บทที่ 1.5

“พานางขึ้นมา”

น้ำเสียงนุ่มทุ้มทว่าเจือเอาไว้ด้วยความเย็นชา ถึงอย่างนั้นนางกลับรู้สึกว่าน้ำเสียงเด็ดขาดของชายหนุ่มในรถม้ายังขาดพลังไปมาก มันคล้ายกับเขา...ไม่ใคร่จะสบาย??

ตอนเดินไปจนถึงรถม้าด้วยความช่วยเหลือของคนคุ้มกันผู้นั้น กู้หรั่นเยวี่ยชะงักเงยหน้าขึ้นมองป้ายอักษร ‘เว่ย’ “อา...บังเอิญยิ่ง”

ม่านประตูถูกเลิกขึ้นพร้อมกับคนที่นั่งอยู่ในนั้นเหลือบตามองนาง กู้หรั่นเยวี่ยแอบกลั้นหายใจกับความหล่อเหลาเย็นชาของอีกฝ่าย ทว่าใบหน้าค่อนไปทางซีดขาวของเขากับเสื้อคลุมที่ทำจากขนหมาป่าสีเทา ทำให้คิ้วของนางมุ่นลงเล็กน้อย “รบกวนแล้ว”

หญิงสาวละสายตาออกมาอย่างมีมารยาท นั่งลงห่างจากเขาเล็กน้อย

“ออกรถ” คนคุ้มกันผู้นั้นออกคำสั่ง ไม่นานรถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัว

ความเงียบที่น่าอึดอัด... นางเหลือบมองอีกฝ่ายหลายครั้ง ทว่าจนแล้วจนรอดในประมวลความทรงจำของกู้หรั่นเยวี่ยก็ไม่มีคนผู้นี้

“คือ...” นางกอดห่อผ้าแน่น เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองนางอีก “ท่านเป็นคนตระกูลเว่ยหรือ”

คิ้วของเขากระตุกคราหนึ่ง เหลือบตามองนางในที่สุด “คุณหนูเก้า ท่านขึ้นรถม้ามาโดยไม่รู้ว่าเป็นรถม้าของผู้ใด เรื่องนี้มิใช่โง่งมมากหรอกหรือ เห็นชัดว่าท่านเห็นป้ายอักษรบนรถม้าแล้ว เหตุใดถามคำถามที่แสดงความเขลาออกมา หรือว่า...แม้แต่หนังสือก็อ่านไม่ออก??”

ปากร้ายมาก!!! กู้หรั่นเยวี่ยแอบสบถในใจ นางก้มลงค้นห่อเสื้อคลุมจากนั้นลังเลที่จะส่งป้ายหยกของอาจารย์ให้เขา ถึงอย่างนั้นนางจะนำของเหล่านี้กลับเข้าจวนตระกูลกู้ด้วยไม่ได้ในที่สุดก็ยื่นป้ายหยกให้เขา “ท่านรู้จักหรือไม่”

เขาเลิกคิ้วมองป้ายหยกจากนั้นยื่นมือออกมารับ “เจ้าได้มันมาอย่างไร”

“รู้จักหรือไม่”

เขาไม่ตอบแต่จ้องนางเขม็งย่อมแสดงว่ารู้จัก “ข้าไว้ใจท่านได้หรือไม่”

เขามองนางด้วยสายตาประหลาด มองนางราวกับนางมีเขางอกออกมาจากหน้าผาก จนกระทั่งนางรอไม่ไหวค้นห่อเสื้อคลุมมอบกวานหยกของจอมมารให้ “นี่เป็นสินน้ำใจให้ท่าน แต่ข้าต้องรบกวนฝากของเอาไว้กับท่าน” นางตัดสินใจยื่นตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงให้เขา

เขามองตั๋วแลกเงินนั้นและรับไปเปิดดูทีละใบ “เจ้าขึ้นไปบนคุนหลุนซานหรือ”

“ใช่” นางตอบ

“ลักขโมยของที่ไม่ใช่ของตนเป็นเรื่องไร้ยางอาย”

“ข้าไม่ได้ขโมยของผู้ใด เป็นผู้อาวุโสมอบให้ข้า”

“ผู้อาวุโส??”

นางสบตากับเขานิ่ง “คิดว่าท่านคงได้ยินแล้วว่าข้าเขียนจดหมายเอาไว้จากนั้นข้าก็ขึ้นไปยังผาคุนหลุนซาน กระโดดลงไป”

“จากนั้นเล่า...”

“จากนั้นก็ได้พบผู้อาวุโส...หรั่น”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงสีหน้าอื่นนอกจากความเย็นชา เขาดูมีท่าทีตื่นตระหนก “เป็นไปไม่ได้”

“หาไม่ท่านคิดว่าข้าจะรอดมาได้อย่างไร หน้าผานั่นสูงถึงหมื่นจั้ง อีกทั้ง...ของพวกนี้หากไม่ใช่นางชี้ทางข้าจะหาเจอได้อย่างไร”

“นาง...เป็นอย่างไรบ้าง”

กู้หรั่นเยวี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง “นางสิ้นใจแล้ว ข้าฝังนางเอาไว้ที่ใต้หุบผาคุนหลุนซานตามที่นางปรารถนา สาบานว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่บอกใครว่าหลุมศพนั้นอยู่ตรงไหน”

เพื่อป้องกันไม่ให้ใครไปรบกวนหลุมศพ นางจำเป็นต้องโกหกเช่นนี้ อีกอย่างหากจะโกหกว่านางได้พบคนที่ตายไปแล้วสิบห้าปี นางต้องมั่นใจว่าหลุมศพจะไม่ถูกพบ

“แล้วนอกจากนาง...”

“จอมมารตายแล้ว ตายแน่นอน ข้าฝังเขาเอาไว้ที่นั่นเช่นกัน ใช้ดาบของเขากับกระบี่ของนางเป็นป้ายหน้าหลุมศพ”

“เจ้า...ทิ้งกระบี่ล้ำค่าเอาไว้ที่นั่น??”

นางกลอกตา “หาไม่จะให้ข้าแบกกลับมาหรือ อีกอย่างนั่นก็เป็นของคนตาย แบกกลับมาก็มีแต่จะนำความวุ่นวายมายังเมืองหยวนเฉิง”

เขาเลิกคิ้วมองนางราวไม่อยากเชื่อว่านางคิดเช่นนั้น

นางโบกมือ “เอาเป็นว่าข้าฝากท่านไว้ได้ใช่หรือไม่”

“เพราะอะไรต้องฝากเอาไว้ที่ข้า”

“เพราะข้าไม่อยากให้ผู้ใดรู้ว่าข้ามีเงินหนึ่งหมื่นตำลึงนี้ ยังมี...” นางถลกกระโปรง

เขารีบดึงสายตาไปมองผนังรถม้า “เจ้าจะทำอะไร”