หน้าหลัก / มาเฟีย / ขึ้นชื่อว่าผัว / EP.7 สับเปลี่ยน (3) จบตอน

แชร์

EP.7 สับเปลี่ยน (3) จบตอน

ผู้เขียน: Madam Hangover
last update วันที่เผยแพร่: 2026-03-16 07:43:42

จะบอกว่าตั้งแต่มาที่เกาหลี ชีวิตของฉันก็คงที่ดี

แต่เพราะผลจากงานศพพี่เหมียวทำให้ฉันหว่านเสน่ห์ใส่ใครไม่ได้เลยเป็นเดือน เพื่อนๆ แจวอนชวนไปผับฉันก็อิดออด เอาแต่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้อง เปิด Kakao กับส่องไอจีไปเรื่อย

มีบางครั้งที่ฉันเข้าไปส่องในไอจีพี่เหมียว รูปสุดท้ายที่เธอลงคือรูปเมื่อสองเดือนที่แล้ว วันที่เธอยังอยู่ เธอลงว่าไปเที่ยวกับเพื่อน... โดยไร้คราม

ไม่แปลกที่ชีวิตคู่ของพวกเขาจะขาดวิ่นแบบนั้น

ฉันแอบถอนหายใจ หลังจากกลับมาที่เกาหลีจิตใจที่เคยแข็งแกร่งและมั่นคงของฉันก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ฉันทั้งรู้สึกหม่นๆ ในใจ ทั้งรู้สึกไม่อยากทำอะไรนอกจากนอนโง่ๆ ตีขาอยู่บนเตียง แล้วก็เล่นโทรศัพท์

แม้แต่ถ่ายรูปลงไอจีฉันยังไม่ทำเลย

ไอจีฉันน่ะ ตอนนี้เป็นแหล่งรวมพวกหื่นๆ ลามกๆ พวกที่ชอบติดตามสาวหน้าตาน่ารักๆ หรือไม่ก็พวกผู้หญิงที่ต้องการจะเป็นแบบฉัน ต้องการศัลยกรรมหน้าให้เหมือนกับฉันไว้วิจารณ์รูปร่างหน้าตาว่าจมูกทรงนี้ไปผ่านหมอที่ไหนมา

ฉันเบ้หน้าใส่โทรศัพท์ ก่อนที่จะโยนทิ้งไปข้างๆ ตัวแล้วพลิกตัวกลับไปอีกทาง

ตอนนี้แจวอนออกไปปาร์ตี้กับเพื่อน ฉันไม่ได้จะให้เขาอยู่เป็นเพื่อนยามที่ฉันหม่นใจอยู่แล้ว ในเมื่อแจวอนก็เป็นแค่ผู้ชายเกาหลีคนนึง เขาเองก็คงอยากสังสรรค์กับเพื่อนบ้าง

แต่เอาจริงๆ ฉันก็ไม่คิดอะไรหรอก เพราะฉันไม่ใช่เมียของแจวอน รายนั้นน่ะเดี๋ยวคืนนี้ก็คงได้กับผู้หญิงสักคนที่หิ้วมาจากผับนั้นแล้ว ก็เป็นปกติของผู้ชายเกาหลี พวกวันไนท์แสตนด์น่ะนะ

อีกอย่าง...

ฉันไม่ได้รักแจวอนด้วย

ฉันคิดในใจ นึกถึงหน้าผู้ชายที่เกลียดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ผุดลุกขึ้นมาเมื่อไม่มีอะไรให้ทำ ก่อนที่จะไปยืนอยู่หน้ากระจก

ชุดที่ฉันใส่ มันคือชุดสายเดี่ยวพร้อมกับกางเกงในสีชมพูเพียงตัวเดียวจากท่อนล่าง เพราะแจวอนไม่อยู่ฉันเลยทำเหมือนอยู่ในห้องของตัวเอง

