EP.8 ค็อกเทล (2)

บ้าจริง

ฉันเดินเข้าไปหาแจวอนทันที ไม่รู้ว่าครามจะมาจริงรึเปล่า แต่คนอย่างเขาถึงเสียความทรงจำ แต่ครามเป็นคนที่พูดจริงทำจริงเสมอ

ฉันคิดว่าฉันจะหลุดพ้นจากเรื่องราวพวกนั้นแล้วนะ เขาก็ตามมาจนได้

คำที่ฉันสาดใส่หน้าเขาไปมันไม่มีความหมายเลยรึไงนะ

“แจวอน! มิวจะกลับ” ฉันเดินไปพูดกับแจวอนที่ยังสังสรรค์อยู่กับเพื่อนๆ ของเขา ลากแขนเขาออกมาที่มุมอับส่วนตัว รู้สึกหนาวจนต้องห่อไหล่ ลูบไหล่ตัวเองเบาๆ

มันหนาวสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แค่คิดว่าครามตามหาไอจีฉันเจอได้ แล้วตามมาที่เกาหลีถูกก็หนาวไปทั้งตัวแล้ว

เขาทำตัวเหมือนฉันตอนกลับไปที่ไทย ตอนที่พยายามจะแก้แค้นเขากับพี่เหมียว

ไม่รู้ว่าที่เขาทำตอนนี้เป็นการแก้แค้นหรืออะไร แต่ฉันไม่เอาด้วยแน่

“นี่ยังไม่ดึกมากเลย เมาแล้วเหรอ”

แจวอนถามฉัน แม้ว่าเขาจะดูไม่อ่อนโยนเวลาอยู่กับผู้หญิงที่เจอตามผับ ฉันเคยเห็นแจวอนผลักไสเธอออกไปหลังจากที่พวกเธอตามมาเกาะแกะวุ่นวาย และนั่นเป็นสิ่งที่แจวอนไม่เคยทำกับฉัน

“อื้อ เมาแล้ว หัวมันโคลงเคลงไปหมด อยากกลับห้อง” ฉันแสร้งทำเป็นเมา ทำตัวเซไปมาเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ เรื่องมารยาฉันไม่แพ้ใครหรอกนะ

“มิว” แจวอนคว้าแขนฉันไว้ให้ฉันทรงตัวอยู่ได้ด้วยมือของเขา “ถ้าเมาขนาดนั้น ผมพาไปส่งที่ห้องก็ได้นะ”

ฉันฉีกยิ้มในใจ แจวอนเป็นห่วงฉันเสมอ

เอาไงดี คบเป็นแฟนเลยดีมั้ยนะ ไหนๆ ก็สนิทกันขนาดนี้แล้ว

ฉันล้อเล่นน่ะ

“แจวอน” ฉันเรียกเขาหลังจากที่ถูกแจวอนพยุงออกมาจากผับ ผละออกจากตัวเขา เพราะฉันแกล้งเมาในนั้นเพื่อไม่ให้เพื่อนของแจวอนรู้ว่าฉันร้อนรนเพราะคอมเม้นท์ของคราม แน่ล่ะ ทุกคนฟอลไอจีฉันหมด “มิวโอเคแล้วล่ะ แค่ไปส่งมิวที่ห้องก็พอ”

“มีอะไรรึเปล่า ปกติไม่กลับเร็วขนาดนี้” แจวอนถามฉันอย่างสงสัย

“เปล่าหรอก แค่รู้สึกมึนหัว” ฉันโกหก จริงๆ แล้วฉันเมาง่าย แต่ฉันฉลาด เพราะฉันจะไม่ยอมถูกมอมง่ายๆ จากเพื่อนๆ ของแจวอน เอาจริงๆ ก็คือแจวอนกันฉันอยู่เสมอ

ถ้าไม่มีแจวอน ก็คงแย่

“งั้นเหรอ” แจวอนทำสีหน้าเคร่งเครียด ฉันรู้สึกเอ็นดูเขาขึ้นมา เพราะแจวอนคือเพื่อนผู้ชายที่เกาหลีที่ฉันสนิทด้วยมากที่สุด ถึงขนาดอยู่ห้องเดียวกันได้

