EP.6 อุ้งมือมาร (3) จบตอน

[พาร์ท : พี่คราม]

เด็กปลอดภัยดี กูยืนอยู่หน้าห้องคนไข้ ในมือกำสายน้ำเกลือในขณะที่ลูกน้องเดินถือถุงน้ำเกลือตามมาอยู่ไม่ไกล ลูกกูยังปลอดภัยดี กูจำได้แค่ว่ากูกับลูกประสบอุบัติเหตุจากหญิงชั่วที่คิดทำลายครอบครัวเรา

กูจำได้ถึงวัยเด็กที่โดนพ่อทำร้าย แต่ที่ลืมไปโดยสิ้นเชิงคือ ก่อนหน้านี้กูคบกับใคร เอากับใคร มีชีวิตแบบไหน รู้แค่ว่าลูกกูกับกูโดนทำร้ายจนเข้าโรงพยาบาล

กูไม่รู้ว่าเมียกูคือใคร และท้ายที่สุดลูกเราก็ต้องมีแม่

แต่แม่เด็กคือใคร?

“คุณเหมียวเสียชีวิตแล้วนะครับนาย” ลูกน้องกูพูดถึงชื่อของผู้หญิงคนนึง กูหันกลับไปมอง

“ใคร?”

“คนที่ทำร้ายลูกของนายครับ” ลูกน้องตอบมาแค่นั้น สันกรามผมก็ปูดด้วยความโกรธขึ้ง

“มันตายแล้วเหรอ? ดี” กูแค่นหัวเราะ หันไปมองภาพลูกที่นอนอยู่บนเตียงเด็กในห้องอย่างไม่ใยดี “คนที่ทำร้ายลูกกู มันต้องไม่ตายดีสักคน”

ไม่รู้ว่ามันตายได้ยังไง แต่คงดีถ้าคนที่ฆ่ามันคือกูเอง เพราะคนที่ทำร้ายลูกกู กูจะเอาให้ตายไม่ว่าใครหน้าไหน

กูจำได้แบบเลือนลาง ว่าเมียกูคือผู้หญิงที่เตือนสติกูก่อนที่กูจะช่วยลูกออกมา

ผู้หญิงที่ชื่อ ‘มิว’

“ลูกนายขาดอากาศ แต่อยู่ในมือหมอถึงปลอดภัยดีครับ”

“งั้นเหรอวะ” กูทวนคำ ดูดบุหรี่อยู่หน้าระเบียง บรรยากาศในโรงพยาบาลเงียบสงบจนไม่น่าเชื่อ รู้สึกเหมือนอยู่มานานทั้งๆ ที่มันก็แค่ไม่กี่วัน กูจำชีวิตก่อนหน้านั้นแทบไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้แยแสกับมัน

“นายต้องการอะไรรึเปล่าครับ ตอนนี้ทางผมกำลังคุยกับตำรวจเรื่องของนาย โชคดีที่เพื่อนของนายที่ชื่อเวย์ไกล่เกลี่ยไว้ตอนแรก เราถึงได้ประกันตัวนายออกมาได้โดยละมุนละม่อมครับ”

“กูไปถูกจับเรื่องอะไรอีกล่ะ” กูถามอย่างไม่ได้สนใจ ถ้ามีชีวิตอยู่กับคนแบบพ่อ การมีเอี่ยวเรื่องโดนจับเข้าคุกก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

“ไม่มีอะไรครับนาย คงเกี่ยวกับเรื่องยา” มันตอบ กูเลยแค่นหัวเราะ

“ไม่ใช่เรื่องน่าสนใจ” กูพ่นควันบุหรี่ออกมายาวๆ ทำท่าจะเขี่ยบุหรี่แต่เหมือนมันรู้งาน ลูกน้องกูเอาที่เขี่ยบุหรี่มาให้กูอย่างรู้หน้าที่

แต่ตอนนี้ใจกูมันไม่ได้อยู่ที่เรื่องคดีที่โดน ใจกูอยู่กับผู้หญิงคนนั้น

อยากเห็นหน้า อยากรู้ว่าอยู่ที่ไหน

“...”

“แล้วผู้หญิงที่ชื่อมิว อยู่ไหน?”

[จบพาร์ท : พี่คราม]

ฉันรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ยังไงไม่รู้ หลังจากวันที่พี่เหมียวเสีย ฉันก็ไปงานศพเธอในขณะที่คนทำให้เธอสิ้นลมหลับเป็นตายอยู่ที่โรงพยาบาล

พ่อแม่ฉันคิดเอาเรื่องเพราะเขาเป็นคนฆ่าพี่เหมียวจนตายคามือ แต่ครามแบคใหญ่เกินกว่าจะคาดเดาได้เพราะพ่อเขาเป็นมาเฟีย เขาเลยถูกประกันตัวออกไปได้ในชั่วข้ามคืน

เรื่องที่ฉันไปที่บ้านนั้นก็ถูกปิดเป็นความลับ พี่เวย์ไม่คิดจะบอกเพราะเธอไม่อยากให้ฉันมีเอี่ยวเรื่องนี้ ส่วนครามก็ให้ปากคำกับตำรวจไม่ได้ เพราะเขาไร้สติ

แต่ดูท่าทางว่าจะไม่ต้องสอบปากคำแล้วมั้ง ก็แบคใหญ่ขนาดนั้น

ฉันรู้สึกโกรธนะ แต่โกรธไม่ลงเพราะเหมือนพวกเขาถูกสำเร็จโทษตามที่ฉันต้องการ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่กังวลใจคือเด็กคนนั้น จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ พักที่โรงพยาบาลเดียวกับปีศาจแบบนั้น ฉันแทบไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ ว่าถ้าครามตื่นมาจะว่ายังไง

