ตอนที่ 16

ภายในห้องกว้างบนชั้นสี่เกรดโกลด์ของตึกแดง เงียบงันเสียจนเสียงสะอื้นของหญิงสาวยิ่งดังก้องไปทั่วห้อง

น้ำตาลฟุบหน้าลงกับหมอน ร้องไห้จนตัวโยน ไหล่บางสั่นสะท้านไม่หยุด ลมหายใจขาดเป็นห้วงเพราะแรงสะอื้นที่อัดแน่นอยู่ในอก หัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก

เธอเจ็บ...เจ็บจนอยากกำหมัดทุบอกตัวเองแรง ๆ เจ็บที่โง่ เจ็บที่เชื่อใจคนง่ายเกินไป เธอกำลังเป็นชู้กับผู้ชายของคนที่เธอรักที่สุด ...ผู้ชายของพี่วาริน เพียงแค่คิด น้ำตาก็ยิ่งไหลพรากไม่หยุด หญิงสาวได้แต่ร้องไห้ฟูมฟาย ปากพร่ำพูดซ้ำ ๆ จนแทบจับใจความไม่ได้

"ฮึก... ขอโทษนะคะพี่วาริน... ขอโทษ.. ฮือ... ตาลขอโทษ..."

คำขอโทษหลุดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งที่เจ้าของคำพูดเองก็ไม่รู้ว่าจะชดใช้ความผิดนี้ได้อย่างไร

ภาพความทรงจำทุกอย่างย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับกำลังเยาะเย้ยเธอ

รอยยิ้มอบอุ่นของผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา สายตาที่มองเธออย่างอ่อนโยน ช่วงเวลาที่เขานอนหนุนตักอยู่บนสะพานไม้ สูดกลิ่นจากมือของเธอราวกับทะนุถนอมสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต รวมถึงคำสัญญาที่เขาเคยกระซิบไว้ว่าจะมารับเธอออกไปจากที่นี่ ทุกถ้อยคำที่เคยทำให้หัวใจพองโต บัดนี้กลับกลายเป็นมีดคมกริบที่ค่อย ๆ กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม

"ฮือ..."

น้ำตาลยกสองมือขึ้นกุมศีรษะ ร้องไห้จนแทบขาดใจ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง อยากเอาหัวโขกกำแพงให้ทุกอย่างจบสิ้นเสียที ตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บจนไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อ

หญิงสาวค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มือสั่นเทาแทบกดหน้าจอไม่ถูก ก่อนเปิดเข้าไปยังห้องแชตที่เคยเต็มไปด้วยข้อความหวาน ๆ ของทั้งคู่ ข้อความล่าสุดของเธอถูกเปิดอ่านแล้ว แต่ไม่มีคำตอบกลับมาแม้แต่คำเดียว มีเพียงความเงียบ...ความเย็นชาที่เหมือนกำลังตอกย้ำว่า ทุกอย่างได้จบลงแล้ว

"ทำไม..."

เสียงสั่นเครือหลุดออกมาพร้อมหยาดน้ำตา

"ทำไมคุณอาถึงทำกับหนูแบบนี้..."

สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บที่สุด ไม่ใช่การรู้ว่าเขาเป็นพ่อเลี้ยงของไร่กุหลาบ แต่คือการรู้ว่า ผู้ชายที่เธอมอบหัวใจให้ทั้งดวง หลอกให้เธอรัก หลอกให้เธอเชื่อใจ ทั้งที่ตัวเองมีคนรักอยู่แล้ว

เธอไม่เคยคิดเลยว่า คนที่เธอรักจะเป็นพ่อเลี้ยงศิลา ผู้ชายที่มีผู้หญิงรายล้อม มีความสัมพันธ์ไปทั่ว และไม่เคยจริงใจกับใคร เธอไม่ต้องการเป็นหนึ่งในผู้หญิงเหล่านั้น ไม่ต้องการอยู่ในสถานะของคนที่ต้องใช้ผู้ชายร่วมกับคนอื่น และยิ่งไม่ต้องการเป็นคนที่ทรยศรุ่นพี่สาว ผู้หญิงที่เธอรักและเคารพที่สุดอย่าง'วาริน'

ติ๊ง...