ดูสบายไปเนอะ ก็อย่างว่า

ฉันมันสาวโสด

ฉันเสยผมตัวเองขึ้นลวกๆ รู้สึกคอแห้งขึ้นมา ถึงปากบอกว่าใจจะหม่นก็จริง แต่เรื่องค็อกเทลน่ะ ฉันขาดมันไม่ได้หรอก ถ้าอยู่ที่เกาหลี

ฉันกดโทรศัพท์โทรหาแจวอนทันที พร้อมกับเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกกางเกงดีๆ สักตัว แล้วเขาก็รับพอดี

[ว่าไง] คนที่รับสายไม่ใช่แจวอน แต่เป็นแทคยอน เพื่อนของแจวอน เขาคงนัวอยู่ด้วยกันในผับเลยรับโทรศัพท์ให้กันได้ [ใครอ่ะ]

“มิวเอง” ฉันกล่าวชื่อตัวเอง แล้วเขาก็ร้อง

[โอ้ มิวมิว วันนี้ไม่มากับแจวอน ผมเหงานะรู้มั้ย]

ฉันกรีดยิ้มให้ประโยคนั้น แน่ล่ะ เพราะแทคยอนก็เป็นหนึ่งในลิสต์ผู้ชายของฉัน หว่านเสน่ห์ไว้เยอะตอนที่มาเที่ยวผับกับแจวอน ไม่แปลกเลยที่เขาจะอยากได้ฉัน

“งั้นเหรอ เดี๋ยวมิวก็จะไปหาแล้วล่ะ วันนี้คอแห้งผากเลย” ฉันพูดแล้วเอามือโบกพัดหน้าตัวเองเป็นสัญญาณว่าร้อนคออยากกินเหล้าเต็มแก่

แทคยอนรีบพูดอย่างดีใจ

[จริงเหรอ]

“อื้อ อยู่แถวไหนล่ะ มิวจะตามไป” ฉันพูดยิ้มๆ พร้อมกับให้ท่าเขาไปพลางๆ ตอนที่แนบโทรศัพท์กับหูและไหล่พร้อมสวมกางเกงขาสั้น “ถ้าจะให้ดี มารับมิวด้วยนะ มิวไม่อยากนั่งแท็กซี่”

[ผมออกไปรับมิวมิวเอง แต่อย่าให้ทุกคนรู้นะว่ามิวมิวจะมาที่นี่ ไม่งั้นผมคงไม่ได้ไปส่งเธอขากลับ]

“ได้สิ” ฉันคลี่ยิ้ม “แล้วมิวจะรอ”

ติ๊ด

ฉันกดตัดสายไป พร้อมกับความรู้สึกหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในใจ

ถ้าฉันต้องการจะเริ่มต้นใหม่ ฉันควรจะเริ่มมันตอนนี้ แล้วกลับมาสำส่อนคบไปทั่วอีกครั้ง

ฉันจะไม่แคร์ใครอีกต่อไป

แทคยอนมารับฉันจริงๆ แต่เขามาพร้อมกับแจวอน ซึ่งฉันหัวเราะออกมาเลย

แจวอนน่ะเหมือนไม้กันหมา เขารู้ว่าพวกผู้ชายที่นี่คิดกับผู้หญิงแบบฉันยังไง สุดท้ายก็แค่อยากได้ อยากรู้เรื่องราวของร่างกายฉันมากกว่านี้

แทคยอนน่ะไม่ต่างกับผู้ชายคนอื่นเลย ฉันจึงไม่คิดจะเผลอใจให้ผู้ชายคนไหนหลังจากที่เลิกกับครามไป

ฉันนั่งรถมาที่ผับชื่อดังกับแจวอนและแทคยอนที่มีท่าทางไม่พอใจที่แจวอนตามมาด้วย แต่เพราะเป็นเพื่อนสนิทถึงค้านอะไรไม่ได้

ทันทีที่เข้าไปแล้วมุ่งไปที่โต๊ะของเขา พวกเพื่อนๆ ของแจวอนที่มีบางส่วนกำลังนัวเนียสาวอย่างออกรสก็แสดงความยินดีเมื่อเห็นฉันเดินมากับพวกเขา

