ข้าเองก็อยากเห็นเรื่องสนุก

จินหว่านเองก็พอจะมองออกถึงความปรารถนาของนาง แต่นางยังเป็นเด็กเพียงสิบหนาวจึงทำได้เพียงนั่งกินของว่างแล้วจับตาดูต่อไป

“พี่ใหญ่เล่า อาจิ้นบอกว่าเขากลับมาแล้วมิใช่หรือ” นั่นไง สุดท้ายก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากถามออกมา

“ท่านพี่มีงานมากนัก ยามนี้คงจัดการงานอยู่ในห้องตำรา น้องสะใภ้มีเรื่องใดอยากบอกหรือ บอกข้าก็ได้เหมือนกัน”

“ได้อย่างไรเล่าเจ้าค่ะ อาอี้นางมาพักอยู่ในตระกูลชุยอย่างไรก็ต้องบอกกล่าวพี่ใหญ่เอาไว้เสียหน่อย ข้าจึงพานางมาให้พี่ใหญ่เห็นหน้า ไว้ต่อไปพบหน้ากันจะได้ทักทายกันได้ถูก”

“หึหึ เรื่องของบ้านรองพวกเจ้าไม่ต้องมาบอกบ้านใหญ่หรอก อย่างไรก็แยกบ้านกันแล้ว แขกของเจ้า เจ้าดูแลให้ดีเถิด” ไป๋ซื่อยิ้มเย็นออกมา นางจะไม่รู้ว่าหวงซื่อกับฟู่ซื่อคิดสิ่งใดได้อย่างไร

ชุยเซียวไม่มีอนุหรือสาวใช้ห้องข้างในจวนสักคน หากนางโชคดีเข้าตาชุยเซียวเข้า ต่อไปอาจจะช่วยพูดให้ความสัมพันธ์บ้านใหญ่กับบ้านรองดีขึ้นก็ได้

จินหว่านเม้มปากกลั้นหัวเราะกับคำพูดของมารดา ถึงจะถูกเลี้ยงดูจากตระกูลบัณฑิตของบ้านท่านตา แต่ฝีปากของมารดาก็นับว่าสามารถทำให้คนกระอักเลือดออกมาได้

“ไหนๆ ก็มาแล้ว อย่างไรก็แนะนำไว้สักหน่อยเถิด” หวงซื่อยังไม่ลดความพยายาม ฟู่ซื่อเหลือบมองไป๋ซื่ออย่างสนใจ สตรีใบหน้างดงามทั้งท่วงท่าที่สง่างาม นางไม่มีสิ่งใดเทียบได้ คำพูดที่ออกมาจากปากก็ดูล่วงรู้ถึงแผนการของพวกนางไปเสียทั้งหมด แต่ในเมื่อมาถึงแล้ว นางจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ชุยเซียวเป็นถึงเสนาบดีกรมการคลังอายุก็ยังไม่มาก หวงซื่อยังบอกอีกว่าตัวเขาทั้งรูปงามและสง่าผ่าเผย หากนางต้องเป็นอนุสู้หาหนทางเข้าตระกูลชุยให้ได้เสียดีกว่า

“อาสะใภ้รองไม่ต้องเสียเวลารอท่านพ่อแล้วขอรับ เมื่อครู่ใต้เท้าหยวนเพิ่งจะเดินทางมาพบท่านพ่อเพื่อขอคำปรึกษาเรื่องงาน ดูท่าอีกนานกว่าจะปลีกตัวออกมาได้” ชุยจิ้นสบตากับจินหว่านก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างนาง

“เอ่อ...เช่นนั้นไว้ข้าน้อยมาใหม่ก็ได้เจ้าค่ะ” ฟู่ซื่อก้มหน้าลงราวกับถูกรังแกเสียเต็มที่

หวงซื่อเมื่อเห็นว่า ต่อให้นั่งอยู่ก็ไม่รู้ว่าชุยเซียวจะจัดการเรื่องงานเสร็จเมื่อใดก็พาฟู่ซื่อเดินกลับไปที่บ้านรองด้วยกัน

