EP.7 สับเปลี่ยน (2)

[พาร์ท : พี่คราม]

กูนั่งรออย่างอดทนจนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตู เห็นผู้หญิงที่ชื่อมิวเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้อง สีหน้ามิวที่มองกูเฉยชามาก ทำให้กูรู้สึกแปลกใจ

กูปัดมือไล่ลูกน้องทางอ้อม มันเดินออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้

เราสบตากัน มิวที่กูหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ คือผู้หญิงที่เตือนสติกูก่อนที่กูกับลูกจะโดนทำร้าย มันฝังอยู่ในความทรงจำ เป็นความศรัทธา กูหวังว่าเธอจะเป็นเมียกู แล้วกลับมาหากูกับลูก

แต่สายตาที่เฉยชานั่นทำให้กูไม่มั่นใจ

“มานี่สิ มิว” กูกระตุกยิ้ม อ้าแขนต้อนรับเธออย่างใจกว้าง ก็แค่อยากสัมผัสร่างที่อวบอิ่มนั่นอีกครั้ง

มิวมองกู เธอนิ่ง ก่อนที่จะหลบตาไป

“อย่าทำแบบนี้เลยนะพี่” เธอพูดขึ้นมา กูชะงัก “มิวทำไม่ได้”

“ทำไม” กูถาม รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาครามครัน

“มิวไม่ใช่เมียพี่” เธอเลือกที่จะพูดแบบนั้น กูเบิกตากว้าง ร่างเล็กในชุดเดรสสั้นกุดกำกระเป๋าที่สะพายไว้แน่น “คนที่เป็นเมียพี่จริงๆ ไม่ใช่มิว”

“...”

“อีกอย่าง มิวเกลียดพี่ โคตรเกลียดเลย” เธอเม้มริมฝีปากแน่น “มิวจะไม่รับผิดชอบเรื่องนี้ ยิ่งถ้ามันเป็นคนที่เคยทำลายมิวอย่างพี่ มิวไม่เอาด้วย”

เธอพูดพร้อมกับหันหลังจะเปิดประตูเดินจากไป กูในตอนนั้นรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา กุมขมับแน่น หอบแฮ่กจนตัวโยน รู้สึกเจ็บที่เธอบอกว่าจะไม่เอา อยู่ๆ ก็รู้สึกโกรธแค้นที่เธอไม่คิดจะรักกู

มือกูคว้าไปที่แจกัน ก่อนที่จะเขวี้ยงไปข้างตัวเธอทันที

เพล้ง!!

“อะ!”

มิวขยับตัวหลบพร้อมกับร้องเสียงดัง เธอมองแจกันที่แตกกระจายอย่างตกใจ ในขณะที่กูกระชากสายน้ำเกลือออกในวินาทีนั้น

“พี่ทำบ้าอะไร...!!”

ปึง!

เธอทำท่าจะตวาด แต่ไม่เป็นผล กูกักขังมิวไว้ด้วยร่างอันแข็งแกร่งกว่า ทั้งส่วนสูง พละกำลัง เธอสู้กูไม่ได้สักอย่าง

“ไม่เอาเหรอ? พูดง่ายดี” กูกระซิบเสียงหนักข้างหู “ทั้งที่มึงมีลูกกับกูแล้ว”

“...”

“ครอบครัว... ถ้าไม่มีแม่มันจะเป็นครอบครัวได้ยังไง”

“จะให้พูดอีกกี่ที” เธอจ้องตาสู้กู “มิวไม่ใช่เมียพี่ แล้วเด็กนั่นก็ไม่ใช่ลูกของมิวกับพี่ อะไรก็ตามที่ทำให้พี่คิดแบบนั้น มิวจะบอกให้”

“...”

“มิวกับพี่เป็นแค่แฟนเก่า แล้วพี่ก็ทำลายมิวลงไปแล้ว!!” เธอพยายามผลักกูออก แต่คราวนี้มันง่ายดาย เพราะกูรู้สึกเหมือนจะจำได้ว่าเคยทำร้ายเธอมาก่อน “ถามว่ามิวยังรักพี่มั้ย? ตอนนี้ไม่แล้ว”

“...”

