ญาติผู้น้องของเจ้าช่างน่าสงสารนัก

คุณหนูที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ตกใจและส่งสายตาตำหนิไปทางคุณหนูหม่ากับหลี่หลิวอวี้แทน ฟางซินไปขออภัยถึงที่จวนหลี่ แต่กลับไปยอมให้อภัยนางดูจะใจดำเกินไปเสียหน่อย

“ซินซิน เจ้าทำอันใด ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!!! เจ้าไปคุกเข่าขอโทษนางที่จวนหลี่แล้ว ทั้งยังโดนด่าว่าไร้บิดามารดาสั่งสอนจนฐานไฟเข้าแทรกเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากนางไม่ให้อภัยเจ้าก็ไม่ต้องสนใจแล้ว” หมิงเยว่ดึงตัวฟางซินให้มาหลบอยู่ด้านหลังของนาง

เสียงพูดคุยของคุณหนูดังขึ้นไม่น้อย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสวนดอกไม้ย่อมไปถึงหูบรรดาฮูหยินที่นั่งพูดคุยดื่มชากันในศาลา

จินซื่อพอได้ยินก็รีบลุกขึ้นมาดูทันที ฟางซินล้มป่วยหลังจากกลับมาจากตระกูลหลี่ทำให้นางหวาดกลัวไม่หาย หากครั้งนี้กลับไปนางเอาแต่คิดมากจนล้มป่วยอีก นางเองก็ไม่รู้จะเกิดเรื่องร้ายแรงเพียงใด

หลี่หลิวอวี้ไม่คิดว่าฟางซินจะคุกเข่าลงต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ พอได้สติจินซื่อก็โผล่มาเสียแล้ว

“ยัยหนูซิน เจ้าหยุดร้องก่อน หากล้มป่วยไปอีกป้าสะใภ้คงได้ถูกท่านยายเจ้าถลกหนังแน่” จินซื่อรีบร้อนเช็ดหน้าเช็ดตาให้นางทันที

ฮูหยินกั๋วกงก็เดินพาบรรดาฮูหยินเข้ามาดูเหตุการณ์วุ่นวายเช่นกัน ด้านหลังยังมีฮูหยินหลี่ที่ใบหน้าดำคล้ำไม่น่ามองอยู่ด้วย

“เกิดเรื่องใดขึ้น”

หานหรงเซียน บุตรีฮูหยินกั๋วกงวัยสิบสามหนาว รีบเดินเข้าไปเล่าเหตุการณ์ให้ผู้เป็นมารดาฟัง ฮูหยินที่อยู่ติดตามมาด้วยต่างก็ได้ยิน

การรังแกบุตรกำพร้านับว่าเป็นเรื่องไร้คุณธรรมอย่างหนึ่ง เรื่องที่ตระกูลหลี่ปิดบังเอาไว้ถูกเอามาเปิดเผยจากคำพูดย้อนกลับของฟางซิน ย่อมทำให้ผู้อื่นมองนางด้วยสายตาตำหนิ บางคนก็ยืนรอชมเรื่องสนุก

“พาคุณหนูเถียนไปล้างหน้าล้างตาก่อน หากพวกเจ้าไม่มีเรื่องใดแล้วก็กลับไปนั่งในศาลาเถิด” ฮูหยินกั๋วกงมองคุณหนูหม่าอย่างดูแคลน ทั้งสายตาที่มองหลี่หลิวอวี้ก็ผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

หลี่หลิวอวี้ย่อมเป็นตัวเลือกแรกๆ ของตำแหน่งชายารององค์รัชทายาท แต่พอมีเรื่องความใจแคบของนางออกมา ต่างก็ต้องมองนางเสียใหม่

“ข้าห้ามคุณหนูหม่าแล้วเจ้าค่ะ แต่นางไม่ยอมหยุด” หลี่หลิวอวี้ต้องรีบดึงตัวเองออกจากบ่อโคลนโดยเร็ว

“จะ เจ้า” คุณหนูหม่ามองหลี่หลิวอวี้สหายของนางอย่างไม่เชื่อ

หากมิใช่ว่าหลี่หลิวอวี้บอกว่าฟางซินไม่สำนึกผิดเรื่องที่คิดทำร้ายนาง นางจะกล้าออกหน้าให้สหายหรือ ตอนนี้กลับผลักนางให้กลายเป็นตัวร้ายอยู่เพียงผู้เดียว