“มิวมิว!” พวกเพื่อนๆ ของแจวอนเรียกชื่อฉัน “ไม่ได้ข่าวเธอมาเป็นเดือน ไม่เห็นมาปาร์ตี้กับเราเลย”

“แล้วที่สัญญาว่าจะไปเดทกับผม เมื่อไหร่ล่ะ”

“รอก่อนนะ” ฉันฉีกยิ้ม เสน่ห์ยังแรงไม่เปลี่ยนเลย ผู้หญิงที่ถูกผละออกจากการนัวเนียอยู่เพราะฉันต่างมองมาที่ฉันอย่างไม่พอใจ ผู้ชายหลายคนมองมาที่บั้นท้ายกับเอวบางๆ ของฉัน แม้ว่าวันนี้ฉันจะแต่งตัวมาแบบไม่ได้ใส่ใจนัก

เพื่อนๆ ของแจวอนมองเห็นฉันเป็นของยากที่อยากได้ พวกเขาพร้อมทำคะแนนเพื่อให้ได้รู้รสชาติร่างกายของสาวไทย ในขณะที่ฉันกลับคิดว่าพวกเขาก็ไม่ต่างอะไรจากขยะ ที่แค่หวังจะนอนกับฉันแล้วเอามาเป็นของเล่นของตัวเองเท่านั้น

ผู้ชายก็เหมือนกันไปหมด ไม่ว่าจะอยู่ที่ประเทศไหน

ฉันผละตัวออกจากพวกเขาไปที่เคาน์เตอร์บาร์ เสียงเพลงดังกระหึ่ม เป็นปกติของที่นี่ มีผู้ชายถอดเสื้อ รูปร่างแสนเร้าใจพร้อมกับร่อนเอวเพื่อยั่วยวนผู้หญิงในผับ

ฉันกดถ่ายรูปตัวเอง พร้อมกับโพสน์ลงในไอจี

ไลค์พุ่งถึงร้อยอย่างรวดเร็ว ฉันคลี่ยิ้มอย่างพอใจแล้วสั่งค็อกเทลหวานๆ กับบาร์เทนเดอร์

แม้แต่บาร์เทนเดอร์สุดหล่อก็ดูจะสนใจฉัน ฉันเลยคลี่ยิ้มหวานให้เขา ในขณะที่มือถือสั่นเป็นระยะๆ บ่งบอกถึงการแจ้งเตือนรูปในไอจีที่ฮอตสุดๆ

โดยที่ฉันไม่รู้เลยว่า

มีคนคุ้นเคยบางคนได้กดติดตามไอจีของฉันในเวลานั้น

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ขึ้นชื่อว่าผัว   EP.8 ค็อกเทล (3) จบตอน

    “แจวอน!” ฉันร้องออกมา ไม่คิดว่าครามจะทำได้ขนาดนี้ เหมือนเขากลับไปเป็นครามเมื่อก่อนฉันจะมาเกาหลี คนที่ดีแต่ใช้กำลังคนนั้น“ถ้าหน้ามันเสียโฉม มึงจะรักมันลงมั้ย”“คราม!” ฉันเผลอเรียกชื่อที่ปกติเคยเรียกเขา เมื่อครามผละออกจากตัวฉันไปเพื่อจะขึ้นคร่อมแจวอนแล้วทุบซ้ำ ฉันคว้าแขนเขาไว้แน่น พยายามยื้อออกมา “หยุดนะ! เป็นบ้าอะไร”“มึงถามว่ากูเป็นบ้าอะไร?” เขาหันกลับมามองฉัน หยุดการกระทำได้ตามที่ฉันพูด เดินเข้ามาใกล้ กระชากคางฉันให้เข้ามาใกล้เขา“...!”“กูจะให้มึงเลือกนะมิว” เขาฉีกยิ้ม ลูบผมฉันเบาๆ ทั้งที่สีหน้ายังแสดงถึงความโกรธขึ้ง “ระหว่างหน้ามึงกับมันเสียโฉม ถ้ามึงยังจะเลือกมัน หรือจะยอมไปกับกูดีๆ”ฉันมองเขา ครามที่คาดเดายากเหมือนเมื่อก่อนกลับมา ฉันอาจกล้าที่จะต่อกรกับเขาตอนที่กลับมาที่ไทย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ฉันรู้สึกว่าครามพร้อมจะทำจริงถ้าเกิดฉันไปคบหากับใครนอกจากเขา“กลัวเหรอ หลังจากนี้มึงจะได้รู้จักกูมากกว่านี้ ถ้ามึงยังยืนยันจะคบกับมัน” เขาไล้ฝ่ามือลงมาตามพวงแก้มของฉัน ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าเข้ามาจูบปากฉันหนักๆ เพราะยังไงที่นี่การจูบกันในที่สาธารณะก็เป็นเรื่องปกติฉันสบตาเขา แม้จะตกใจที่โดนจ

