ตอนที่ 22

ภายในรถลีมูซีน บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด

น้ำตาลนั่งกอดตัวเองอยู่ฝั่งหนึ่งของเบาะ ร่างบางยังสั่นไม่หยุด ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้

ศิลานั่งลงตรงข้าม ก่อนค่อย ๆ เอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มนวลอย่างแผ่วเบา

แววตาเย็นชาที่คนทั้งโลกหวาดกลัว บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"เป็นอะไรไหม"

เขาถามเสียงเบา ก่อนขมวดคิ้ว

"แล้วทำไมถึงขึ้นรถของอาฉัน"

เว้นจังหวะเพียงครู่ ก่อนจะถอนหายใจ

"ถ้าไม่ใช่รถของฉัน... ต่อไปอย่าขึ้นอีก เข้าใจไหม"

น้ำตาลเม้มริมฝีปาก น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง เธอมองหน้าเขาอย่างน้อยใจ

"ดุหนูทำไม..."

เสียงหวานสั่นเครือ

"แค่นี้หนูก็กลัวจนจะตายอยู่แล้ว"

ศิลานิ่งไป ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเอ็นดู เขายกมือแตะศีรษะเธอเบา ๆ

"บอกแล้วไง...ถ้าฉันยังไม่สั่งให้ตาย เธอก็ตายไม่ได้"

พูดจบ เขาก็ลุกจากที่นั่ง เดินมานั่งข้างหญิงสาว ก่อนดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น

ฝ่ามือใหญ่ลูบศีรษะปลอบโยนช้า ๆ ปล่อยให้เธอซุกหน้าร้องไห้อยู่กับอกของเขา จนความหวาดกลัวค่อย ๆ คลายลง

เมื่อรถแล่นมาถึงตึกแดง ศิลาชวนเธอไปพักที่คฤหาสน์ด้วยกัน เพราะเป็นห่วงว่าจะยังทำใจไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

แต่น้ำตาลกลับส่ายหน้าเบา ๆ

"หนูขอกลับห้องของตัวเองดีกว่าค่ะ"

ศิลามองใบหน้าซีดเซียวของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับ

"ก็ได้"

เขาไม่ซักไซ้อะไรต่อ เพราะรู้ดีว่าตอนนี้เธอยังตกใจเกินกว่าจะพูดคุย ชายหนุ่มยืนมองจนหญิงสาวเดินเข้าไปภายในตึกแดงและลับสายตา

จากนั้นจึงหันไปสั่งลูกน้องเสียงเรียบ แต่หนักแน่น

"เพิ่มกำลังคน คุมทุกทางเข้าออกของตึกแดง อย่าให้คนนอกเข้าใกล้เด็ดขาด"

บอดี้การ์ดก้มศีรษะรับคำสั่งพร้อมกัน

"ครับพ่อเลี้ยง"

ศิลายืนมองตึกแดงอยู่ครู่หนึ่ง แววตาเย็นเฉียบกว่าเดิม เหตุการณ์วันนี้ทำให้เขารู้แล้วว่า นับจากนี้ น้ำตาลจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อรถลีมูซีนแล่นเข้าสู่คฤหาสน์ ศิลาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางอ่อนล้า ก่อนเดินขึ้นบันไดช้า ๆ พลางถอนหายใจยาว มือหนึ่งยกขึ้นนวดขมับราวกับพยายามขับไล่ความปวดหนึบที่เกาะกินมาตลอดทั้งวัน

"พ่อเลี้ยงครับ!"