ฉันคว้ามือแจวอนไว้

“ขอบคุณนะแจวอน” ฉันพูดด้วยรอยยิ้ม แจวอนนิ่งไป เขายิ้มกลับ ผู้ชายที่เกาหลีก็ไม่ต่างจากที่ไทย มีทั้งคนดีและคนเลว แต่เท่าที่ฉันมั่นใจได้ ไม่มีใครดีกับฉันเท่าแจวอน

“คำขอบคุณจะไม่มีผล ถ้าไม่ได้จุ้บจากมิว” เขาฉายแววเจ้าเล่ห์ ฉันหัวเราะออกมา จริงๆ ก็ไม่อยากเถลไถล แต่ที่โซลนี่ก็กว้างไม่ใช่เล่น อีกอย่างแค่ขับออกมาจากผับก็ตามตัวไม่ได้แล้ว

ฉันเขย่งเท้าไปจูบแก้มแจวอนเบาๆ เพราะฉันตัวเล็กกว่าเขามาก

“ครั้งเดียวนะ มิวจะไม่ทำอีกแล้ว” ฉันพูดกับเขา แจวอนที่หน้าแดงนิดๆ ฉีกยิ้มหวาน ทำเหมือนเราเป็นคู่รักกันแน่ะ

แต่ดูเหมือนว่า

หมับ!

“ร่าน”

คนที่กระชากแขนฉันออกมาจากแจวอนพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ดูมีแววโกรธแค้นทำให้ฉันเบิกตากว้าง พอหันไปมองก็ตกใจ เพราะนั่นคือเขา

“...!”

“ร่านจนกูยอมแพ้”

คราม! เขาเจอฉันที่หน้าผับจนได้

“อะไรน่ะ” แจวอนถามขึ้นเมื่อเขาไม่เข้าใจภาษาไทยในคำว่าร่านที่ครามด่าฉัน ฉันจิ๊ปาก ก่อนที่จะสะบัดแขนออก แต่แรงครามมีมากเกินกว่าที่ฉันจะคาดเดา

เข้ายึดข้อมือฉันไว้ มองไปทางแจวอนอย่างเย็นชา

“ไอ้เวรนี่มันเป็นคนเกาหลี?” เขาถามฉัน ร่างกายกำยำที่ต่างกันมากระหว่างครามกับแจวอนที่แทบไม่มีประวัติการต่อสู้ ในขณะที่ครามนั้นผ่านมามากมาย ทั้งมวยไทย ยูโด หรือแม้แต่ประดาบ

อย่างที่บอกว่าครามก่อนที่จะคบกับฉันเมื่อก่อนเขาเป็นนายแบบชั้นใน หุ่นกำยำนั้นเกิดจากเขาที่บ้าพลังและชอบออกกำลังกาย

แรงกายเขาก็แทบไม่ต้องพูดถึง สูงมาก แม้แต่ฉันจะขยับแขนยังทำไม่ได้

“มาที่นี่ทำไม” ฉันถามเป็นภาษาไทยที่แจวอนไม่เข้าใจ พยายามจะชักมือออก แต่ครามกลับกำข้อมือฉันแน่นจนเจ็บ

“แปลกเหรอ ก็มาตามมึง” เขากระตุกยิ้ม “มึงคิดว่ากูจะยอมแพ้แค่ที่มึงบอกว่ามึงไม่ใช่แม่ของพูม่า?”

“ตื้อจริงนะ” ฉันคลี่ยิ้มกลับ หันไปพูดกับแจวอน เพราะรู้ว่าแจวอนคงกันฉันได้จากทุกคน ยกเว้นคราม “แจวอนกลับไปในผับก่อน พอดีผู้ชายคนนี้เป็นคู่ขาเก่าของมิว”

“แน่ใจใช่มั้ย จะไม่เป็นไรเหรอ” แจวอนถามฉันอย่างมีท่าทีเป็นกังวล แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะตอบ ครามก็ดึงฉันเข้ามาในอ้อมอกแล้วกระชากคอเสื้อเชิ้ตของแจวอนเข้ามาใกล้

“คนเกาหลีที่นี่มันหล่อเร้าใจมึงมาก” ครามแค่นยิ้ม ฉันที่เบิกตากว้างจากการกระทำที่อุกอาจของเขาไม่ทันห้ามปราม เพราะต่อมาครามก็ใช้ฝ่ามือใหญ่ฟาดหน้าแจวอนจนล้มลงไปกองกับพื้นด้วยมือเปล่า

“... อั่ก!”