“เหอะ หวงซื่อนี่อย่างไร ดูเหมือนนางอยากจะหาทางยัดคนเข้ามาในจวนของข้าเสียจริง” ไป๋ซื่อยกชาขึ้นดื่มเพื่อดับอารมณ์ขุ่นมัว

“ท่านแม่ อย่าได้มีโทสะเลยขอรับ ปล่อยให้ข้าจัดการเอง” ดวงตาชุยจิ้นเปล่งประกายออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ จินหว่านที่เห็นเช่นนั้นก็นึกสนุกตามไปด้วย นางเพียงแค่นั่งรอชมก็พอแล้ว

“เจ้าจะทำอันใด แล้วใต้เท้าหยวนมาพบพ่อเจ้าจริงหรือไม่” นางไม่รู้เรื่องที่ใต้เท้าหยวนมาที่จวน

“มาจริงขอรับ เสี่ยวเซาบ่าวของท่านพ่อ ไปรอรับที่หน้าจวนแล้วพาไปที่ห้องตำราทันที ท่านแม่ไม่รู้เรื่องก็ไม่แปลก”

“อืม น่าจะบอกสักคำแม่จะได้จัดหาของว่างให้”

“ท่านแม่ไปดูแลท่านพ่อเถิด เรื่องในวันนี้ท่านก็ไม่ต้องบอกท่านพ่อ อย่างไรก็ไม่สำคัญ”

“ได้” ไป๋ซื่อพยักหน้ารับ ก่อนจะพาสาวใช้ออกไปดูความเรียบร้อยของสามีแทน

ชุยจิ้นมิได้บอกจินหว่านว่าเขาคิดจะจัดการหวงซื่อกับฟู่ซื่อเช่นใด แต่นางเชื่อว่าพี่ชายของนางจะจัดการได้อย่างดี นางจึงนั่งรออยู่ภายในเรือนของนางอย่างสบายใจ

รอเพียงสองวันเท่านั้น เสี่ยวผิงก็วิ่งเข้ามาในเรือนเพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทันที เสียงทะเลาะของบ้านรองดังจนไม่อาจปกปิดสิ่งใดได้ แม้ไม่ได้แอบฟังอย่างไรบ่าวที่บ้านใหญ่ต่างก็ได้ยินทุกคำพูดของหวงซื่ออย่างชัดเจน

เสี่ยวผิง เล่าอย่างออกรสชาติว่า หวงซื่อจับได้ว่าฟู่ซื่อกับชุยหมิ่นมีสัมพันธ์สวาทกัน เสียงก่นด่าว่าฟู่ซื่อเป็นนางจิ้งจอก สุนัขที่เลี้ยงไม่เชื่องดังก้องไปทั่วบ้านรอง ฟู่ซื่อก็ไม่ยอมแพ้นางตอบโต้กลับอย่างถึงพริกถึงขิง เรื่องที่ชุยหมิ่นเป็นฝ่ายเข้าหานางเช่นใด แม้นางจะปฏิเสธแล้วแต่เขาพึงใจในตัวนาง ทั้งยังรับปากว่าจะเลี้ยงดูอย่างดี นางจึงได้ยินยอมพร้อมใจ

แต่ความเป็นจริงแล้ว เรื่องมิได้เป็นเช่นนั้นทั้งหมด ฟู่ซื่อเองก็ไม่รู้เช่นกันว่านางกับชุยหมิ่นเกิดเรื่องใดขึ้น ตื่นขึ้นมา นางก็พบว่าบนเตียงนอนของนางมีร่างเปลือยเปล่าของชุยหมิ่นกอดรัดนางไว้อย่างแน่นหนา ยังไม่ทันจะได้ปลุกชุยหมิ่นขึ้นมาสอบถาม หวงซื่อก็เข้ามาตบตีนางเสียแล้ว

ชุยหมิ่นเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน แม้รูปร่างและใบหน้าของฟู่ซื่อจะมิได้น่าเกลียดแต่ก็ไม่ใช่สตรีเช่นที่เขานึกชอบ เมื่อคืนเขาคิดจะไปห้องของอนุอีกคน อาจจะเป็นด้วยความเมาจึงทำให้เข้าห้องผิด แต่ผิดอย่างไรก็ไม่น่าจะปล่อยตัวปล่อยใจจนเลยเถิดไปถึงขั้นนั้น แล้วเขาก็ยังไม่ได้ยินเสียงของฟู่ซื่อร้องห้ามอีกด้วย

