ตอนที่ 15

หลายวันมานี้ ในทุก ๆ เย็นหลังเลิกเรียน น้ำตาลยังคงเดินมายังสะพานไม้หลังตึกแดงเช่นเคย ในมือเล็กถือถุงกระดาษใบหนึ่ง ภายในเป็นแซนด์วิชที่เธอตื่นเช้ามาทำเอง ตั้งใจว่าจะเอามาให้คนที่ชอบบ่นว่าไม่มีเวลากินข้าว

 ดวงตาคู่สวยมองไปตามทางเดินเส้นเดิมด้วยความเคยชิน หวังว่าจะได้เห็นร่างสูงเดินตรงเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง

เมื่อเวลาผ่านไปจนแสงแดดเริ่มอ่อนลง เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหา เสียงเรียกดังอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนสายจะถูกตัด

หญิงสาวก้มมองหน้าจออยู่ชั่วอึดใจ ก่อนยกยิ้มให้ตัวเองบาง ๆ

"คงกำลังยุ่ง"

เธอปลอบใจตัวเองเช่นนั้น ทั้งที่หัวใจกลับแอบรู้สึกวูบไหวอย่างอธิบายไม่ถูก ส่วนข้อความที่ส่งไปก็ยังคงไร้การตอบกลับเช่นเดิม

น้ำตาลนั่งรออยู่ตรงนั้นจนฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม ก่อนแสงสุดท้ายจะค่อย ๆ ดับลงพร้อมกับความหวังในหัวใจ

เธอลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า วางถุงแซนด์วิชไว้บนโต๊ะไม้ตัวเดิม เผื่อว่าหากเขาผ่านมาทีหลัง อย่างน้อยก็ยังมีของรองท้อง

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน หญิงสาวเดินกลับมายังสะพานไม้หลังเลิกเรียน สายตากลับสะดุดเข้ากับถุงกระดาษใบเดิม

มันยังวางอยู่ตรงนั้น...

เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปเปิดดู แซนด์วิชด้านในเริ่มเสียแล้ว หญิงสาวยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนหยิบมันขึ้นมาแนบอก แล้วเดินไปทิ้งลงถังขยะเงียบ ๆ จากนั้นจึงหยิบแซนด์วิชที่ทำมาใหม่ออกจากกระเป๋า วางไว้บนโต๊ะตัวเดิม 

วันแล้ววันเล่า สะพานไม้ยังคงเงียบงัน และแซนด์วิชของเมื่อวานก็ยังคงวางอยู่ที่เดิม

น้ำตาลยืนมองมันเนิ่นนาน เธอเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นจนดวงตาพร่ามัว ก่อนทิ้งแซนด์วิชชิ้นเดิมลงถังขยะ และยังคงวางแซนด์วิชชิ้นใหม่อีกครั้ง

ทั้งที่ในใจไม่เหลือความมั่นใจแล้วว่าคนคนนั้นจะกลับมารับมันไปกินเหมือนเคย

พลันเสียงบานรั้วเหล็กค่อย ๆ แง้มเปิด

น้ำตาลรีบหันขวับไปมองด้วยหัวใจที่เต้นแรง คิดว่าในที่สุดคนที่เฝ้ารอก็กลับมาเสียที แต่รอยยิ้มที่เพิ่งแต้มขึ้นบนใบหน้ากลับชะงักค้าง เมื่อคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่คุณอาหัวหน้าบอดี้การ์ด

"พี่โรเซ่?"

"มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ พี่ตามหาตั้งนาน"

น้ำเสียงร้อนรนผิดปกติทำให้น้ำตาลขมวดคิ้วน้อย ๆ

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"มี! มีมากเลยล่ะ" โรเซ่รีบคว้ามือทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความลุกลี้ลุกลน "ช่วยพี่หน่อยนะคนสวย พลีส!"

 

ไม่นานนัก รถก็มาจอดหน้าคฤหาสน์หรูสามชั้นหลังใหญ่

เด็กเลี้ยงเกรดไดมอนด์ทั้งเก้าคนยืนเรียงแถวเป็นระเบียบอยู่หน้าประตูบานโอ่อ่า แต่ละคนอยู่ในชุดที่ได้รับการจัดเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน แม้บางคนจะเคยเข้าออกคฤหาสน์แห่งนี้อยู่บ้างจากการติดตามพ่อเลี้ยงไปดีลงาน ทว่าหลายคนก็ยังอดตื่นตากับความอลังการตรงหน้าไม่ได้

ส่วนน้ำตาลที่ยืนอยู่ท้ายแถว ก็ได้แต่แอบมองไปรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ ไม่ต่างกัน

