EP.6 อุ้งมือมาร (2)

[พาร์ท : พี่คราม]

เหมียวที่กลับมาโวยวายลั่นหลังจากตบกับมิวหน้าประตูแล้วร่างเล็กของมิวก็เดินหนีออกไป

กูแค่นหัวเราะอย่างสมเพช ไม่ได้สนใจจะมอง ทั้งมิวกับเหมียว สองคนนี้ยังไงก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่สมควรจะให้ค่าพอๆ กัน เพราะยังไงกูก็เอามาแล้วทั้งคู่

กูไม่รักใครทั้งนั้น ก็แค่อยากเล่นสนุก แล้วเวลาที่ผู้หญิงตบกันเพราะกูมันก็เร้าใจดี

เหมียวหายออกตามมิวไปสักพัก ก่อนที่จะเดินเข้ามาในบ้าน เห็นกูที่นั่งกระดกเหล้าอย่างสบายอารมณ์ มันก็เดินเข้ามาตบตีกูอย่างบ้าคลั่ง

“มึงมาเอากับอีมิวในบ้านกูใช่มั้ย!! มึงมาเอากับอีมิวลับหลังกูได้ยังไงอีผัวเวร!!” กูถูกตบหน้าอย่างแรง นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แล้วกูไม่คิดจะทนมันตลอดไป

กูกระชากคอเสื้อมันมาชิดหน้า จ้องหน้ามันตาขวาง เดาะลิ้นเข้ากับมุมปากที่มีเลือดซิบ

“เหมือนที่มึงไปเอากับผู้ชายคนอื่นลับหลังกูไงอีเหมียว กูจะเอากับน้องมึงบ้างก็ไม่เห็นแปลก”

“มึงไม่เห็นแก่ลูกเลยใช่มั้ย!! ไม่สนใจลูกเลย!! ทั้งๆ ที่มึงมันก็แค่ไอ้ควายที่ตามรักกูแบบโง่ๆ!!” เหมียวตวาดลั่นอย่างหน้าไม่อาย กูตบหน้ามันทันทีจนมันล้มลงไปนั่งกับพื้น

“อย่ามาบอกว่ามันเป็นลูกกู มันไม่ใช่ลูกกู!” นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่กูพูดออกไปตรงๆ หลังจากปล่อยทิ้งให้มันหลอกตัวเองหลอกทุกคนว่าเป็นลูกกูกับมันมาหลายปี

เหมียวร้องไห้ออกมา มันกรี๊ดเสียงดัง ก่อนที่จะกุมหน้าตัวเอง

“มึงตบกู!!” เหมียวร้องลั่น มันลุกขึ้นยืน เดินโซเซไปที่บันได กูได้ยินเสียงเด็กร้อง ใจกูไม่เคยรักเด็กคนนี้เพราะมันเป็นลูกใครก็ไม่รู้ แต่พอได้ยินคำต่อไปของอีเหมียว “กูจะฆ่ามัน เพราะมันคนเดียวที่ทำให้ชีวิตกูเป็นแบบนี้!!”

ใจกูกระตุกอย่างแรง แต่ทำเป็นเฉยกระดกเหล้าจนมันขึ้นไปข้างบน อีเวย์ที่เมาหลับคอพับคออ่อนไปบนโซฟาทำให้กูรู้สึกว่าไม่มีใครช่วยมันได้นอกจากกูคนเดียว

ไม่ใช่ลูกกู

กูคิดในใจ ก่อนที่จะนิ่งไปเมื่อนึกถึงความทรงจำในวัยเด็ก

กูต้องโตมาในสังคมเหี้ยๆ รองรับอารมณ์ของผู้ใหญ่จนสุดท้ายกูก็ไม่เหลือใครเลย กูเลยไม่สนใจแม้แต่จะอยู่ดูแลพ่อที่ป่วยใกล้ตาย แล้วผลาญเงินเล่นๆ มีชีวิตเฮงซวยไปวันๆ

“ยังไงเด็กคนนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องของพี่กับเมียนะ”

เสียงของมิวที่พูดใส่กูเมื่อกี้จู่ๆ ก็ดังขึ้นมาในหัวราวกับจิตสำนึกที่ตายด้านมันคิดจะทำงาน กูนิ่งไป

ก่อนที่จะเขวี้ยงแก้วเหล้าทิ้งแล้วตามอีเหมียวขึ้นไปข้างบน

พลั่ก!

กูได้ยินเสียงทำลายข้าวของในห้องเด็ก เปิดประตูออกมาก็เห็นว่าเหมียวกำลังโยนของไปทั่ว ทำลายแจกัน ขว้างทุกอย่างที่ขวางหน้า เด็กยิ่งร้องเสียงดัง มันก็ยิ่งทำแรงขึ้น

“มึง! อีลูกเวร ร้องอะไรนักหนา!” มันร้องไห้ กรีดร้อง ผลักเปลจนล้ม กูเบิกตากว้างเมื่อเห็นเด็กกลิ้งลงมาจากเปล มันร้องไห้หนักกว่าเดิม อีเหมียวก็กรี๊ดอีก “ชีวิตกูพังก็เพราะมึง!”