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังร้องไห้สะดุ้งสุดตัว ก่อนเสียงสะอื้นจะหยุดลงในทันที น้ำตาลรีบยกหลังมือปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู เพราะหวังเหลือเกินว่ามันจะเป็นข้อความจากคนที่เธอรอ

และก็เป็นเขาจริง ๆ แต่ข้อความที่ศิลาส่งมากลับมีเพียงประโยคสั้น ๆ

(ออกมาคุยกันหน่อย)

หญิงสาวนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาแดงก่ำจ้องข้อความนั้นราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกเดินไปที่หน้าต่าง ใช้นิ้วแง้มผ้าม่านออกเพียงเล็กน้อย สายตาก้มมองลงไปยังสะพานไม้ด้านหลังตึกแดง

ร่างสูงของคุณอาหัวหน้าบอดี้การ์ดยืนอยู่ตรงนั้น

...ไม่สิ

ตอนนี้เขาไม่ใช่บอดี้การ์ดของเธออีกแล้ว แต่เป็นพ่อเลี้ยงศิลา

ชายหนุ่มเงยหน้ามองขึ้นมายังหน้าต่างห้องของเธอ ราวกับรู้ว่าเธอกำลังแอบมองอยู่ น้ำตาลจึงรีบปล่อยมือจากผ้าม่าน ปิดมันกลับทันที ก่อนถอยหลังไปพิงกำแพง หัวใจเต้นระส่ำ

เธอไม่ออกไป และจะไม่ตอบข้อความของเขาอีก เพียงแค่เห็นหน้าก็ยิ่งทำให้หัวใจเจ็บกว่าเดิม ภาพเหตุการณ์ในห้องประชุมตอนนั้นผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน

ตอนที่เขาเดินหายเข้าไปคุยกับพี่วารินเพียงลำพัง ไม่นานนัก เสียงข้าวของกระแทกพื้นก็ดังลั่นออกมาจากด้านใน ราวกับมีใครกำลังระบายอารมณ์อย่างหนัก ไม่ต้องมีใครบอกเธอก็เดาได้ เขาคงไม่พอใจที่ต้องเสียพี่วารินให้กับผู้ชายคนอื่น

คุณอาคงรักพี่วารินมาก...

และตอนที่ทุกคนทำความเคารพก่อนแยกย้าย เขาก็ได้แต่มองเธอเงียบ ๆ ไม่แม้แต่จะรั้งเธอไว้ ทั้งที่...เขาทำได้

ทำไมน่ะหรือ?

ริมฝีปากบางยกยิ้มขมขื่นให้กับตัวเอง

ก็เพราะสำหรับเขา เธอคงเป็นแค่ของเล่น ของเล่นที่เบื่อเมื่อไรก็ปล่อยทิ้ง หรือไม่ก็เป็นเพียงของตาย ที่ไม่ว่าจะทำร้ายหัวใจแค่ไหน สุดท้ายก็ยังรอเขาอยู่ที่เดิม

ศิลาเดินวนไปวนมาอยู่บนสะพานไม้ด้วยความกระวนกระวาย สองมือเท้าเอวเป็นพัก ๆ ก่อนเงยหน้ามองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องของน้ำตาลบนชั้นสี่ ข้อความที่ส่งไปเธอเปิดอ่านแล้ว แต่กลับไม่มีคำตอบ

"ทำเมินฉันเหรอ..."

ชายหนุ่มบ่นพึมพำ พลางถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนภาพเหตุการณ์ในห้องประชุมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะย้อนกลับเข้ามาในหัว

หลังจากทุกอย่างจบลง เด็กเลี้ยงต่างทยอยเดินออกจากห้องประชุมทีละคน เขาเอาแต่มองน้ำตาลนิ่ง ๆ มีเรื่องมากมายที่อยากอธิบาย แต่ไม่อยากพูดต่อหน้าคนอื่น คิดเพียงว่าค่อยหาโอกาสคุยกันตามลำพัง ทว่าท่าทีของหญิงสาวกลับเย็นชาราวกับคนแปลกหน้า

เด็กเลี้ยงแต่ละคนยกมือไหว้ก่อนเดินผ่านเขา

"สวัสดีค่ะ พ่อเลี้ยง"

กระทั่งถึงคิวของน้ำตาล เธอยกมือไหว้ตามธรรมเนียม ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

ดวงตาคู่นั้นแข็งกร้าวเสียจนเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"สวัสดีค่ะ... พ่อเลี้ยง"

คำสุดท้ายถูกเน้นหนักอย่างจงใจ จนหัวใจของศิลากระตุกวูบ เขาได้แต่ยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินจากไป ก่อนถอนหายใจยาว

"...คงโกรธฉันมากจริง ๆ"

ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างอ่อนแรง พลางหัวเราะในลำคออย่างสมเพชตัวเอง

"วันนี้มันวันเหี้ยอะไรของกูวะ..."