“อยู่ดีๆ ก็จะให้มิวมารับผิดชอบชีวิตแฟนเก่าที่ทำลายชีวิตตัวเองเหอะ ตลกไปหน่อยปะอ่ะ”

“...”

“ถ้าอยากหาแม่ให้ลูกขนาดนั้น ก็ตายตามเมียมึงไปสิ!”

[จบพาร์ท : พี่คราม]

ฉันตัดสินใจจบปัญหาทุกอย่าง ทั้งสายตาของพ่อแม่ที่หวนคิดถึงแต่พี่สาวที่เพิ่งตายไป ทั้งผู้ชายคนนั้น ฉันตัดสินใจบินกลับไปเกาหลีแล้วใช้ชีวิตที่นั่น ติดต่อแจวอนเพื่อขอไปอยู่ร่วมห้องกับเขาก่อนที่ฉันจะตัดสินใจเรียนต่อที่เกาหลีแทน

ฉันไปโดยที่ไม่บอกใคร ทั้งพ่อแม่ ทั้งคราม

หลังจากวันนั้นที่ฉันไล่ให้เขาไปตาย ฉันก็หนีออกไปแล้วไม่คิดจะหวนกลับมาที่โรงพยาบาลนั้นอีก ฉันรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งของบาปที่ตัวเองก่อ ทั้งเรื่องที่คิดอยู่ประจำตั้งแต่เผาพี่เหมียวว่าเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พี่เหมียวตาย ส่วนหนึ่งที่ทำให้เด็กคนนั้นไม่มีแม่

ส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของครามตาลปัตร

แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ฉันอาจพึงพอใจ เพราะฉันสาปแช่งสองคนนี้อยู่ทุกวันตอนอยู่ที่เกาหลีเมื่อสมัยก่อน แต่ไม่ว่ายังไง พี่เหมียวก็คือพี่สาวแท้ๆ ของฉัน

และคราม... ก็คือแฟนเก่าของฉันเหมือนกัน

ฉันกลับมาอยู่ที่ห้องกับแจวอน ความจริงที่ว่าเราสนิทกันยังคงไม่เปลี่ยนไป เพราะฉันติดต่อกับแจวอนอยู่ตลอด เราชักจะเหมือนผัวเมียกันไปทุกวัน แต่แจวอนก็ยอมรับว่าตกใจที่ฉันกลับไทยไปไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ

แล้วอยู่ดีๆ ฉันก็กลับมา

“ไม่บอกข่าวที่ไปไทยมาเลย เธอไปทำอะไรมาเหรอ” แจวอนพูดกับฉัน เขาโอบเอวฉันไว้ ที่เกาหลีเป็นปกติที่จะสกินชิปกัน แม้ว่าเราจะไม่ใช่คู่รัก อีกอย่างกับเพื่อนผู้ชายคนอื่น แจวอนก็แสดงออกแบบนั้นเหมือนกัน

อะ แต่ว่าเขาไม่ใช่เกย์หรอกนะ ที่เกาหลีเพศที่สามนี่ยังไม่ถูกยอมรับ

“สะสางเรื่องในอดีต” ฉันตอบกลับไปเพียงสั้นๆ

“อดีต?”

“แจวอนไม่จำเป็นต้องรู้หรอก มันเป็นเรื่องไร้สาระอ่ะ” ฉันตอบปัด คว้ามือเขาแล้วกุมไว้แน่น “มิวแค่อยากกลับมาอยู่ในเซฟโซนของตัวเอง ที่ไทยมีแต่เรื่องแย่ๆ ที่เป็นความทรงจำในอดีตของมิว”

“...”

“มิวอยากทิ้งมันไว้ แล้วเดินหน้าต่อไป”

ใช่ รวมถึงลืมเรื่องของผู้ชายที่ชื่อครามด้วย