เสียงของเจย์ดังไล่หลังมา ทำให้เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด

"อะไรอีก"

"เสื้อคลุมของน้ำตาลครับ...เธอลืมไว้บนรถ"

ศิลารับเสื้อคลุมมาถือไว้เงียบ ๆ ก่อนโบกมือไล่เป็นเชิงให้ลูกน้องกลับไป

เขาเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไร วันนี้มีแต่เรื่องหนักหน่วงถาโถมเข้ามา จนอยากจะทิ้งตัวลงนอนโดยไม่รับรู้อะไรอีก

ทว่ายังไม่ทันก้าวขึ้นบันไดต่อ

"เอ่อ...พ่อเลี้ยงครับ"

เสียงเจย์ดังขึ้นอีกครั้ง

ศิลาหลับตาลงอย่างอดกลั้น ก่อนหันกลับไปพร้อมตวาดเสียงแข็ง

"ส้นตีนอะไรอีกวะ ไอ้เจย์! ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ มึงโดนแน่!"

แต่ทันทีที่หันไปมอง ร่างสูงกลับแข็งค้าง ดวงตาคมเบิกกว้าง หัวใจราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ ริมฝีปากขยับเอ่ยชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นไหว

"วะ...วารี?"

 

ตึกแดง

น้ำตาลทิ้งตัวลงบนเตียงได้ไม่นาน เสียงกริ่งก็ดังแหลมก้องไปทั่วชั้นสี่และชั้นห้า หญิงสาวสะดุ้งเฮือก เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ตรวจภายใน!!"

เธอลืมไปเสียสนิท วันนี้คือวันตรวจร่างกายประจำเดือนของเด็กเกรดโกลด์และไดมอนด์

เรื่องราวหนักหน่วงที่ถาโถมเข้ามาตลอดทั้งวัน ทำให้เธอหลงลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปเสียได้

มือบางรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนที่เป็นที่พึ่งเพียงคนเดียว สายแรกไม่มีคนรับ สายที่สองยังเงียบ สายที่สามปลายสายยังคงไร้การตอบรับ

ขณะเดียวกัน เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้นไม่หยุด พร้อมเสียงเร่งเร้าของเพลินตา

"ยัยตาล! เร็วเข้า เดี๋ยวคิวยาวนะ!"

"แป๊บนึงนะเพลินตา! เปลี่ยนเสื้อแป๊บ!"

เธอตะโกนตอบกลับไป ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ปลายนิ้วกดโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างมีความหวัง

แต่ก็ไม่มีใครรับ...

หัวใจที่เพิ่งสงบลงเมื่อไม่นาน ค่อยๆ ถูกความหวาดกลัวกัดกินอีกครั้ง

ทำไมไม่รับสาย ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ ไหนบอกว่าจะมารับหนูออกไปก่อนถึงเวลาตรวจร่างกายไงคะ

"ยัยตาล นานเกินไปแล้วนะ..."

เสียงบ่นของเพลินตายังไม่ทันจบ ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมร่างของน้ำตาลในชุดนักศึกษาชุดเดิม ทำเอาเพลินตาขมวดคิ้วทันที

"อะไรกัน! เลิกเรียนตั้งนานแล้ว ยังไม่เปลี่ยนชุดอีกเหรอ?"

"อืม... ไปกันเถอะ"

น้ำตาลเลี่ยงที่จะตอบคำถาม รีบตัดบทก่อนคล้องแขนเพลินตาเดินออกจากห้อง หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ขณะที่สายตาเหลือบมองโทรศัพท์ในมือเป็นระยะ ราวกับหวังว่าจะมีสายโทรกลับเข้ามา

ทั้งคู่เดินลงมายังชั้นสาม ซึ่งถูกใช้เป็นห้องตรวจร่างกายประจำเดือนของเด็กเกรดโกลด์และไดมอนด์

หน้าห้องตรวจมีเด็กสาวจำนวนไม่น้อยนั่งรอคิวอยู่บนเก้าอี้เรียงราย แต่ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดนั้น สายตาของน้ำตาลกลับสะดุดเข้ากับร่างคุ้นตาคนหนึ่ง

'ส้ม' เด็กสาวเกรดซิลเวอร์กำลังนั่งไขว่ห้าง ทาเล็บสีแดงอย่างผิดที่ผิดเวลา เมื่อเห็นน้ำตาล ส้มเพียงเหลือบตามอง ก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย แล้วก้มหน้าทาเล็บต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ภาพนั้นทำให้รุ่นพี่หลายคนมองหน้ากันอย่างงุนงง เด็กเกรดซิลเวอร์ มาทำอะไรในโซนตรวจภายในของเกรดโกลด์กับไดมอนด์?

