เจ้าวาดออกมาได้อย่างไร

ส่วนจินหว่าน ตอนนี้นางยังเป็นแค่เด็กน้อยวัยสิบหนาว จะจัดการนางตอนไหนก็ยังได้ เมื่อชาติก่อนก็วางแผนจัดการนางจนสิ้น แต่ไม่คิดว่า เมื่อนางจับจินหว่านวางยาอ่อนแรงแล้วยัดใส่เกี้ยวมอบให้หลี่หรงฝู จ้าวตงหยุนที่แต่งนางเข้ามาจะหมางเมินนางในระยะเวลาไม่กี่เดือน ทั้งยังพาสตรีที่มีใบหน้าคล้ายจินหว่านเข้าเรือนไม่หยุด ต่อให้เหมือนเพียงแค่ส่วนเดียวหรือความชอบสตรีนางนั้นเหมือนจินหว่าน จ้าวตงหยุนก็รับเข้ามาทั้งหมด

แต่ในชาตินี้ไม่เหมือนกัน นางได้ย้อนเวลากลับมา จะต้องตามหาจ้าวตงหยุนเพื่อให้เขาพึงใจต่อนางก่อน ต้องทำให้เขาไม่อาจพบเจอจินหว่านเลยสักหน นางจะต้องเป็นฮูหยินตราตั้ง สตรีของจ้าวตงหยุนที่ต่อไปจะได้ขึ้นเป็นถึงราชเลขาคนสนิทของฮ่องเต้ จ้าวตงหยุนได้เป็นราชเลขาจริงหรือเท็จก็ยังไม่รู้ ด้วยเป็นคำพูดของจ้าวตงหยุนที่หลี่หรงฝูจะมอบให้เขาเท่านั้น แต่จินหร่วนมิได้อยู่เห็นความสำเร็จนั้น หลังจากนางคลอดบุตรคนที่สองก็ถูกอนุภายในจวนลอบทำร้าย จนถึงแก่ความตาย พอลืมตาขึ้นมานางก็พบว่าได้ย้อนเวลากลับมาเสียแล้ว

จินหว่านเมื่อกลับถึงจวนก็แยกย้ายกับบิดามารดาแล้วพาชุยจิ้นไปพูดคุยที่เรือนของนาง

“ท่านพี่ เก็บกวาดเรียบร้อยหรือไม่” ทุกคนในจวนดูจะละเลยเหตุผลที่ชุยหมิ่นเข้าห้องของฟู่ซื่อไปเสียหมด ตอนนี้ชุยหมิ่นอาจจะยังไม่สงสัย แต่เมื่อใดที่เขาได้สติจะไม่ตรวจสอบเรื่องนี้เลยหรือ

“เจ้าไม่ต้องห่วง พี่ลงมือย่อมไม่อาจให้ผู้ใดจับได้” จินหว่านพยักหน้ารับอย่างวางใจ นางไม่สงสัยฝีมือของพี่ชาย เพียงแค่อยากได้คำยืนยันอีกครั้งเท่านั้น

“ท่านพี่ ข้าว่าท่านจับตาดูน้องหญิงรองหน่อยก็ดี สายตาที่นางมองพวกเราเมื่อครู่แตกต่างไปจากเดิม” จินหว่านก็ตอบไม่ได้ว่าแตกต่างไปเช่นใด แต่ไม่เหมือนแววตาของจินหร่วนที่มองนางก่อนหน้านี้ แม้จะอิจฉาหรือโกรธแค้น นางจะต้องโวยวายออกมาในทันที ไม่เก็บอารมณ์มองบิดามารดาทะเลาะกันเช่นในวันนี้แน่

“มีอันใด ข้าก็เห็นว่านางเป็นเหมือนเช่นเดิม” ชุยจิ้นยกชาขึ้นดื่มอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่เหมือน ท่านไม่เห็นหรือว่านางไม่ได้โวยวาย ทั้งยังไม่ได้ร่วมวงกับอาสะใภ้ทุบตีฟู่ซื่ออีกด้วย”

มือของชุยจิ้นที่กำลังจะวางแก้วชาชะงักไปครู่ เขาเองละเลยท่าทีของบุตรในเรือนอารองจริงๆ หากเป็นเมื่อก่อนจินหร่วนย่อมต้องช่วยมารดาลงมือกับฟู่ซื่อเช่นที่น้องสาวบอกแน่นอน