เขาเหลือบมองหน้าต่างห้องของน้ำตาลอีกครั้ง แต่เมื่อเธอไม่ยอมออกมา...เขาก็ไม่คิดจะรออีก

"ไม่ออกมาก็ช่างเถอะ"

เขาพึมพำเบา ๆ พยายามปลอบใจตัวเอง ทั้งที่ในอกกลับหนักอึ้งไม่ต่างกัน แค่เรื่องของวารินก็ทำให้เขาปวดหัวมากพอแล้ว

"ทำตัวเป็นเด็กซะจริง..."

ชายหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ หรือบางที...นี่อาจเป็นความต่างของช่วงวัย เธอที่อายุยี่สิบต้น ๆ กับคนวัยย่างเข้าเลขสี่อย่างเขา ย่อมมองหลายเรื่องไม่เหมือนกัน

ศิลาหันหลังเดินกลับเข้าไปในรั้วเหล็กของตึกแดง โดยไม่หันกลับมามองอีก เขาไม่รู้เลยว่า...หลังม่านผืนบางบนชั้นสี่ น้ำตาลกำลังยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาเงียบ ๆ น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด

จนกระทั่งร่างของชายหนุ่มค่อย ๆ ลับสายตาไป เธอจึงทรุดตัวลงนั่งข้างหน้าต่าง กอดเข่าตัวเองแน่น ปล่อยให้ความเงียบเข้ากลืนกินหัวใจที่แตกสลายของตัวเองเพียงลำพัง

ก็อก... ก็อก... ก็อก...

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นแรงวูบหนึ่ง

หรือว่าพ่อเลี้ยงจะขึ้นมาหาเธอถึงห้อง? เขาเป็นทั้งเจ้าของตึกแดงและเจ้าของเด็กเลี้ยงทุกคนในที่แห่งนี้ จะขึ้นห้องใครก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอยู่แล้ว

ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยถามว่าใคร เสียงทุ้มนุ่มจากหน้าประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน

"น้ำตาล... พี่เอง เปิดประตูให้หน่อยสิ"

"พี่วาริน..."

ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างบางก็โผเข้าซุกอกอีกฝ่ายทันที ก่อนปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ วารินเพียงยกมือลูบศีรษะเบา ๆ ปลอบโยน

"ขี้แงเป็นเด็กไปได้ พี่ไม่ได้ไปตายสักหน่อย"

หลังใช้เวลาปลอบกันอยู่พักใหญ่ น้ำตาลก็เริ่มสงบลง ทั้งคู่ย้ายมานั่งคุยกันบนเตียงคิงไซซ์ภายในห้อง วารินค่อย ๆ เกลี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้าของหญิงสาวไปทัดหลังใบหูให้อย่างอ่อนโยน

"อยู่ที่นี่ ถ้าถูกส้มแกล้งอีกต้องบอกพี่เจย์นะรู้ไหม แล้วถ้าเข้าตาจนก็สู้คนบ้าง อย่าปล่อยให้ตัวเองถูกรังแก หรือไม่ก็บอกยัยเพลิน พี่กำชับไว้ให้แล้ว"

"พี่วารินคะ..."

น้ำตาลเอ่ยแทรกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ราวกับมีเรื่องหนักอึ้งค้างอยู่ในใจ

"พี่จะไปกับมาเฟียเจ๊กคนนั้นจริง ๆ เหรอคะ"

"มาเฟียเจ๊กอะไร พูดซะหมดราศีเลย" วารินหัวเราะเบา ๆ ก่อนก้มหน้ายิ้มเขิน "เขาออกจะหล่อขนาดนั้น"

ยิ่งเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่าย น้ำตาลก็ยิ่งไม่เข้าใจ

"แล้ว... พ่อเลี้ยงล่ะคะ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ พี่จัดการได้"

น้ำตาลพยักหน้าช้า ๆ ก่อนขยับเข้าไปสวมกอดเอวคอดของวารินแน่นอีกครั้ง ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กำลังออดอ้อนคนเป็นพี่

"ไว้พี่จะโทรหานะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"

"ค่ะ... พี่วารินก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ"

มือน้อยโบกลาอยู่หน้าลิฟต์ กระทั่งบานประตูค่อย ๆ เลื่อนปิดลงช้า ๆ

ร่างบางที่ยืนตาแดงก่ำอยู่หน้าลิฟต์ได้แต่มองตัวเลขเหนือประตูที่ค่อย ๆ ลดระดับลงเรื่อย ๆ ก่อนจะรู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

ทั้งที่กำลังเสียใจ... แต่ลึก ๆ ในใจกลับมีความรู้สึกโล่งอกปะปนอยู่

"นี่เรากำลังแอบดีใจ... ที่พี่วารินได้ไปอยู่ห่างจากพ่อเลี้ยงอย่างนั้นเหรอ..."