เมื่อเพลินตาเดินออกมาจากห้องตรวจ เธอก็ชะงักทันทีที่เห็นใบหน้าซีดเผือดของน้ำตาล

"น้ำตาล! เธอเป็นอะไรน่ะ ทำไมหน้าซีดขนาดนี้ ป่วยหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหน?"

น้ำตาลได้แต่เม้มริมฝีปาก ไม่กล้าตอบออกไป

ไม่ไกลกันนัก ส้มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ถึงกับหัวเราะในลำคอ ก่อนยกมือตบเข่าตัวเองเบา ๆ อย่างสะใจ

"หึ... มันสะใจแบบนี้นี่เอง"

ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายด้วยความสมเพชปนเย้ยหยัน อีกไม่นาน เธอก็คงได้ดูละครลิงที่น้ำตาลเป็นตัวเอกต่อหน้าทุกคน

"คิวต่อไป! เข้ามาได้!"

เสียงบอดี้การ์ดสองคนที่ยืนคุมหน้าห้องตรวจตะโกนเรียก ทำให้น้ำตาลสะดุ้งเฮือก หญิงสาวรีบคว้ามือเพลินตาไว้แน่นจนอีกฝ่ายรู้สึกได้ถึงอาการสั่น

"เพลิน... ไปตามพี่เจย์ให้หน่อย ตอนนี้เลย"

เพลินตาขมวดคิ้ว ก่อนสายตาจะเบิกกว้างขึ้นราวกับเข้าใจบางอย่าง

"น้ำตาล... หรือว่าเธอ..."

หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ แทนคำตอบ

"ช่วยตามพี่เจย์ด่วน ๆ นะ"

"ไม่ต้องห่วง! เดี๋ยวฉันไปตามพี่เจย์มาให้!"

พูดจบ เพลินตาก็รีบวิ่งออกไปสุดแรงทันที

ส่วนน้ำตาลสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ ก่อนค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในห้องตรวจภายใน

หัวใจดวงน้อยสั่นไหวไม่หยุด...ได้แต่ภาวนาให้ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป

 

 

"สาดมัน!"

เสียงน้ำจากถังถูกสาดโครมใส่ใบหน้าหวานของน้ำตาลที่นอนสลบอยู่บนพื้นห้องน้ำอันเย็นเฉียบ

"แค่ก! แค่ก!"

หญิงสาวสะดุ้งเฮือก สำลักน้ำอย่างรุนแรง

ส้มเดินเข้าไปกระชากเส้นผมให้น้ำตาลเงยหน้าขึ้น มุมปากของอีกฝ่ายแตก เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ซึมออกมา

"อย่ามาสำออย อีตาล! มึงน่าจะทนมือทนตีนกูได้มากกว่านี้สิ"

"แค่ก... แค่ก..."

น้ำตาลยังไอไม่หยุด พูดอะไรแทบไม่ออก

เด็กเกรดซิลเวอร์อีกสี่ห้าคนยืนล้อมวง หัวเราะอย่างสะใจ ก่อนโยนอุปกรณ์ทำความสะอาดลงกับพื้นเสียงดัง

"หมั่นไส้มึงมานานแล้ว"

"เมื่อก่อนมีพี่วารินคอยคุ้มกะลาหัว"

"ตอนนี้ไม่มีแล้ว ดูสิว่ามึงจะกร่างกับพวกกูได้อีกแค่ไหน"

"มึงก็แค่เด็กที่ตกจากโกลด์ลงมาซิลเวอร์ เพราะดันไปสำส่อน"

"ยินดีต้อนรับสู่เกรดซิลเวอร์นะจ๊ะ"

คำเยาะเย้ยดังระงมไปทั่วห้องน้ำ ขณะที่น้ำตาลยังสำลักน้ำ หายใจแทบไม่ทัน

"พวกเธอ... ทำอะไร... ฉัน..."

