EP.6 อุ้งมือมาร (1)

ฉันหวนคิดถึงตอนตัวเองเด็กๆ ตอนที่ตัวเองได้รับความรักไม่เท่ากับพี่สาว

ฉันมองเด็กคนนี้แล้วนึกได้แค่ว่า มันมีส่วนคล้ายกับใครบางคนที่ฉันเคยรู้จักเมื่อสมัยเด็ก เป็นเด็กผู้ชายที่น่าสงสาร ชีวิตที่เต็มไปด้วยคนที่เกลียดเขา ทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกนี้ช่างโหดร้าย

แต่ฉันจำเขาไม่ได้ แม้แต่หน้าตาของเขาว่าเป็นยังไง

เอาจริงๆ พ่อแม่ที่ดีก็ไม่ได้มีอยู่บนโลกไปซะทุกคนหรอก ที่เลวๆ ทอดทิ้งลูกตัวเองน่ะ ก็มีอยู่เยอะไป

เหมือนคู่ผัวเมียสองคนนี้

ฉันย้อนกลับมาที่ด้านล่าง ก่อนจะเห็นว่าพี่เวย์เริ่มเมาแล้ว ครามเองก็กำลังกรอกเหล้าลงแก้วอย่างเงียบเชียบ

ฉันเดินมาใกล้ๆ เขา ก่อนที่จะเห็นว่าครามหันกลับมา

“ไปไหนมา” เขาถามฉันทันที “นาน”

“พี่ทิ้งลูกไว้คนเดียวแบบนั้นได้ด้วยเหรอ” ฉันถามออกไปตรงๆ ด้วยนิสัยเก่าที่ยังรักความยุติธรรม ครามแค่นหัวเราะ เขาหันไปวนแก้วตัวเอง

“ก็ไม่ใช่ลูกกู ไม่ต้องสนก็ได้”

“ยังไงเด็กคนนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องของพี่กับเมียนะ” ฉันแย้งขึ้นมา คิดในใจว่าตัวเองกำลังทำอะไร เหมือนฉันกำลังพยายามปกป้องเด็กน้อย ราวกับว่าเป็นแม่น้องซะเองอย่างนั้นล่ะ

“กูไม่ได้รักเด็ก” เขาย้ำ ก่อนที่จะกระดกแก้วเหล้าลงคอ “อีกอย่าง ถึงเป็นลูกกู คิดเหรอว่ากูจะรักมัน กูก็จะทำเหมือนที่พ่อทำกับกู”

“...”

“ใช้มันเป็นเครื่องมือสืบทอดเจตนารมณ์”

“โอเค” ฉันตอบกลับอย่างทันควัน รู้สึกโมโหขึ้นมา ก่อนที่จะเดินกำมือไปหาพี่เวย์ “งั้นมิวจะกลับ ยังไงวันนี้ก็ไม่สนุกแล้วล่ะ หลังจากรู้ว่าพี่ทำเลวๆ กับเด็กคนนึงแบบนี้”

ครามมองฉันอย่างไม่แคร์ ก่อนที่ฉันจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินผ่านเขาไป ไม่ได้สนใจว่าพี่เวย์จะกลับยังไงเพราะฉันรู้สึกว่านี่มันไม่ใช่ เหมือนฉันเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวของคู่รักกักขฬะ แม่แท้ๆ ที่แรดออกไปเที่ยวโดยปล่อยลูกไว้กับผัวสารเลวที่ชวนเพื่อนกับผู้หญิงที่คิดจะเป็นชู้ด้วยเข้ามาในบ้าน

ฉันสับสนกับตัวเอง จริงๆ ตั้งแต่หนีไปเกาหลี ฉันก็สนุกกับการคบซ้อนไปทั่วหลายเพศหลายคน ไม่คิดถึงเรื่องผิดศีลธรรม ถึงไม่เคยมีอะไรกับใครเลยก็ตาม แต่ฉันก็เริงร่ากับชีวิตแบบนั้น

คนมองว่าฉันมั่ว แรด สำส่อน แต่ฉันกลับชอบด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้พอเห็นลูกและชีวิตที่เลวร้ายของเด็กคนนึง ฉันก็รู้สึกได้ว่าสิ่งที่ฉันพยายามจะแย่งมา เทียบเท่าได้กับชีวิตของเด็กคนนึงเลยด้วยซ้ำ

เด็กคนนี้อาจจะโตมาโดยที่ไม่มีพ่อเลยก็ได้ ถ้าฉันคิดจะแย่งครามไป

พอคิดได้แบบนั้นฉันก็กัดฟัน ก่อนที่จะเปิดประตูเพื่อที่จะหนีไปให้พ้น ราวกับว่าต้องการตั้งหลัก แค่มาที่นี่ทุกอย่างก็ผิดแผนไปหมด ผลจากความเป็นคนดีของฉันเอง

แต่เมื่อเปิดประตูออกมา คนที่ฉันเห็นว่ายืนอยู่หน้าประตูก็คือ

พี่เหมียว

ฉันชะงัก พอๆ กับพี่เหมียวที่ท่าทางเมามายเบิกตากว้างเมื่อเห็นฉันที่คว้ากระเป๋าจะออกมาจากบ้านของผัวเธอ เธอไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นชุดที่แสนยั่วยวนของฉัน แล้วร่างบางก็ตบหน้าฉันอย่างแรง

เพี้ยะ!!

“อีเด็กสำส่อน!!” เธอด่ากราดเสียงดังโดยไม่ถามเรื่องราว ไม่เก็บฟอร์มที่แสดงไว้ต่อหน้าพ่อแม่ในวันนั้นอีกต่อไป ฉันที่หน้าหันไปอีกข้างรู้สึกแสบๆ คันๆ ที่แก้ม ก่อนที่จะหันไปมองเธออย่างโกรธแค้น

ฉันไม่ใช่มิวคนเดิม ถ้าเธอตบมา

เพี้ยะ!!

“ใครกันแน่ที่สำส่อน!” ฉันตบหน้าเธอกลับ ตะคอกเสียงดังอย่างโมโห “คิดว่ามีมือคนเดียวเหรอ ที่แย่งผัวมิวไปไม่พอใช่มั้ย!”

“อีนี่!!” พี่เหมียวสติแตก เธอคว้าไหล่ฉัน ในขณะที่ฉันจะผลักเธอออก

“ออกไป! มิวจะกลับ!!” ฉันไม่สนใจอะไรอีกต่อไป ฉันผลักอกเธอจนล้มลงไปกองกับพื้น อาจเพราะพี่เหมียวเมามาเลยทรงตัวไม่ดีนัก เธอเซ ในขณะที่ฉันจะเสยผมแล้วเดินข้ามร่างเธอไปอย่างไม่ใยดี

“อีมิว!!” เธอตวาดเรียกชื่อฉัน กรี๊ดลั่นราวกับคนบ้า ในขณะที่ฉันจะเข้าไปในรถของพี่เวย์ ปิดประตูสตาร์ทรถแล้วล็อกประตูนั่งอยู่ในนั้นเพื่อสงบสติอารมณ์

พี่เหมียววิ่งเซตามมาเคาะประตูกระจก แต่ฉันควักหูฟังออกมาแล้วเปิดเพลงเสียงดังดับเสียงเคาะกระจกรถที่เกรี้ยวกราดของเธอ

สาบานเลยว่าจะไม่ยุ่งอีกแล้ว ที่นี่มีแต่คนประสาท!