“เจ้ามีความเห็นเช่นใด”

“ข้าว่า...นางอาจจะฝันเห็นเหตุการณ์เช่นเดียวกับข้า” นี่เป็นสิ่งที่จินหว่านสงสัยว่าจินหร่วนคงย้อนกลับมาได้เช่นเดียวกับนาง ว่าแต่...เหตุใดถึงปล่อยให้ตระกูลชุยแยกบ้านทั้งที่ไม่เป็นผลดีกับนาง หากบอกว่าย้อนกลับมาที่หลังก็พอจะฟังขึ้น แต่หากนางไม่ได้ย้อนกลับมาเลยเล่า อาจจะเป็นที่จินหว่านคิดผิดไปเอง

“หากเจ้ากังวล พี่จะส่งคนคอยจับตาดูนางให้ วันนี้ไม่มีสิ่งใดแล้วเจ้าพักผ่อนเถิด”

“เจ้าค่ะ” จินหว่านลุกส่งพี่ชายที่หน้าประตูห้องเท่านั้น นางไม่ได้ตามออกไปส่งยังมีเรื่องที่ให้คิดอีกมาก

บ้านรองช่วงนี้ไม่อาจสงบได้ หากไม่มีเสียงก่นด่าของหวงซื่อ ก็เปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้ของนางแทน จินหร่วนเองก็เบื่อที่ต้องวิ่งไปปลอบใจมารดาแล้ว ในเมื่อนางไม่คิดเผื่อทุกคนในจวนตนเองที่เป็นบุตรสาววันหนึ่งจะต้องแต่งออกไปย่อมต้องหาหนทางเอง

ร้านค้าที่อยู่ในมือของหวงซื่อเป็นเพียงร้านขายเครื่องปั้นดินเผา ร้านผ้าขนาดเล็กและร้านขายข้าวสาร จินหร่วนที่เป็นคนสองภพมาก่อน นางจึงไปอ้อนวอนขอร้านผ้ามาจากมารดาเพื่อคิดจะหาเงินเพิ่มจากร้านนี้ให้ได้ หวงซื่อจะเชื่อใจบุตรสาววัยสิบหนาวได้อย่างไร จินหร่วนก็คิดถึงข้อนี้แล้วเช่นกัน นางจึงเตรียมแบบร่างมาให้มารดาได้เห็นกับตาตนเอง

“เจ้าวาดออกมาได้อย่างไร” นางมองแบบร่างในมืออย่างไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นฝีมือของบุตรสาวนาง

“ยามนี้ข้าเห็นว่าสิ่งที่ท่านแม่ต้องการคงไม่แคล้วเป็นเรื่องเงิน จึงตั้งใจเก็บตัวฝึกวาดแบบร่างอยู่ในเรือน ทางด้านนั้นจะเป็นเช่นใดก็ปล่อยให้นางชูคอไปก่อนเถิด ท่านจะจัดการนางไม่ได้เลยหรือไร” นางปรายตามองมารดาอย่างดูแคลน

หวงซื่อเมื่อถูกสายตาและคำพูดของบุตรสาวพูดถูกจุดนางก็สะอึกไปเหมือนกัน ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ามาชื่นชมบุตรสาวไม่ขาดปาก

“ท่านแม่ ส่วนแบ่งจากการขายท่านต้องให้กำไรข้าสามส่วน หากไม่เป็นเช่นนั้นข้าจะไม่ยอมวาดแบบให้ท่านอีก”

“สี่ส่วนยังได้ ขอเพียงเจ้าวาดแบบร่างออกมาได้มากพอ”

“สี่ส่วน ได้” รอยยิ้มของหวงซื่อแข็งค้างไป นางเพียงพูดเอาใจบุตรสาวเท่านั้นไม่คิดว่านางจะรับไว้จริงๆ แต่ช่างเถิด อย่างไรจินหร่วนก็เป็นบุตรสาวนางมีความคิดเฉลียวฉลาดเช่นนี้คงได้มาจากนางแน่