ยังไม่ทันพูดจบ ส้มก็ผลักไหล่อีกฝ่ายเต็มแรง

ผลั่ก!

ร่างบางหงายหลังลงกระแทกพื้นทันที

"ไหนล่ะ บอดี้การ์ดโง่ ๆ ของมึง ทิ้งมึงไปมีคนใหม่แล้วเหรอ น่าสมเพชจริง ๆ"

ส้มย่อตัวลง จ้องหน้าน้ำตาลด้วยแววตาเหยียดหยัน

"หน้ามึงก็ซื่ออยู่แล้วนะ ไม่คิดว่าจะโง่ถึงขั้นเชื่อคำลวงของผู้ชาย"

น้ำตาลค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แม้ดวงตาจะแดงช้ำ แต่กลับฝืนยิ้มออกมา

"แฟนฉัน... ไม่ได้เป็นบอดี้การ์ด..."

เธอเว้นจังหวะ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วแต่หนักแน่น

"แต่เป็น... พ่อเลี้ยงศิลา ต่างหาก"

คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวที่ยืนล้อมอยู่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนทั้งหมดจะระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมกัน

"ฮ่า ๆ ๆ!"

"เฮ้ย! มันฝันอยู่หรือเปล่าวะ"

"เพ้อหนักแล้ว!"

ส้มยกยิ้มเยาะ ก่อนกอดอกมองน้ำตาลด้วยสายตาสมเพช

"พ่อเลี้ยงศิลาเนี่ยนะ... แฟนมึง?"

"ตื่นได้แล้ว อีตาล"

หญิงสาวอีกคนรีบเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"เขามีคนในหัวใจอยู่แล้ว"

"ใช่! ได้ยินพวกแม่บ้านเก่าแก่ในคฤหาสน์เมาท์กันทั้งนั้น"

"เขาว่าพ่อเลี้ยงศิลามีรักฝังใจ เป็นพี่สาวของพี่วาริน"

"ก็เพราะอย่างนั้นไง เขาถึงรับวารินมาเลี้ยงดูเหมือนคนในครอบครัว"

ส้มหัวเราะเบา ๆ ก่อนใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากน้ำตาล

"เลิกฝันกลางวันได้แล้ว"

"อย่างมึง... ต่อให้พยายามทั้งชีวิต ก็ไม่มีวันเอื้อมถึงเขาหรอก"

คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดคมกริบที่ค่อย ๆ กรีดลงกลางหัวใจของน้ำตาล จนดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด แต่เธอยังคงกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้าคนพวกนั้น

เพียะ!

ฝ่ามือของส้มฟาดลงบนแก้มของเธอเต็มแรง จนใบหน้าหันไปอีกทาง ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง

"โอ๊ย... หน้ามึงหนาจริง ๆ ตบจนมือกูเจ็บหมด"

ส้มยิ้มเยาะ ก่อนก้มลงพูดใกล้ ๆ

"ถือว่าเป็นพิธีรับน้องของเด็กเกรดซิลเวอร์ก็แล้วกัน"

"ยินดีต้อนรับนะ... รุ่นน้องตาล"

พูดจบ ส้มก็หันหลังให้

"ไปกันเถอะ"

กลุ่มเด็กสาวพากันเดินออกจากห้องน้ำ ก่อนประตูจะถูกปิดลง

ปัง!

เสียงล็อกดัง "แกร็ก" ความเงียบเข้าปกคลุมทันที เหลือเพียงความเย็นยะเยือกของพื้นกระเบื้องและเสียงสะอื้นเบา ๆ ของหญิงสาวที่ถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง

น้ำตาลค่อย ๆ กอดตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย

"คุณ... อยู่ที่ไหน...ช่วยหนูด้วย"