  • ขึ้นชื่อว่าผัว   EP.8 ค็อกเทล (2)

    บ้าจริงฉันเดินเข้าไปหาแจวอนทันที ไม่รู้ว่าครามจะมาจริงรึเปล่า แต่คนอย่างเขาถึงเสียความทรงจำ แต่ครามเป็นคนที่พูดจริงทำจริงเสมอฉันคิดว่าฉันจะหลุดพ้นจากเรื่องราวพวกนั้นแล้วนะ เขาก็ตามมาจนได้คำที่ฉันสาดใส่หน้าเขาไปมันไม่มีความหมายเลยรึไงนะ“แจวอน! มิวจะกลับ” ฉันเดินไปพูดกับแจวอนที่ยังสังสรรค์อยู่กับเพื่อนๆ ของเขา ลากแขนเขาออกมาที่มุมอับส่วนตัว รู้สึกหนาวจนต้องห่อไหล่ ลูบไหล่ตัวเองเบาๆมันหนาวสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แค่คิดว่าครามตามหาไอจีฉันเจอได้ แล้วตามมาที่เกาหลีถูกก็หนาวไปทั้งตัวแล้วเขาทำตัวเหมือนฉันตอนกลับไปที่ไทย ตอนที่พยายามจะแก้แค้นเขากับพี่เหมียวไม่รู้ว่าที่เขาทำตอนนี้เป็นการแก้แค้นหรืออะไร แต่ฉันไม่เอาด้วยแน่“นี่ยังไม่ดึกมากเลย เมาแล้วเหรอ”แจวอนถามฉัน แม้ว่าเขาจะดูไม่อ่อนโยนเวลาอยู่กับผู้หญิงที่เจอตามผับ ฉันเคยเห็นแจวอนผลักไสเธอออกไปหลังจากที่พวกเธอตามมาเกาะแกะวุ่นวาย และนั่นเป็นสิ่งที่แจวอนไม่เคยทำกับฉัน“อื้อ เมาแล้ว หัวมันโคลงเคลงไปหมด อยากกลับห้อง” ฉันแสร้งทำเป็นเมา ทำตัวเซไปมาเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ เรื่องมารยาฉันไม่แพ้ใครหรอกนะ“มิว” แจวอนคว้าแขนฉันไว้ให้ฉันทรงตัว

  • ขึ้นชื่อว่าผัว   EP.8 ค็อกเทล (1)