หวงซื่อ หยุดสนใจนางจิ้งจอกฟู่ซื่อทันที นางหันไปสนใจเพิ่มเงินเข้าถุงเงินแทน สองแม่ลูกวางแผนจัดการร้านผ้ากันอยู่นาน ยิ่งจินหร่วนต้องการปรับปรุงร้านใหม่ หวงซื่อก็แทบจะร้อนใจเมื่อเห็นเงินไหลออกอย่างกับน้ำ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของบุตรสาวที่จะได้รายรับเพิ่มมากกว่าที่เสีย นางก็ยอมกลืนเลือดลงคอไป

ความเคลื่อนไหวทางบ้านรองย่อมมาถึงหูของสองพี่น้องบ้านใหญ่ในเวลาไม่ช้า ชุยจิ้นยังมีความไม่เชื่ออยู่ในแววตาว่าจินหร่วนจะมีความสามารถมากเพียงนั้น แต่พอนึกถึงคำพูดของน้องสาวที่บอกว่า จินหร่วนอาจจะเห็นภาพฝันล่วงหน้าเช่นเดียวกับนาง เขาก็ร้อนใจขึ้นมาในทันที

“ปล่อยให้นางสร้างชื่อเสียงไปเถิด สิ่งที่นางทำมิใช่ผลงานของนาง เจ้าของย่อมตามมาทวงคืนเป็นแน่” ดวงตากลมโตของจินหว่านไม่มีความกังวลอยู่ในนั้น นางเห็นแต่เพียงเรื่องสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้นแทน

“เจ้ารู้หรือว่าเจ้าของแบบร่างที่น้องหญิงรองนางวาดเป็นของผู้ใด”

“ย่อมรู้ คุณหนูห้ามู่ มู่เฟยหยา” คิ้วของชุยจิ้นขมวดอย่างไม่น่ามอง

มู่เฟยหยา ยามนี้มิใช่ว่านางมีพระราชทานสมรสกับองค์ชายใหญ่แล้วหรือ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นว่านางจะวาดแบบร่างออกมาวางขายแต่อย่างใด ด้วยแบบที่องครักษ์ของชุยจิ้นเข้าไปขโมยมาจากเรือนของจินหร่วน ทั่วทั้งเมืองหลวงยังไม่มีสตรีใดตัดออกมา

“แต่ว่า...แบบนี้ ยังมิได้ออกว่างขายเลยมิใช่หรือ”

“ใช่แล้ว แต่คงอีกไม่นาน” จินหว่านยกชาขึ้นดื่มอย่างสบายใจ

เหตุการณ์ในภพที่แล้ว คงอีกไม่กี่วันเสื้อผ้าของตระกูลมู่ก็คงจะเปิดตัว เพื่อสร้างชื่อเสียงให้มู่เฟยหยาเพิ่มขึ้น นางตัดเย็บออกมาเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแค่รอเวลาเท่านั้น ร้านของจินหร่วนต่อให้รีบตัดเย็บออกมาอย่างไรก็เปิดตัวไม่ทันอยู่ดี เรื่องนี้จินหว่านก็เล่าให้ชุยจิ้นเข้าใจอีกด้วย

“เช่นนั้น...พี่จะช่วยเร่งให้ตระกูลมู่เปิดตัวเร็วขึ้น” ดวงตาของชุยจิ้นเปล่งประกายออกมา

หากบ้านรองไม่คิดร้ายกับบ้านใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า ตัวเขาที่เป็นบุรุษทั้งยังเป็นบัณฑิตมีชื่อเสียงจะยอมลดตัวไปกวนน้ำให้ขุ่นเพื่ออันใด

“ท่านพี่เรื่องเร่งเปิดตัวของตระกูลมู่ท่านไม่ต้องกังวล อีกเรื่องที่ต้องรบกวนท่าน” นางช้อนสายตาขึ้นมองชุยจิ้นอย่างมีความหวัง สายตาเช่นนี้ของน้องสาวชุยจิ้นจะไม่รับปากได้อย่างไร

“เรื่องของเจ้าจะเป็นการรบกวนไปได้อย่างไร” ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือชาตินี้ พี่ชายของนางก็พร้อมที่จะช่วยนางลงเรือลำเดียวกับนางไปทุกเรื่อง หากไม่มีแผนการของจินหร่วนที่ทำให้พี่ชายของนางมัวหมอง ท่านแม่ตรอมใจนางก็คงยังมีครอบครัวช่วยเหลืออยู่