EP.7 สับเปลี่ยน (1)

“หึงหวง?” ฉันทวนคำที่เขาพูดออกมา ก่อนที่จะยิ้ม “เปล่าเลย”

“...”

“ก็แค่อยากจะมาคุยกับพี่เรื่องลูก” ฉันพูดแล้วกอดอก ไม่กล้าปิดประตูลงเพราะเดาอารมณ์ครามไม่ถูก ตอนนี้เขาเหมือนไม่ใช่เขาเลย สายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหานั้นทำให้ฉันขนลุกซู่

“ลูก?” เขาเลิกคิ้ว รอยยิ้มร้ายยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ในขณะที่เขาจะเอนตัว ลูบซิกแพคตัวเองอย่างยั่วเย้า “ถ้าหมายถึงเรื่องลูกของเรา กูคิดอยู่แล้วว่ารอมึงมาที่นี่”

“...”

“เราจะได้มาคุยกัน เรื่องมึงจะเลือกอยู่กับกูกับลูก หรืออยู่กับกู แล้วเอาลูกให้พวกคนใช้ที่บ้านกูดูแลมันไป”

“...!”

ลูกของเรา? เขาพูดบ้าอะไรออกมา

นั่นมันไม่ใช่ลูกของฉัน

“มึงก็เลือกเอา แต่มึงเป็นเมียกู คงไม่เลือกอย่างอื่นหรอกใช่มั้ย” เขาพูดทั้งๆ ที่สายตามองฉันอย่างต้องการอยู่แบบนั้น มันปนเปไปกับความกดดันหน่อยๆ แล้วตอนนี้ฉันก็นิ่งอึ้งไป รู้สึกสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

“พูดอะไร” ฉันพูดออกมาแค่นั้น นิ่งอึ้งไป พูดแบบนี้หมายความว่าไง เมียเขาเพิ่งตายทั้งคนนะ “พี่เป็นอะไรรึเปล่า นี่มันไม่ใช่แล้วนะ...”

“ขอโทษนะครับ”

ฉันสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังอยู่ข้างหลัง พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นใครก็ไม่รู้ ฉันขยับตัวหนี ในขณะที่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ทัน

“ผมเป็นลูกน้องของพ่อคุณคราม” เขาแนะนำตัวเอง ในขณะที่ฉันกำลังอึ้ง “ขอเวลาสักครู่ได้มั้ยครับ ต้องการจะคุยเกี่ยวกับเรื่องของคุณคราม”

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ หันไปมองครามที่จ้องเขม็งมาที่ฉันกับลูกน้อง

“มึงอย่าคิดคุยเรื่องอื่นนอกจากเรื่องกู... ไม่ก็เรื่องลูก” เขายื่นคำขาด ในขณะที่ลูกน้องเขาก้มหัวรับคำ

“ครับคุณคราม”

นั่นสิ ต้องถามว่าทำไมถึงเป็นฉันที่เขาจะพูดด้วยมากกว่า

“จะคุยอะไรกับมิวเหรอคะ”

ฉันถามขึ้นเมื่อเดินตามลูกน้องครามมาจนถึงข้างนอกห้อง แม้ว่าทุกอิริยาบถสายตาของครามจะมองฉันแบบแปลกๆ มาตลอดทางจนกระทั่งฉันปิดประตู เขาทำเหมือนฉันเป็นของเขาจริงๆ ทำเหมือนหึงหวงฉันกับลูกน้องของเขา

ก่อนหน้านั้น ฉันรู้ว่าเขาอยากได้ฉัน แต่ฉันก็รู้อยู่แก่ใจว่านั่นคือการแย่ง เพราะสายตาของครามมองเห็นอยู่แค่คนเดียวก็คือพี่เหมียว

ฉันก็คิดแบบนั้นนะ จนกระทั่งวันนี้ ที่เขาบีบคอพี่เหมียวจนตาย ไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกผิดหรือเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป วันต่อมาฟื้นก็มาทำเหมือนฉันเป็นของเขา นี่เหรอคือคนที่รักกันจริงๆ

แล้วลูกของเขากับฉันที่ว่า หมายถึงใคร?

“เราอยากขอความร่วมมือจากคุณ ช่วยแกล้งทำตัวเป็นเมียของคุณคราม แล้วทำเหมือนกับเด็กที่เป็นลูกของคุณเหมียวกับคนอื่นว่าเป็นลูกของคุณกับคุณครามได้มั้ยครับ”

ฉันนิ่งไปเมื่อคำต่อไปหลุดออกมาจากปากของลูกน้องของคราม เป็นประโยคที่แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

“... ว่าไงนะคะ”

“ตอนนี้ผลการรักษาออกมาว่าคุณครามความจำบางส่วนขาดหายไป แต่เราไม่สามารถรู้ได้ว่าความจำส่วนไหนที่ขาดหายไป รู้แค่ว่าตอนนี้คุณครามเชื่อว่าเมียของเขาคือคุณ และลูกของคุณเหมียวก็คือลูกของเขากับคุณ”

“...”

“ถ้าสมมุติว่าคุณบอกความจริงกับคุณครามเรื่องนี้ เราเชื่อว่านอกจากไม่ช่วยอะไร คุณครามอาจจะอาละวาดที่คุณไม่รับรัก และอาจจะพาเด็กหนีออกจากโรงพยาบาล เพราะตอนนี้ทางตำรวจนับว่าเขาเป็นโรคทางจิต การประกันตัวเลยเป็นผลออกมาได้”

“...”

“ถ้าคุณไม่อยากรับผิดชอบทางเราก็ไม่ว่าอะไร แต่อาจมีผลต่อชีวิตของคุณนะ” เขาพูดออกมาแค่นั้น ฉันก็รู้ได้ในทันทีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เลือก “เพราะเรารู้มาว่า คุณคือแฟนเก่าของคุณคราม เราไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่จากคำสั่งของนายท่านที่ป่วยอยู่ มีแค่คุณเท่านั้นที่ช่วยได้”

“จะให้ไปช่วยคนพรรค์นั้นเหรอคะ?” ฉันโพล่งขึ้นมา พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้วว่าทำไมครามถึงได้มีสภาพแบบนั้น แต่ “ขอเถอะ มิวไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผัวเมียสองคนนี้อีกแล้ว”

“แล้วถ้าอย่างนั้น... คุณจะมาที่โรงพยาบาลอีกทำไมครับ?”

ฉันนิ่งไปเมื่อลูกน้องคนสนิทของครามโพล่งคำพูดแทงใจดำ

“ไม่เกี่ยวกับคุณ” ฉันเงยหน้าขึ้น ฉีกยิ้มหวาน “ก็แค่รู้สึกสงสารเด็ก แต่ดูจากสภาพแล้วเขาคงจะรับเลี้ยงเด็กต่ออยู่แล้ว เพราะงั้นก็ไม่เกี่ยวกับมิว”

ฉันพูดแค่นั้น พร้อมหมุนตัวทำท่าจะเดินออกไป

แต่ดูเหมือนว่า...

“แต่ลึกๆ คุณครามคงรักคุณ ตอนนี้ถึงได้มีแต่ความทรงจำเรื่องคุณนะครับ”

“...”

“ถ้าคุณไม่คิดที่จะให้โอกาสนายของเรา ก็ให้โอกาสเด็กเถอะครับ”