    “อันยอง”ฉันเงยหน้าขึ้นจากแก้วค็อกเทลมาสบสายตาเข้ากับผู้ชายเกาหลีท่าทางดูดีคนหนึ่ง เขาท่าทางจะเป็นดีเจที่นี่ คงเป็นช่วงพักของเขา เพราะท่าทางดูดีมากกว่าคนอื่นๆ หรือแม้แต่แจวอน มันทำให้ฉันเผลอมองเขาชั่วครู่ หลังจากที่นั่งสบตากับบาร์เทนเดอร์มาเนิ่นนานเขาส่งยิ้มให้ฉัน ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ“มาคนเดียวเหรอครับ” เขาถามฉันเป็นภาษาเกาหลี ฉันวนแก้วค็อกเทลในมือเบาๆ หัวเราะหวานๆ“อื้อ ค่ะ” ว่าไงดีล่ะ โกหกไปก็ไม่เลวเหมือนกันฉันต้องการจะทดสอบผู้ชายคนนี้“ผมเป็นดีเจที่นี่” เขาฉีกยิ้ม “คุณอยากได้อะไรมั้ย เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”“หืม” ฉันคลี่ยิ้มกลับ “จะดีเหรอ”“ดีสิครับ” เขาพยักหน้า ส่งสายตาให้บาร์เทนเดอร์ราวกับคนรู้ใจ แก้ววิสกี้ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเขา ร่างสูงยกขึ้นยื่นมาให้ฉันเพื่อ Cheers กัน “บอกชื่อคุณหน่อยสิครับ ผมยุนโฮ”“มิว...” ยังไม่ทันที่จะพูดอะไร ฉันรู้สึกเหมือนโทรศัพท์บนเคาน์เตอร์บาร์สั่นน้อยๆ พอกดขึ้นมาดู ก็เห็นว่ามีใครบางคนคอมเม้นท์รูปในไอจีเท่านั้นฉันไม่คิดอะไร ก็คงเป็นคอมเม้นท์แทะโลมของพวกผู้ชาย ก็เปิดอ่านแล้วก็ตอบกลับไปตามประสาผู้หญิงอัธยาศัยดีแน่นอนว่าจะเลือกตอบแต่ผู้ชายหน้าตาดีเท่านั้น ไ

  • ขึ้นชื่อว่าผัว   EP.7 สับเปลี่ยน (3) จบตอน

    จะบอกว่าตั้งแต่มาที่เกาหลี ชีวิตของฉันก็คงที่ดีแต่เพราะผลจากงานศพพี่เหมียวทำให้ฉันหว่านเสน่ห์ใส่ใครไม่ได้เลยเป็นเดือน เพื่อนๆ แจวอนชวนไปผับฉันก็อิดออด เอาแต่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้อง เปิด Kakao กับส่องไอจีไปเรื่อยมีบางครั้งที่ฉันเข้าไปส่องในไอจีพี่เหมียว รูปสุดท้ายที่เธอลงคือรูปเมื่อสองเดือนที่แล้ว วันที่เธอยังอยู่ เธอลงว่าไปเที่ยวกับเพื่อน... โดยไร้ครามไม่แปลกที่ชีวิตคู่ของพวกเขาจะขาดวิ่นแบบนั้นฉันแอบถอนหายใจ หลังจากกลับมาที่เกาหลีจิตใจที่เคยแข็งแกร่งและมั่นคงของฉันก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ฉันทั้งรู้สึกหม่นๆ ในใจ ทั้งรู้สึกไม่อยากทำอะไรนอกจากนอนโง่ๆ ตีขาอยู่บนเตียง แล้วก็เล่นโทรศัพท์แม้แต่ถ่ายรูปลงไอจีฉันยังไม่ทำเลยไอจีฉันน่ะ ตอนนี้เป็นแหล่งรวมพวกหื่นๆ ลามกๆ พวกที่ชอบติดตามสาวหน้าตาน่ารักๆ หรือไม่ก็พวกผู้หญิงที่ต้องการจะเป็นแบบฉัน ต้องการศัลยกรรมหน้าให้เหมือนกับฉันไว้วิจารณ์รูปร่างหน้าตาว่าจมูกทรงนี้ไปผ่านหมอที่ไหนมาฉันเบ้หน้าใส่โทรศัพท์ ก่อนที่จะโยนทิ้งไปข้างๆ ตัวแล้วพลิกตัวกลับไปอีกทางตอนนี้แจวอนออกไปปาร์ตี้กับเพื่อน ฉันไม่ได้จะให้เขาอยู่เป็นเพื่อนยามที่ฉันหม่นใจอยู่แล้

  • ขึ้นชื่อว่าผัว   EP.7 สับเปลี่ยน (2)