"ขอบใจมากนะ" โรเซ่หันมากุมมือน้อยไว้อีกครั้ง "ถ้าพ่อเลี้ยงรู้ว่าเด็กไดมอนด์มีไม่ครบสิบคน พี่โดนเล่นงานแน่"

วันนี้คือวันสำคัญของอาณาจักรศิลา การเจรจากับคู่ค้ารายใหม่ในครั้งนี้ เปรียบเสมือนตัวชี้ชะตาของธุรกิจทั้งหมด จะเดินหน้าต่อหรือสะดุดล้ม ก็ขึ้นอยู่กับดีลในวันนี้

แต่ปัญหาคือ...มาเฟียจากฮ่องกงคนนั้นกลับหมายตาเด็กเลี้ยงคนโปรดของศิลา ตั้งแต่ยังไม่เริ่มการคัดเลือก

วาริน คนที่ไม่ควรอยู่ในตัวเลือกตั้งแต่แรก กลับกลายเป็นคนที่อีกฝ่ายต้องการมากที่สุด

ศิลาจึงสั่งให้โรเซ่พาเด็กเลี้ยงเกรดไดมอนด์มาครบทุกคน เพื่อให้อีกฝ่ายเลือกใหม่อีกครั้ง ทว่าเด็กเกรดไดมอนด์กลับมีเพียงเก้าคน

โรเซ่จึงนึกถึงน้ำตาล...เด็กเกรดโกลด์ที่มีผลประเมินแทบไม่ต่างจากไดมอนด์ หากไม่ใช่เพราะรอยแผลเป็นที่หัวเข่าซึ่งทำให้เธอถูกปัดตกในการคัดเลือกรอบสุดท้ายนั้น น้ำตาลคงได้เข้ามาเป็นไดมอนด์คนที่สิบไปแล้ว

"ไม่ต้องกังวลนะ" โรเซ่บีบมือน้อยเบา ๆ คล้ายปลอบใจ "ยังไงมาเฟียฮ่องกงคนนั้นก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก เขาหมายตาวารินไว้ตั้งแต่แรกแล้ว"

เพลินตาที่อยู่หัวแถวหันมาเห็นน้ำตาลก็ถึงกับขมวดคิ้ว ถามผ่านสายตาราวกับจะบอกว่า เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หญิงสาวได้แต่ยิ้มเจื่อน ก่อนขยับปากตอบเงียบ ๆ ว่า

"เดี๋ยวเล่าให้ฟัง"

ขบวนเด็กเลี้ยงเกรดไดมอนด์ของตึกแดงเดินเรียงแถวเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ ก่อนก้าวขึ้นบันไดหินอ่อนงามตา ราวบันไดประดับคริสตัลระยิบระยับสะท้อนแสงโคมไฟอย่างหรูหรา แต่ความงดงามนั้นกลับไม่อาจกลบความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากห้องประชุมใหญ่ได้

ป๊าบ!

เสียงฝ่ามือตบโต๊ะดังสนั่นทะลุประตูออกมา

"บอกว่าเลือกคนนี้ไม่ได้!

เสียงทุ้มหนักตะคอกลั่น เพียงได้ยินก็รู้ว่าการเจรจาด้านในกำลังเดือดถึงขีดสุด

การ์ดหน้าประตูเห็นโรเซ่ก็รีบเคาะประตูทันที

"ไดมอนด์เกรดมาแล้วครับพ่อเลี้ยง"

สิ้นเสียง ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออก โรเซ่นำเด็กเลี้ยงทุกคนเดินเข้าไปยืนเรียงแถวตรงหน้าโต๊ะเจรจา

น้ำตาลก้มหน้าลง ไหล่เล็กห่อเข้าหากันอย่างประหม่า บรรยากาศภายในห้องกดดันเสียจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ระหว่างเดินผ่านโต๊ะยาว เธอเหลือบมองกลุ่มคู่ค้าซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มีบอดี้การ์ดชุดดำยืนประกบอยู่หลายคน

สายตาหยุดลงที่ชายผู้เป็นมาเฟียจากฮ่องกง คนที่โรเซ่บอกว่าต้องการตัวพี่วาริน พอได้เห็นใบหน้าชัด ๆ น้ำตาลก็อดตะลึงไม่ได้

ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ผิวขาวสะอาด บุคลิกสุขุมนิ่ง แต่แฝงอำนาจจนคนไม่กล้าสบตานาน

หญิงสาวรีบเดินไปหยุดยังตำแหน่งของตัวเอง ก่อนค่อย ๆ เงยหน้ามองหารุ่นพี่ เห็นวารินยืนหน้าเครียดอยู่ข้างชายคนหนึ่งที่นั่งหัวโต๊ะในชุดเชิ้ตสีเข้มแบบสบาย ๆ

คนนั้น...คงเป็นพ่อเลี้ยงศิลา ตาเฒ่าตัณหากลับสินะ

น้ำตาลอดที่จะลอบมองคนที่ใคร ๆ ก็ยอมก้มหัวให้ไม่ได้ แต่เพียงวินาทีที่เห็นใบหน้าชัด ๆ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง หัวใจเหมือนร่วงหล่นลงไปกองอยู่แทบเท้า

เป็นไปไม่ได้ เขามานั่งอยู่ตรงนั้นได้ยังไง

"ค...คุณอา..."

เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"เลือกสิ เด็กของฉันมีแต่เด็กคุณภาพ ถูกใจคนไหนก็เลือกเลย..."

เสียงของศิลาสะดุดลงกลางประโยค เมื่อสายตาคมที่กำลังกวาดมองเด็กเลี้ยงทีละคนพลันหยุดนิ่งอยู่ที่คนสุดท้ายของแถว

น้ำตาล...เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าการได้เห็นหญิงสาวยืนอยู่ตรงนี้ คือการที่ความลับที่พยายามปิดบังมาตลอดกำลังถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตา

สายตาของทั้งคู่สบกันนิ่ง

น้ำตาลมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ คล้ายคนที่กำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดกำลัง ในแววตาหวานคู่นั้นไม่มีความอ่อนโยนอย่างทุกครั้ง มันมีเพียงความโกรธ ปะปนกับความผิดหวัง จนหัวใจของศิลากระตุกวูบ

"如果我没能说服你加入，看来我们今天恐怕是做不成生意伙伴了" (ถ้าผมไม่ได้ตัวเธอคนนี้ เห็นทีเราคงไม่ได้เป็นคู่ค้ากัน)

ชายหนุ่มเชื้อสายฮ่องกงเอ่ยเป็นภาษาถิ่นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สีหน้าสงบนิ่ง หากมุมปากกลับยกยิ้มบาง ๆ ราวกับกำลังท้าทายคนตรงหน้า

ศิลาละสายตาจากน้ำตาล หันกลับไปสบตาชายคนนั้น กรามแกร่งขบแน่นจนเป็นสัน เขาพยายามข่มอารมณ์ไว้สุดกำลัง เพราะรู้ดีว่าหากดีลนี้ล่ม ผลกระทบจะไม่ใช่เรื่องเล็ก

"好吧，我跟你一起去" (ตกลงค่ะ ฉันจะไปกับคุณ)

เสียงของวารินดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ศิลาหันขวับไปมองทันที แววตาไม่พอใจปรากฏชัด ขณะที่น้ำตาลซึ่งเชี่ยวชาญภาษาจีนถึงกับชะงัก หัวใจเหมือนถูกบีบรัด เมื่อได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน

พี่วาริน...ยอมไปกับผู้ชายคนนั้นจริง ๆ เหรอ

"ตามฉันมา"

ศิลาลุกขึ้นยืน ก่อนคว้าข้อมือของวารินพาเดินฝ่าแถวเด็กเลี้ยงเกรดไดมอนด์ตรงเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่อีกฝั่งของห้องประชุม

บานประตูค่อย ๆ ปิดลง ปิดกั้นทั้งภาพของคนสองคน และหัวใจดวงเล็กของน้ำตาล ที่เจ็บหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก

"พ่อเลี้ยงไม่ยอมหรอก พี่วารินเป็นคนโปรดขนาดนั้น"

เสียงเด็กเลี้ยงเกรดไดมอนด์คนหนึ่งกระซิบขึ้น

"ใช่ ขอใครไม่ขอ มาขอพี่วาริน พ่อเลี้ยงไม่ยิงหัวทิ้งก็บุญเท่าไหร่แล้ว"

เสียงซุบซิบดังแทรกเป็นระยะ ทุกคนเอาแต่คาดเดากันอย่างออกรสออกชาติ

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า...มุมหนึ่งของห้อง เด็กสาวคนหนึ่งกำลังก้มหน้านิ่ง ปล่อยให้น้ำตาหยดใสไหลอาบแก้มเงียบ ๆ ทีละหยด

เธอรีบยกหลังมือขึ้นปาดมันออก แต่ยิ่งเช็ด...น้ำตาก็ยิ่งไหล

...แล้วถ้ามีคนที่รักอยู่แล้ว จะเข้ามาทำดีกับหนูทำไม...

เพียงแค่คิด หัวใจดวงน้อยก็เหมือนถูกบีบจนเจ็บร้าว ความหวังเล็ก ๆ ที่แอบซ่อนไว้ในใจ ตอนนี้มันแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี