EP3 : บอสโรคจิต NC

มือเธอสั่น... กลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

มาร์ตินถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางหลุบตามองแฟ้มในมือบางที่สั่นระริกจนแทบจะร่วงหล่น และยังไม่ทันที่อลิซจะได้ตั้งตัว มือหนาก็เอื้อมมากระชากข้อมือเล็กของเธอเพียงข้างเดียว รั้งเข้าหาตัวอย่างแรงพร้อมกับโน้มใบหน้าลงใกล้ สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากผิวเนื้ออ่อนที่ข้อมือสาวอย่างจาบจ้วง ก่อนจะหลับตาลงราวกับต้องการซึมซับกลิ่นกายนั้นให้ลึกถึงปอด

“ปะ...เปล่าค่ะ! หนูไม่ได้กลัว!”

อลิซรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวันจนผมกระจาย ความตกใจในท่าทีคุกคามทำให้เธอพยายามจะชักมือกลับ แต่แรงบีบมหาศาลจากข้อมือแกร่งกลับทำให้เธอรู้สึกเจ็บจนใบหน้าหวานบิดเบี้ยว

“อื้อ... จ...เจ็บนะ! ปล่อยอลิซเถอะค่ะ”

“ชู่ว...”

มาร์ตินส่งเสียงปรามในลำคอแผ่วเบา ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชิดกัน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แววตาของเขามันช่างน่าขนลุกและเต็มไปด้วยตัณหา เขาเปล่งเสียงพร่าออกมาที่ชิดริมฝีปากเธอ

“ดี...”

“....”

“ฉันชอบให้เธอเป็นแบบนั้น... แบบที่สั่นไปทั้งตัวเวลาอยู่ใต้ร่างฉัน”

“ชะ...ชอบอะไรคะ!? คุณพูดเรื่องอะไร... อลิซไม่เข้าใจ! ว๊ายยย!”

อลิซร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ร่างกำยำก็รวบกอดเธอเข้าไปแนบชิดจนหน้าอกอวบอิ่มจมลงกับแผงอกแกร่ง ปลิ้นออกข้างลำตัว

มาร์ตินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว เขาตั้งใจบดเบียดร่างหนา พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาจูบเม้มซอกคอขาวระหงอย่างจาบจ้วง

“ไม่นาน... เธอก็จะได้รู้เองว่าฉันชอบอะไร”

“อื้ออ...ปล่อยอลิซนะคะคุณมาร์ติน!”

“เอาโทรศัพท์เธอมา” เสียงทุ้มสั่งการตัดบทอย่างเอาแต่ใจ

“คะ?”

“คำพูดของฉันมันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยเหรอ?” มาร์ตินเลิกคิ้ว สายตาที่จ้องมองมานั้นกดดันจนอลิซหายใจไม่ออก

“ปะ...เปล่าค่ะ เดี๋ยวอลิซหยิบให้ แต่คุณต้องปล่อยอลิซก่อนสิคะ!”

มือบางพยายามจะล้วงลงไปในกระเป๋ากระโปรงทรงเอที่รัดรูป ทว่ามาร์ตินกลับไวกว่า เขาอาศัยความได้เปรียบของร่างกายแทรกมือหนาลงไปในกระเป๋ากระโปรงแคบๆ นั้นแทน มือแกร่งจงใจลงน้ำหนักลูบไล้ผ่านหน้าขาเนียนละเอียดจนอลิซสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นสะท้านกับสัมผัสจาบจ้วงที่จงใจหยอกเอินมากกว่าแค่จะหยิบของ

“รหัสอะไร?” เขาชูโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมาพลางถามเสียงเรียบ

“เอ่อ... เดี๋ยวอลิซกดเองค่ะ อื้อ! หยุดกอดอลิซแน่นๆ แบบนี้สักทีสิคะ”

“ไม่ต้อง... แค่บอกรหัสฉันมา”

อลิซเผลอขมวดคิ้วใส่คนเผด็จการตรงหน้าอย่างลืมตัว นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ! ถึงเขาจะเป็นบอส แต่โทรศัพท์คือพื้นที่ส่วนตัวที่มีความลับทุกอย่างของเธอแท้ๆ มาร์ตินเห็นปฏิกิริยานั้นก็กระตุกยิ้มหยัน

“มองฉันด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง? เงินในบัญชีเด็กฝึกงานอย่างเธอ ฉันว่ามันคงไม่มากพอเท่าเศษเสี้ยวเศษเงินทอนของฉันหรอกนะ”

“แหม... อลิซก็ไม่ได้คิดว่าคุณมาร์ตินจะขโมยเงินหรอกค่ะ!” อลิซประชดกลับเสียงสูง

“งั้นก็บอกรหัสมา”

“แต่ว่า...”

“บอก-ฉัน-มา!”

“...” อลิซกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ลมหายใจติดขัดไปชั่วขณะเมื่อเจอรัศมีอำนาจที่กดทับลงมาจนเธอแทบจะหลอมละลาย สุดท้ายก็จำใจต้องบอกตัวเลขลับออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“รหัสxxxxxxค่ะ”

อลิซพยายามชะเง้อคอมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองด้วยความอยากรู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่ก็มองไม่เห็นอะไรเลยเพราะคนตัวสูงยังคงกอดรัดรั้งร่างเธอไว้แน่น

มาร์ตินนิ้วเรียวยาวกดรัวลงบนหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยัดโทรศัพท์ใส่กลับลงไปในกระเป๋ากระโปรงของเธอดังเดิม มือหนาแกล้งขยี้เน้นที่ต้นขาเธออีกครั้งก่อนจะยอมผละมือออก

“อื้ออ...จะทำอะไรอีกคะ!”อลิซประท้วงเสียงหลง ย่นคอหนีพัลวันเมื่อริมฝีปากหยักและจมูกโด่งคมเริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมของเธออีกครั้งอย่างย่ามใจ

อกแกร่งบดเบียดสัมผัสความนุ่มจากทรวงอกอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบา ในขณะที่ฝ่ามือหนาก็เริ่มฟ้อนเฟ้นไปตามแผ่นหลังบางอย่างจงใจ

“อื้ออ... นี่คุณกำลังลวนลามอลิซนะ!”

“ชู่ว... อย่าดิ้นสิ เดี๋ยว ‘มัน’ ตื่น” มาร์ตินกระซิบเสียงพร่าชิดผิวเนื้อนุ่ม

“อะ... อะไรตื่นคะ? ใครหลับอยู่?” อลิซถามกลับด้วยความใสซื่อ

“น้องชายฉันหลับอยู่... ถ้ามันตื่นขึ้นมาตอนนี้ เธอจะเจ็บเอานะอลิซ”

คำตอบนั้นทำให้อลิซหันขวับไปมองคนที่ซุกอยู่ที่ซอกคอเธอทันที คิ้วสวยขมวดมุ่นด้วยความสงสัย ถ้าเธอจำไม่ผิด มาร์ตินเป็นน้องคนเล็กของตระกูลมาร์โคแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วเขาจะไปมีน้องชายซ่อนอยู่ที่ไหนอีก?

“อื้อ... จะทำอะไรคะ!”

อลิซร้องประท้วงอีกรอบเมื่อมือหนาเลื่อนต่ำลงจากเอวคอดกิ่ว สัมผัสหนักหน่วงลงบนก้นงอนงามอย่างถือวิสาสะ เธอพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่เรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดของเด็กสาวหรือจะไปสู้พละกำลังมหาศาลของคนตัวโตได้

“อ้าส์...” เสียงครางต่ำในลำคอของมาร์ตินทำให้อลิซหน้าร้อนฉ่า

“นี่! อย่าทำเสียงแบบนั้นนะ!”

มาร์ตินหลับตาสูดกลิ่นกายหอมละมุนราวกับลูกอมรสหวานอย่างชื่นใจ จมูกโด่งคลอเคลียไม่ห่าง รินรดลมหายใจร้อนผ่าวใส่ผิวเนียนจนหญิงสาวสั่นสะท้าน สายตาคมกริบจับจ้องเพียงเสี้ยวใบหน้าสวยที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ แขนแกร่งรัดรวบทรงโตของเธอไว้แน่นไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน ก่อนจะพาเธอเคลื่อนตัวกึ่งเดินกึ่งลากไปยังโต๊ะเอกสารตัวใหญ่

“คิดอะไรอยู่หืม?” เขาถามพลางกระตุกยิ้มร้าย

“อื้ออ... ปล่อยอลิซนะ! คุณมันคนบ้ากาม!”