    [พาร์ท : พี่คราม]กูนั่งรออย่างอดทนจนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตู เห็นผู้หญิงที่ชื่อมิวเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้อง สีหน้ามิวที่มองกูเฉยชามาก ทำให้กูรู้สึกแปลกใจกูปัดมือไล่ลูกน้องทางอ้อม มันเดินออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้เราสบตากัน มิวที่กูหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ คือผู้หญิงที่เตือนสติกูก่อนที่กูกับลูกจะโดนทำร้าย มันฝังอยู่ในความทรงจำ เป็นความศรัทธา กูหวังว่าเธอจะเป็นเมียกู แล้วกลับมาหากูกับลูกแต่สายตาที่เฉยชานั่นทำให้กูไม่มั่นใจ“มานี่สิ มิว” กูกระตุกยิ้ม อ้าแขนต้อนรับเธออย่างใจกว้าง ก็แค่อยากสัมผัสร่างที่อวบอิ่มนั่นอีกครั้งมิวมองกู เธอนิ่ง ก่อนที่จะหลบตาไป“อย่าทำแบบนี้เลยนะพี่” เธอพูดขึ้นมา กูชะงัก “มิวทำไม่ได้”“ทำไม” กูถาม รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาครามครัน“มิวไม่ใช่เมียพี่” เธอเลือกที่จะพูดแบบนั้น กูเบิกตากว้าง ร่างเล็กในชุดเดรสสั้นกุดกำกระเป๋าที่สะพายไว้แน่น “คนที่เป็นเมียพี่จริงๆ ไม่ใช่มิว”“...”“อีกอย่าง มิวเกลียดพี่ โคตรเกลียดเลย” เธอเม้มริมฝีปากแน่น “มิวจะไม่รับผิดชอบเรื่องนี้ ยิ่งถ้ามันเป็นคนที่เคยทำลายมิวอย่างพี่ มิวไม่เอาด้วย”เธอพูดพร้อมกับหันหลังจะเปิดประตูเดินจากไป กูในตอ

  • ขึ้นชื่อว่าผัว   EP.7 สับเปลี่ยน (1)

    “หึงหวง?” ฉันทวนคำที่เขาพูดออกมา ก่อนที่จะยิ้ม “เปล่าเลย”“...”“ก็แค่อยากจะมาคุยกับพี่เรื่องลูก” ฉันพูดแล้วกอดอก ไม่กล้าปิดประตูลงเพราะเดาอารมณ์ครามไม่ถูก ตอนนี้เขาเหมือนไม่ใช่เขาเลย สายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหานั้นทำให้ฉันขนลุกซู่“ลูก?” เขาเลิกคิ้ว รอยยิ้มร้ายยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ในขณะที่เขาจะเอนตัว ลูบซิกแพคตัวเองอย่างยั่วเย้า “ถ้าหมายถึงเรื่องลูกของเรา กูคิดอยู่แล้วว่ารอมึงมาที่นี่”“...”“เราจะได้มาคุยกัน เรื่องมึงจะเลือกอยู่กับกูกับลูก หรืออยู่กับกู แล้วเอาลูกให้พวกคนใช้ที่บ้านกูดูแลมันไป”“...!”ลูกของเรา? เขาพูดบ้าอะไรออกมานั่นมันไม่ใช่ลูกของฉัน“มึงก็เลือกเอา แต่มึงเป็นเมียกู คงไม่เลือกอย่างอื่นหรอกใช่มั้ย” เขาพูดทั้งๆ ที่สายตามองฉันอย่างต้องการอยู่แบบนั้น มันปนเปไปกับความกดดันหน่อยๆ แล้วตอนนี้ฉันก็นิ่งอึ้งไป รู้สึกสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา“พูดอะไร” ฉันพูดออกมาแค่นั้น นิ่งอึ้งไป พูดแบบนี้หมายความว่าไง เมียเขาเพิ่งตายทั้งคนนะ “พี่เป็นอะไรรึเปล่า นี่มันไม่ใช่แล้วนะ...”“ขอโทษนะครับ”ฉันสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังอยู่ข้างหลัง พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นใครก็ไม่รู้

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status