“คุณหนูหม่าเจ้าไปฟังเรื่องไร้สาระมาจากที่ใด ข้ามิเคยตำหนิคุณหนูเถียนรุนแรงถึงเพียงนั้น แล้วเรื่องก็จบไปตั้งนานแล้วด้วย” ฮูหยินหลี่เอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ

คุณหนูหม่านางเคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้เสียที่ไหน ได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้สายตาของคนทั้งหลายจ้องมองนางอย่างรังเกียจ มารดาของคุณหนูหม่ารีบเข้ามาดึงตัวนางแล้วขอตัวกลับไปทันที

ฟางซินได้แต่ก้มหน้าซ่อนสายตาที่เย็นชาของนาง โลกก็เป็นเช่นนี้ผู้ใดอ่อนแอ ไร้ซึ่งอำนาจยอมจะโดนคนที่เหนือกว่าเหยียบย้ำจนติดดิน

“ญาติผู้น้องของเจ้าช่างน่าสงสารนัก” เยี่ยเลี่ยงหรง องค์รัชทายาทเอ่ยพูดกับซูเหยี่ยนจื้อ

ทางฝั่งบุรุษย่อมเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ คุณชายไม่น้อยเลยที่อยากจะเข้ามาปกป้องฟางซินที่ดูบอบบางไร้หนทางสู้ แต่ติดที่พวกตนกำลังแอบมองเหล่าคุณหนูอยู่จึงไม่สะดวกเปิดเผยตัว

ซูเหยี่ยนจื้อกำมือแน่น แต่ใบหน้าของเขายังไม่แสดงอารมณ์ใดออกมาเช่นเดิม ไม่รู้ว่าเขาโกรธแค้นฟางซินที่หักหน้าสตรีในดวงใจ หรือเจ็บแค้นแทนฟางซินที่ถูกคุณหนูหม่ารังแก

พอเหตุการณ์ต่างๆ ผ่านไป งานเลี้ยงน้ำชาก็เริ่มขึ้น ฟางซินกลับมาพูดคุยเล่นกับเหล่าคุณหนูที่สนใจเครื่องหอม เสื้อผ้าอีกครั้ง จินซื่อเองก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หลางซื่อที่ได้รับน้ำใจจากฟางซินเรื่องเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ทำให้นางกลายเป็นที่อิจฉาในงานเลี้ยง ก็เริ่มพูดเรื่องที่นางล้มป่วยหนักเกือบเอาชีวิตไม่รอดออกมา

“ยังดีที่ยัยหนูซินไม่เก็บเรื่องราวในสวนดอกไม้มาสุมอก มิเช่นนั้นกลับไปนางคงได้ล้มป่วยอีก” แม้จะพูดคุยในโต๊ะของตนเอง แต่เสียงย่อมไปถึงหูของฮูหยินหลี่เช่นกัน

“อันใดกัน ก่อนหน้านี้นางล้มป่วยเกือบเอาชีวิตไม่รอดจริงหรือ”

“ก็จริงนะสิ พี่สะใภ้ต้องดูแลนางถึงสามวันเต็ม ไม่ได้พักผ่อน นางเพ้อว่าบิดามารดานางมาหา นางขอร้องให้รับตัวนางไปอยู่ด้วย กว่าหมอจะยื้อนางกลับมาได้ข้าละหวาดกลัวจริงๆ” หลางซื่อลอบหันไปมองฮูหยินหลี่ ก็เห็นใบหน้าของนางซีดขาวไม่น้อย

ฟางซินอดจะอมยิ้มไม่ได้ ยุคนี้ผู้คนต่างเชื่อเรื่องวิญญาณ ฮูหยินหลี่ได้ยินเช่นนี้คงไม่กล้าถากถางนางเรื่องบุตรกำพร้าอีก นางต้องกลัวว่าวิญญาณของบิดามารดาเจ้าของร่างจะไปเอาชีวิตนางแทนบุตรสาวแน่