“เปล่าซะหน่อย...ฉันแค่ทักทายแบบคนที่รู้จัก... เหมือนน้อง เหมือนญาติสนิทไง”

“....” อลิซถึงกับพูดไม่ออก ญาติบ้านไหนเขาทำกันแบบนี้!

“และอีกอย่าง... ที่เรียกมาน่ะ แค่จะบอกว่าเอาเอกสารกองนี้ไปสรุปมาให้ฉันด้วยก็เท่านั้น อย่าเพิ่งคิดลึกไปไกลนักสิเด็กฝึกงาน”

มาร์ตินผละมือออกอย่างกะทันหัน ทิ้งให้อลิซยืนเคว้งอยู่หน้ากองเอกสารพะเนินเทินทึก เขาตีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นัยน์ตาสีเทาที่วาวโรจน์กลับบอกชัดเจนว่าเขากำลังสนุกที่เห็นเธอหัวหมุน!

“อะไรนะคะ... คือเรื่องทั้งหมด... คือคุณจะให้อลิซทำแค่สรุปเอกสารเหรอคะ?”

อลิซถามทวนด้วยความงุนงง สับสนกับอารมณ์ที่แปรปรวนยิ่งกว่าพายุของคนตรงหน้า เมื่อครู่เขายังทำเหมือนจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวอยู่เลยแท้ๆ!

“อืม... สรุปเอกสารกองนี้มาให้ฉันภายในสองชั่วโมง ถ้าทำได้... ฉันจะถือว่าเธอสอบผ่านวันแรก”

“ค่ะ! ค่ะ! อลิซจะรีบทำเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”

ถึงจะยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เด็กสาวก็รีบตกปากรับคำทันทีเมื่อเห็นดวงตาคมกริบคู่เดิมยังคงจับจ้องมองเธอราวกับเสือที่พร้อมจะกระโจนเข้าขย้ำ

อลิซจึงรีบคว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมากอดไว้แนบอกแน่นราวกับใช้มันเป็นเกราะกำบัง ก่อนจะหมุนตัววิ่งพรวดออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับหนูติดจั่น ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายหอมอ่อนๆ และมวลอากาศที่ยังไม่ทันสงบลง

ทันทีที่บานประตูบานใหญ่ปิดสนิทลง ริมฝีปากหยักของมาร์ตินก็ค่อยๆ เหยียดยิ้มออกมาบางๆ แผ่รังสีความเหี้ยมเกรียมและความน่าขนลุกออกมา

“กลัวฉันเหรอ... ดีแล้ว”

เขากระซิบแผ่วเบากับความว่างเปล่า หัวใจแกร่งกระตุกด้วยความรู้สึกพึงพอใจเมื่อนึกถึงร่างบางที่สั่นเทาอยู่ใต้พันธนาการของเขาเมื่อครู่

“หึ... คราวนี้เธอหนีไม่พ้นแน่ อลิซ”

มาเฟียหนุ่มเอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างผู้ชนะ เปลือกตาปิดลงช้าๆ หากแต่ภาพในความคิดกลับชัดเจนขึ้นทุกขณะ ภาพดวงตากลมโตที่สั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น ร่างบอบบางที่แข็งค้างยามถูกเขาสัมผัส... ทุกความหวาดกลัวของเธอ เขาคือผู้กุมมันไว้ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว

“อ้าส์…” กลิ่นกายสาวที่เขาเพิ่งได้สูดดมไปเมื่อครู่ยังคงตราตรึง มันช่างหอมหวานและยั่วยวนเกินกว่าจะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง และ อลิซ ชื่อที่ฟังดูไร้เดียงสาและสะอาดบริสุทธิ์เกินไปสำหรับโลกสีเทาของเขา แต่นั่นแหละ ยิ่งบริสุทธิ์เท่าไร มันก็น่าแปดเปื้อนขึ้นเท่านั้น

“อลิซ อิน วันเดอร์แลนด์งั้นเหรอ? หึ... ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรกของฉันนะ... สาวน้อย”