้าส้นสูงแหลมคมเสียการทรงตัวบนพื้นหินอ่อนที่บัดนี้เจิ่งนองไปด้วยน้ำสกปรกและฟองสบู่กลิ่นฉุนกึก เธอมองสภาพรองเท้าแบรนด์เนมราคาเหยียบแสนของตัวเองที่บัดนี้เปื้อนคร
“เดี๋ยวก่อน!” ริน่าตวาดเสียงดังลั่น ส้นสูงสีแดงก้าวขยับเข้าไปใกล้ร่างบอบบางที่กำลังตัวสั่นงันงก ทว่าในจังหวะที่เอวาเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อมารยาท แสงไฟนีออนเหนือกระจกหรูสะท้อนให้เห็นใบหน้าหวานหยดเยิ้มอย่างชัดเจน ดวงตาคู่สวยคลอน้ำตานิดๆ หยาดเหงื่อไหลอาบแก้ม แก้มนวลแดงระเรื่อจากความร้อนระอุ จมูกรั
ขบวนรถตู้หรูเคลื่อนตัวออกจากอาณาเขตคาสิโนอย่างเป็นระเบียบ ทิ้งความวุ่นวายไว้เบื้องหลัง ทว่าความเงียบงันภายในห้องโดยสารกลับทวีความอึดอัดจนคนขับรถต้องลอบกลืนน้ำลายอยู่เป็นระยะ ไซยังคงจับจ้องสายตาผ่านกระจกมองหลังอย่างระมัดระวัง แม้ใบหน้าของเจ้านายจะเรียบเฉย แต่ออร่าความทมิฬที่แผ่ออกมานั้นน่ากลัวเกินกว่
“ขออนุญาตครับนาย” ร่างหนาก้มหน้าให้เจ้านายที่นั่งอยู่ในรถหนึ่งทีผ่านประตูรถที่ปิดกั้นเอาไว้ ก่อนจะเดินตรงไปยังกลุ่มคนกลุ่มนั้น สายตาจับจ้องไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าบ่อนด้วยความรู้สึกไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ภาพของเอวาที่ยืนกำด้ามไม้กวาดแน่นจนนิ้วขาวซีด ใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้ไร้สีเลือด สั่นระริกตามแรงส