หากจินซื่อไม่ตำหนิน้องสะใภ้ตนเองที่พูดมาก หลางซื่อที่ชื่นชอบเห็นคนทุกข์ใจคงไม่หยุดพูดง่ายๆ ยามที่งานเลี้ยงเลิก ฮูหยินกั๋วกงยังย้ำเรื่องแบบชุดกับฟางซินอีกหลายคำเพื่อไม่ให้นางลืม

“ข้าน้อยจะส่งแบบมาให้ที่จวนนะเจ้าคะ และย่อมมีแบบของคุณหนูหานด้วย” นางหันไปยิ้มให้หานหรงเซียนที่รอฟังคำตอบของนางอย่างคาดหวัง

“ข้าจะรอ ไว้พี่หญิงซินกับพี่หญิงเยว่มาเที่ยวเล่นที่จวนของข้าบ่อยๆ เล่า” นางคล่องแขนฟางซินและหมิงเยว่เดินไปส่งที่หน้าประตูจวน

“รอให้พี่หญิงเยว่แต่งเข้ามาก่อน ข้าก็จะได้มาหาเจ้าบ่อยๆ แล้ว” ฟางซินอดจะเย้าแหย่หมิงเยว่ด้วยไม่ได้

“พวกเจ้า!!!” ใบหน้าของนางแดงก่ำ แต่ก็ยังไม่ลืมถลึงตามองทั้งสองคน หมิงม่านเองก็วิ่งหัวเราะอยู่รอบตัวของทั้งสามไม่ห่าง

พอออกมาถึงหน้าประตู ฟางซินเห็นใบหน้าของซูเหยี่ยนจื้อจ้องมองมาที่นางอย่างดุดันก็รีบหลบสายตาทันที เมื่อขึ้นนั่งบนรถม้าแล้ว หัวใจที่เต้นแทบจะหลุดออกมาก็สงบอย่างช้าๆ นางลืมคำเตือนของเขาไปได้อย่างไร ครั้งนี้นางทำให้สตรีในดวงใจของเขาต้องเสียหน้า กลับไปเขาไม่มาบีบคอนางเลยหรือ

เมื่อถึงจวนตระกูลซู จินซื่อให้เด็กๆ แยกย้ายไปพักผ่อน ตัวนางไปรายงานเรื่องที่ออกไปด้านนอกในวันนี้ให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ ฟางซินนางรีบเร่งฝีเท้ากลับเรือนพักทันที แต่ไม่คิดว่า ซูเหยี่ยนจื้อจะตามมาเร่งนางเอาไว้

“ตามข้ามา” เพียงแค่ได้ยืนเสียงของเขานางก็ตัวสั่นแล้ว

“ญาติผู้พี่ หากมีเรื่องใดกับข้า ท่านเอ่ยออกมาตรงนี้ได้เลยเจ้าค่ะ” หากลับหลังผู้อื่นนางไม่ถูกฆ่าทิ้งเลยหรือ

“อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ” เขาหันหลังกำลังจะเดินไป

“ข้าไม่ไป หากท่านไม่พอใจที่ข้าทำให้คุณหนูหลี่เสียหน้า ท่านก็ดุด่าข้าตรงนี้เถิด” นางจ้องมองแผ่นหลังของเขาอย่างไม่ยินยอม

“ดี!!! ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าอย่าก่อเรื่อง”

“ข้าหรือที่ก่อเรื่อง หากคนที่อยู่เหตุการณ์ไม่ได้ตามืดบอดเช่นท่าน ก็คงจะมองออกว่าเป็นข้าที่ถูกรังแก โดนด่าว่าเป็นบุตรกำพร้าไร้บิดามารดาคอยสั่งสอน ท่านต้องการให้ข้ายืนเฉยๆ ให้พวกนางดูแคลนหรือ” อายุน้อยกว่านางในโลกก่อนอีก แต่คิดจะสั่งสอนนางไม่เลิก “หากท่านหมดเรื่องที่จะพูดกับข้าแล้ว ขอตัว” ฟางซินพาเสี่ยวชิงกลับเรือนพักของนาง ปล่อยให้เขายืนหน้าดำคล้ำอยู่ที่เดิม