EP2 : สายตาโลมเลีย

“สวัสดีค่ะบอส... น้องนักศึกษาฝึกงานเพิ่งมาถึงเมื่อครู่นี้เองค่ะ”

เลขาฯ สาวรีบหยัดกายลุกขึ้นยืนในทันที สีหน้าที่เคยเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานหยดย้อยราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ แต่..มาร์ตินกลับไม่ได้ปรายตาไปมองหรือสนใจเสียงนกเสียงกาของเธอเลยแม้แต่น้อย

มาร์ตินชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ มาเฟียระดับแถวหน้า ที่มีดวงตาสีเทาเข้มเย็นเฉียบเป็นเอกลักษณ์

ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น และดวงตาคมกริบคู่นั้นเอาแต่จ้องมองใบหน้าหวานของอลิซที่กำลังหันมาสบตาเขาอยู่พอดีอย่างไม่กะพริบตา

ตึก..ตัก...ตึก..ตัก..

อลิซรู้สึกเหมือนร่างกายถูกแช่แข็ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ราวกับตกอยู่ในภวังค์ลึกลับ สายตาคู่นี้... ความรู้สึกที่เหมือนถูกล่าแบบนี้...มันทำให้นึกถึงความฝันที่ทำให้เธอรู้สึกสั่นสะท้าน

ในขณะที่อลิซกำลังตกอยู่ในมนต์สะกดของซาตานในคราบนักธุรกิจ เลขาฯ สาวที่ถูกเมินก็ขยับกายเข้ามาใกล้ เธอโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูอลิซที่พอให้ได้ยินกันเพียงสองคน

“จำคำที่เธอพูดเมื่อกี้ไว้ให้ดีล่ะ...อย่ายุ่งกับผู้ชายของฉัน!”

คำขู่ที่เคลือบไว้ด้วยยาพิษทำให้อลิซตื่นจากภวังค์ และยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยถามว่าคำไหน เลขาฯ สาวกลับตีสีหน้ายิ้มหวานละมุนเหมือนเดิมทำอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันไปพูดกับมาร์ตินด้วยท่าทางอ่อนช้อย

“บอสเข้าไปรอในห้องก่อนนะคะ เดี๋ยวที่เหลือดิฉันจัดการเองค่ะ”

มาร์ตินไม่ได้ตอบรับคำพูดนั้น เขาเพียงแค่กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย สายตายังคงตรึงอยู่ที่อลิซก่อนจะหมุนตัวเดินนำเข้าไปในห้องทำงานบานใหญ่

ทันทีที่แผ่นหลังกว้างของมาร์ตินลับหายเข้าไปหลังประตู รอยยิ้มหวานของเลขาฯ สาวก็เลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความริษยา เธอคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแล้วโยนลงตรงหน้าอลิซอย่างแรงจนเสียงดัง ปึก!

“นี่! เอาแฟ้มของเธอไป!”

“แฟ้มอะไรเหรอคะ?” อลิซถามพลางขมวดคิ้ว มือบางเอื้อมไปหยิบเอกสารขึ้นมาด้วยความงุนงง

“มีตาหรือเปล่าล่ะ! ถ้ามีก็ก้มลงอ่านเองสิ อย่ามาเซ้าซี้ถามฉัน!”

น้ำเสียงแผดกร้าวที่ไร้ซึ้งกิริยาเมื่อครู่ทำเอาอลิซสะดุ้ง เธอรีบก้มลงมองหน้าปกแฟ้มจนได้รู้ว่ามันคือประวัติส่วนตัวของเธอเองที่ส่งมาตอนสมัครฝึกงาน

“เอาแฟ้มเข้าไปส่งให้บอสในห้อง... เร็วๆ เข้า! บอสไม่ชอบรอใครนาน !”

พูดจบเลขาสาวก็สะบัดหน้าหนี นั่งลงทำงานต่อโดยไม่คิดจะปรายตามองอลิซอีก อลิซกำแฟ้มในมือจนแน่น หัวใจเต็นรัวด้วยความประหม่าปนอึดอัด เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตรงไปยังประตู

ก๊อก...

เสียงเคาะประตูยังไม่ทันจะสิ้นสุดลงดีด้วยซ้ำ ประตูก็ถูกเปิดออกทันทีอย่างรวดเร็วราวกับว่าคนข้างในรอจังหวะนี้มาเนิ่นนาน

ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องปะทะเข้ากับใบหน้าของอลิซ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่แสนคุ้นเคยคละคลุ้งไปทั่ว อลิซก้าวเข้าไปในห้องอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะพบว่าร่างสูงสง่าของมาร์ตินไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน... แต่เขากำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ จ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“ช้าไปสามสิบวินาทีนะ...อลิซ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เรียกชื่อเธออย่างสนิทสนม ทำให้อลิซชาวาบไปทั้งตัว

“สะ...สวัสดีค่ะ หนูอลิซค่ะ มาฝึกงานวันแรกค่ะ”

อลิซเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก กะพริบตาปริบๆ มองผู้ชายตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว แต่เขาไม่ได้ตอบรับคำทักทายนั้นด้วยวาจา เขากลับสาวเท้าเข้าหาเธอ ก่อนจะเอื้อมมือหนาผ่านไหล่บางของเธอไป...

ปัง!

เสียงประตูที่ถูกผลักจนปิดสนิทดังขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงล็อกที่ก้องกังวานในความรู้สึก อลิซสะดุ้งสุดตัวและยังไม่ทันได้ถอยหนี มาร์ตินก็โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดข้างแก้มเนียน

“สวัสดี... ‘เด็กฝึกงาน’ ของฉัน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เน้นคำว่าของฉันทำให้อลิซชาวาบไปทั้งตัว ดวงตาคมกริบสีเทาไล่มองเธออย่างอุกอาจ เริ่มจากเส้นผมที่ถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ไล่ลงมาตามดวงตาสั่นระริก ลำคอระหง และมาหยุดนิ่งอยู่ที่เนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ ที่พ้นขอบเสื้อนักศึกษาออกมาสู่สายตาของเขาในมุมสูง

อลิซเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นจนเป็นห่อสีชมพูระเรื่อ เธอรับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังโลมเลียไปทั่วร่างกายราวกับจะฉีกเสื้อผ้าเธอออกด้วยตาเปล่า เด็กสาวพยายามรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เอ่ยเสียงหวานทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดและเร่าร้อนนี้

“แฟ้ม... แฟ้มประวัติของอลิซค่ะ ท่านประธาน”

เธอยื่นแฟ้มในมือออกไปกั้นกลางระหว่างเขากับเธอ หวังจะให้มันเป็นเกราะป้องกันตัว แต่มาร์ตินกลับไม่ยอมรับแฟ้มนั้นไปง่ายๆ เขาเพียงแค่ปรายตามองมันเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตาเธอนิ่งๆ

“ประวัติของเธอ...ฉันอ่านมันหมดแล้วอลิซ ทุกลายเส้น ทุกส่วนเว้าส่วนโค้ง...ฉันจำได้แม่นเชียวล่ะ”

ประโยคกำกวมนั้นทำให้อลิซหน้าร้อนผ่าว เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขากำลังพูดถึง ‘ประวัติในกระดาษ’ หรือ ‘ประวัติของสรีระร่างกาย’ ของเธอกันแน่!