“คุณหนูจะออกไปดูหรือไม่เจ้าคะ”

“ย่อมต้องไป” ดวงตาของนางระยิบระยับชวนมอง เสี่ยวผิงรีบช่วยจินหว่านเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะพากันเดินไปที่บ้านรอง

ยามนี้บ้านใหญ่ทั้งหมดต่างก็มารวมตัวกันที่บ้านรองแล้ว ชุยจ้านเป็นคนที่มาตามชุยเซียวไปห้ามบิดามารดาและฟู่ซื่อที่กำลังตบตีกันอย่างวุ่นวาย หูซื่อเองก็ทนมองไม่ได้เกือบจะเป็นลมเสียหลายหนแล้ว บ่าวจึงได้ประคองนางเข้าไปพักอยู่ในเรือน แต่เสียงทะเลาะวิวาทก็ยังดังเข้าไปกวนใจนางจนลมเกือบจะตีขึ้นมาอยู่หลายหน

ชุยจิ้นเมื่อเห็นจินหว่านเดินเข้ามาแล้ว เขาก็รีบเดินเข้ามาดึงน้องสาวไปหลบอยู่ด้านหลัง ด้วยไม่อยากให้เห็นสภาพของบ้านรองที่เละเทะไม่ชวนมอง

“เจ้ามาทำไม”

“ข้าเองก็อยากจะเห็นเรื่องสนุกเช่นกัน”

“มันน่ามองเสียที่ไหน เจ้ากลับไปก่อน ไว้พี่จะไปหาเจ้าที่เรือน”

“ให้ข้าอยู่ต่ออีกหน่อยเถิดนะท่านพี่” จินหว่านจับแขนของชุยจิ้นเขย่าอย่างออดอ้อน เมื่อเจอดวงตาที่กลมโตราวกับลูกกวางน้อยจ้องมองอย่างมีความหวังเช่นนี้ ผู้เป็นพี่ชายที่รักและตามใจน้องสาวจึงยอมปล่อยให้นางอยู่ชมเรื่องสนุกต่ออีกหน่อย

“หลบอยู่ด้านหลังพี่” เขายังไม่วางใจ ด้วยกลัวว่าหวงซื่อจะเกิดบ้าขึ้นมาอีกครั้ง

ฟู่ซื่อเพิ่งจะได้เห็นหน้าชุยเซียวเป็นครั้งแรก เมื่อเห็นรูปลักษณ์ระหว่างสองพี่น้องที่แตกต่างกันไม่น้อย ใจก็นึกเสียดายขึ้นมา หากได้เป็นอนุของชุยเซียวนางไม่ต้องตบตีกับอนุหรือสาวใช้ข้างห้อง ทั้งยังมีฮูหยินที่ดูจะไม่ร้ายกาจเช่นหวงซื่อให้รับมือได้ง่ายนางก็ยิ่งเสียดาย แววตาที่จ้องมองหวงซื่อจึงโกรธแค้นมากกว่าเดิม ใบหน้าที่คิดว่างดงามมาโดยตลอดถูกตบเสียจนบวมเหมือนหมู พอเห็นสายตาเย็นชาของชุยเซียวที่มองมา นางก็อยากจะเข้าไปข่วนหน้าหวงซื่ออีกสักสองแผล

หวงซื่อก็ไม่ได้ดีไปกว่าฟู่ซื่อเลย ใบหน้าของนางแม้จะไม่บวมเป็นหัวหมู แต่ก็มีรอบเล็บที่ฟู่ซื่อฝากไว้หลายรอย ไหนจะผมที่หลุดลุ่ยจนไม่น่ามองอีก

“น้องสะใภ้ แม่นางฟู่ พวกเจ้าไปแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนดีหรือไม่” ไป๋ซื่อทนมองดูไม่ได้ ยิ่งตอนนี้เด็กรุ่นหลังต่างก็มาอยู่กันครบแล้ว

“ท่านมายุ่งอันใดด้วย!!!” หวงซื่อตวาดใส่หน้าไป๋ซื่ออย่างไม่เกรงใจ