“เหมียว!” กูเข้าไปคว้าแขนเธอเอาไว้เมื่อเห็นว่าเหมียวทำท่าจะเข้าไปคว้าตัวเด็ก มันคว้าแจกันทุบหัวกูสุดแรงจนแตกกระจายบนหัวกูจนกูล้มไป เลือดไหลลงขมับ ตาพร่า ในขณะที่เหมียวมันจะถลาไปที่เด็กอย่างไม่สนใจอีกต่อไป

ในสายตาที่เลือนลางของกูเห็นว่าเธอบีบคอลูกจนเด็กน้ำลายฟูมปาก

ความรู้สึกของกูตอนนั้น นึกถึงตอนเด็กๆ ที่โดนพ่อต่อยตี กระทืบอย่างทารุณ

“อีเหมียว!!” กูฟิวส์ขาด ใช้แรงทั้งหมดทั้งที่สมองกูตอนนี้มันเบลอเพราะเลือด กระชากคออีเหมียวออกมาจากเด็ก ก่อนที่จะบีบคอเธอแรงๆ “มึงอย่าทำ อย่าทำเหมือนที่พ่อทำกู!!”

“อั่ก...”

“อย่าทำเหมือนที่พ่อทำกับกู!!” กูบีบคอมันสุดแรง บีบจนมันนิ่งไป อีเหมียวตาเหลือก น้ำตาไหลเป็นสาย ก่อนที่จะแน่นิ่ง

กูปล่อยมือออกจากคอเธอ ไม่ได้หันไปมองเด็กที่แทบไม่กระดิกตัว แต่เบิกตากว้างมองมือตัวเอง

ร่างที่แน่นิ่งสองร่างทำให้กูเพิ่งรู้สึกตัวว่ากูเป็นคนฆ่าครอบครัวปลอมๆ ลงด้วยสองมือของตัวเอง เพิ่งรู้ว่าการฆ่าคนมันง่ายขนาดนี้

ก่อนที่กูจะรู้สึกตัว กูก็รู้สึกปวดจี๊ดที่สมอง ก่อนที่จะล้มลงไปนอนกับพื้น รู้สึกได้ถึงความเปียกชุ่มที่พื้น เลือดไหลออกมาจนเจิ่งนอง

ความทรงจำในวัยเด็กหวนคืนมา ทั้งชีวิตที่เลวร้าย โดนหักหลัง โดนเกลียด กูมองเห็นหน้าของคนที่ที่อาฆาตที่สุดในชีวิต

สุดท้าย คนที่ฆ่าทุกคน

... คือกูเอง

สมองกูไม่รับรู้อะไรอีกต่อไป มันดับลง พร้อมกับชีวิตเฮงซวยของกู

[จบพาร์ท : พี่คราม]

ฉันนั่งอยู่ในโรงพยาบาล ที่ที่มีตำรวจชุกชุมอยู่เต็มไปหมด

เรื่องในบ้านนั้นฉันไม่รู้ รู้แค่ว่าฟังเพลงอยู่ในรถรอพี่เวย์ตื่นจนทนไม่ไหว จะขับไปเองก็ไม่มีกุญแจรถ อีกอย่างก็ไม่ได้เลวขนาดจะปล่อยทิ้งพี่เวย์ไว้ขนาดนั้น เลยเปิดประตูเข้าไปหาพี่เวย์ เขย่าไหล่เธอจนตื่น แล้วก็ได้ยินเสียงล้มตึงมาจากข้างบน

พี่เวย์ที่สร่างจากเหล้าเป็นปลิดทิ้งวิ่งขึ้นไปดูข้างบน ฉันไม่อยากยุ่งอีกต่อไปเลยกอดอกรออยู่ข้างล่าง ก่อนที่จะได้ยินเสียงเธอกรีดร้อง พร้อมกับบอกว่า

ทุกคนตายหมด ทั้งคราม พี่เหมียว และเด็ก

ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องน่าอัศจรรย์กว่านี้อีกมั้ย มารู้สึกตัวอีกทีฉันก็ต้องมาที่โรงพยาบาลเพื่อมาเฝ้าไข้ในฐานะคนรู้จักของพี่เหมียว กับครามที่โคม่าอยู่ใน ICU ส่วนพี่เวย์ออกไปเคลียร์เรื่องกับตำรวจ หลังจากที่ชันสูตรศพเมียครามแล้วรู้ว่าเธอถูกบีบคอจนตาย แล้วลายนิ้วมือก็ตรงกับครามที่อยู่ในห้องฉุกเฉิน

เรื่องราวมันแย่ลงกว่าเดิม พ่อแม่ฉันกรีดร้องและร้องไห้หลังจากรู้ชีวิตของพี่เหมียวที่ญี่ปุ่นจากตำรวจที่ตามสืบประวัติเธอได้ในชั่วข้ามคืน อีกอย่างคนที่ให้ข้อมูลเหล่านี้คือเหล่าเพื่อนๆ ขี้อิจฉาของเธอ

พี่เหมียวถูกตีค่าว่าเป็นผู้หญิงสำส่อนมีลูกที่ไม่ใช่ลูกของครามในวันนั้น ซึ่งมันน่าจะเป็นเรื่องที่ฉันควรยินดี เพราะเหมือนได้แก้แค้น พี่เหมียวได้ชดใช้กรรมที่เธอก่อไว้ด้วยความตาย

แต่ฉันกลับ...

ไม่เลย มันไม่ขำเลยสักนิดเดียว

สองอาทิตย์ต่อมา

ร่างสูงกำยำของครามตื่นขึ้นมาในห้องคนไข้พิเศษ ตื่นมาในวันที่เหมือนชีวิตพลิกกลับไปเป็นอีกคน เขาลืมเลือนทุกอย่าง ไม่มีอะไรฉายชัดอยู่ในความทรงจำ

สิ่งแรกที่เขาเลือกจะถามจากลูกน้องที่เฝ้าไข้อยู่ก็คือ

“ลูกกู... อยู่ที่ไหน?”