เขาถูกประกันตัวออกไปแล้ว ทีนี้เรื่องเด็กจะเป็นยังไงต่อไปฉันคงพอจะรู้

ฉันต้องปกป้องเด็กคนนั้น เพราะพ่อแม่ของฉันไม่คิดจะแยแสเด็กคนนี้เลยด้วยซ้ำ เป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้งแบบไม่มีผิดเพี้ยนเลย

พ่อก็ไม่รัก แม่ก็มาตาย คนอื่นก็ไม่มีใครต้องการ

ฉันรู้สึกถึงความเป็นแม่ ทั้งที่ไม่ใช่ลูกของฉัน

ฉันมายืนอยู่หน้าโรงพยาบาล ที่ที่ไม่คิดว่าจะมาที่นี่ได้เพราะเด็กคนเดียว

ฉันกำชับแว่นกันแดดที่ใส่อยู่อย่างไม่มั่นคงนัก คนอื่นอาจพูดว่าฉันมันเป็นน้องสาวที่เกลียดพี่สาวตัวเองยิ่งกว่าอะไรดี หรือไม่ก็เป็นน้องสาวที่แข็งแกร่ง ไปงานศพพี่สาวตัวเองโดยที่ไม่มีน้ำตาสักหยด

ฉันอยากจะพูดว่าฉันเสียใจ ถ้ามีคนตายฉันก็ต้องเสียใจอยู่แล้ว

แต่ก็ไม่ได้อยากคิดว่าเป็นความผิดใคร ถ้าจะผิด ก็ผิดที่ฉันเองที่เป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมดขึ้นมาก่อน เป็นคนที่ทำให้พี่เหมียวเสียสติ

มันเป็นความรู้สึกผิดบาปที่ฉันทำลงไป... โดยไร้น้ำตา

ฉันเดินไปถามที่ประชาสัมพันธ์ถึงเด็กพร้อมกับชื่อของคราม เมื่อพยาบาลถามว่าฉันเป็นอะไรกับคนไข้หรือเด็ก ฉันก็กลืนน้ำลาย

ก่อนจะพูดไปว่า

ฉันเป็นน้องสาวภรรยาของเขา

ฉันหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องคนไข้ เป็นห้องของคราม ดูเหมือนว่าฉันอยากจะมาหาเขาก่อน เพื่อบอกเขาว่าฉันจะขอเอาลูกของเขาไปดูแล ถ้าเกิดเขาไม่ต้องการ

บางทีฉันอาจจะทำเพราะความรู้สึกผิดต่อพี่เหมียว หรือเพราะว่า...

แกรก

ฉันเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือครามที่เปลือยท่อนบน รอยสักมากมายบนร่างกำยำของเขาทำให้ฉันนิ่งชะงักอยู่หน้าประตู พยาบาลที่เช็ดตัวให้เขาอยู่กำลังลูบแผงอกเขาอย่างโจ่งแจ้ง พอเห็นฉันเธอก็หน้าขึ้นสีจัดแล้วผละออกไป

“อะ!”

ร่างสูงกำยำปรายตามามองฉันตามเสียงอุทานของนางพยาบาลคนนั้น เขาไม่ได้มีทีท่าปฏิเสธอะไร ฉันกำมือที่วางอยู่บนลูกบิดแน่น ฟื้นมาก็ทำเรื่องอุบาทว์เลยสิ ครามก็คือครามอยู่ดี เมียตายทั้งคนเขาก็ไม่คิดจะสน

“ขอโทษนะที่มารบกวนเวลาส่วนตัว” ฉันพูดขึ้นมา เชิดหน้าขึ้นตอนที่ถอดแว่นกันแดดออก “พอดีมีเรื่องจะคุยกับพี่คราม”

“ค่ะ งั้นดิฉันจะออก...”

“ไม่ต้องค่ะ” ฉันแค่นยิ้ม “ถ้ากล้าทำขนาดนี้ ก็อยู่เสนอหน้าฟังไปเถอะค่ะ หนูก็แค่น้องสาวของเมียเขา”

พยาบาลคนนั้นชะงักไป เธอก้มหน้าลงอย่างขายหน้า ในขณะที่ฉันเห็นว่าครามที่มองมาที่ฉันเบิกตากว้าง เขามองฉันนิ่ง ก่อนที่จะหรี่ตาลงมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

“... เจอแล้วว่ะ” เขาโพล่งขึ้นมา ฉันกับพยาบาลนิ่งไป ก่อนที่ครามจะปัดมือไล่เธอออกไป “ออกไปก่อน เรื่องเช็ดตัววันนี้คงพอแล้ว”

“ค่ะ” พยาบาลคนนั้นรีบกุลีกุจอออกไป ก่อนออกจากห้อง เธอมองมาที่ฉันอย่างอับอายในขณะที่จะเดินเข็นอุปกรณ์เช็ดตัวออกไป ฉันจึงเม้มริมฝีปาก นึกถึงตอนที่คบกันที่ครามยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว

แล้วฉันจะไปคิดถึงความหลังทำไม นั่นมันก็แค่ความรักปลอมๆ

“ก็แค่เรียกพยาบาลมาเช็ดตัว” ฉันชะงักไปเมื่ออยู่ดีๆ เขาก็พูดขึ้นมา ท่าทางที่แปลกไปของครามทำให้ฉันรู้สึกประหลาดใจ เขาที่ดูไม่มีแววเสียใจที่เมียเพิ่งจะตายไป หรือหวาดกลัวกับความผิดที่ตัวเองทำลงไป

รอยยิ้มร้ายๆ ของเขาทำให้ฉันรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ครามคนเดิม

“...”

“แต่ไม่คิดว่าจะมีคนหึงหวงออกนอกหน้าขนาดนี้”