บทที่ 2.1

“ฝากของ” นางงุนงงจากนั้นคลายแถบผ้าออกจากด้ามมีดสั้นที่น่อง ดึงมีดสั้นของจอมมารออกมา ตอนที่เขาเห็นมีดสั้นก็เบิกตาอ้าปากค้าง

“เจ้า...”

“มีดสั้นของจอมมาร ข้าแกะพลอยออกไปเม็ดหนึ่งเพื่อเป็นค่าเสบียง”

“ค่าเสบียง!” เขากัดฟันกรอดราวอยากบีบคอใครสักคนให้ตาย...

นางรู้น่า...พลอยนั่นมีค่าเทียบเท่ากับจวนหลังงามทั้งหลัง แต่นางไม่มีทางเลือกนี่นา “หาไม่จะให้ข้ามอบหยกประดับที่มีตราพรรคมารให้เขา? หรือกำไลหยกเมฆของจอมมาร?”

ของที่นางกล่าวมาล้วนมีราคาสูงกว่าพลอยเม็ดนั้นทั้งสิ้น ด้วยจอมมารพรรคอวิ๋นซานเป็นคนฟุ่มเฟือยยิ่ง ที่สำคัญหากของเหล่านี้ถูกขายทอดตลาด คนไม่รู้จักก็แล้วไป แต่หากมีคนจดจำของของจอมมารได้ นั่นไม่ใช่การหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ!!

เสียงจอแจกลางตลาดทำให้หญิงสาวแอบเลิกม่านรถม้าขึ้นมอง ใกล้จะถึงจวนตระกูลกู้แล้ว... “เสื้อคลุมนั่น...ขอข้าได้หรือไม่” นางทั้งมอมแมมและสกปรก ทันทีที่ลงรถม้าสายตาก็จะจ้องมองมา อย่างน้อยๆ ขอให้นางหลงเหลือศักดิ์ศรีเอาไว้ให้กู้หรั่นเยวี่ยสักเล็กน้อย

“นั่นเป็นเสื้อคลุมของเส้าชิง เจ้า...” เขากำลังจะปลดเสื้อคลุมของตัวเอง”

“ไม่เป็นไรท่านสวมเอาไว้เถิด วันนี้ลมแรงทางที่ดีหากยังไม่เข้าไปในจวนก็อย่าถอดเสื้อคลุมออก อากาศอบอ้าวแต่ลมแรงยิ่งนัก คืนนี้ไม่แน่ว่าฝนอาจจะตก”

เขาชะงักมุ่นคิ้วมองนางคว้าเสื้อคลุมของคนสนิทขึ้นมาสวม

“คุณชายเว่ย ท่านว่าท่านชื่ออะไรนะ”

“กวงอวี่ นามของข้าคือ...เว่ยกวงอวี่”

“เรื่องในวันนี้รบกวนท่านแล้ว ขอบคุณท่านมาก วันหน้าข้าจะไปรบกวนท่านอีกครา หวังว่ากวานนั้นจะไม่ทำให้ข้าดูเป็นสตรีน่ารำคาญจนเกินไป” พูดจบนางก็ขยับตัวก้าวลงจากรถม้าเมื่อรถม้าจอดสนิท

เว่ยกวงอวี่เองก็ขยับลงจากรถม้าเช่นกัน ผู้คนมากมายเห็นรถม้าตระกูลเว่ยจอดหน้าจวนตระกูลกู้ก็ชี้ชวนกันมอง ที่มากไปกว่านั้นคือสตรีที่ก้าวลงจากรถม้า แม้สวมหมวกเสื้อคลุมก็จริง แต่คนเฝ้าประตูกลับตะโกนราวกับเพิ่งเจอผี

“คะ...คุณหนูเก้า!! คุณหนูเก้ากลับมาแล้ว ไปแจ้งนายท่านกับฮูหยินเร็วเข้า!!!”

เว่ยกวงอวี่มองส่งกู้หรั่นเยวี่ยกลับเข้าจวนไปด้วยความสับสน เขาไม่คุ้นเคยกับสตรีนางนี้ ไม่เคยพบหรือได้รับการแนะนำให้รู้จักกัน ในงานเลี้ยงก็ไม่เคยเข้าใกล้หรือเฉียดกรายกันและกัน แม้เขารู้จักกับคุณชายรองตระกูลกู้แต่ก็เพียงผิวเผินเท่านั้น ไม่เคยสนทนากันเกินสามประโยคด้วยซ้ำ ทางหนึ่งเพราะชื่อเสียงของเขาที่ทำให้คนหวาดกลัว กับอีกทางก็คือชื่อเสียงของนาง...กู้หรั่นเยวี่ย

ชื่อเสียงอันลือเลื่องของนางไม่มีผู้ใดในเมืองหยวนเฉิงไม่เคยได้ยิน อีกทั้งมีอยู่ครั้งหนึ่งเขาเห็นกับตาว่าสตรีนางนี้กำลังกลั่นแกล้งรังแกผู้อื่น

เรื่องราวระหว่างสตรีสองนางกับเฉิงเทียนอวี้ เขาได้ยินจากน้องสาวของตัวเองเสมอ เดิมทีเฉิงเทียนอวี้ได้หมั้นหมายอยู่กับเสิ่นซินหลัน ไม่รู้เพราะอะไรต่อมาจึงมีข่าวว่าทั้งสองถอนหมั้นกันแล้ว อีกทั้งข้างกายเขาก็มักจะมีกู้หรั่นเยวี่ยอยู่ข้างๆ ผู้คนล้วนเห็นถึงความสนิทสนมของทั้งคู่ อีกทั้งยังคาดเดาว่าไม่นานสองตระกูลคงมีข่าวมงคล

ตอนมีข่าวลือเรื่องงานมงคลของตระกูลกู้และตระกูลเฉิง เขาบังเอิญไปที่หอหมื่นธารา พบว่ากู้หรั่นเยวี่ยผลักเสิ่นซินหลันลงจากระเบียงทางเดินชั้นสอง หญิงสาวนางนั้นตกลงไปในแม่น้ำอันเย็นเยียบ ตะเกียกตะกายตะโกนขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงและท่าทางน่าเวทนา

ถึงอย่างนั้น...สายตาของกู้หรั่นเยวี่ยที่มองไปยังศัตรูหัวใจช่างเย็นชาและอำมหิตนัก นับจากวันนั้นเขาก็รู้สึกรังเกียจคุณหนูเก้าตระกูลกู้ผู้นี้ ทั้งยังกำชับน้องสาวว่าไม่ให้เข้าใกล้นางเด็ดขาด

ไม่เพียงแต่เรื่องนี้ที่ทำให้กู้หรั่นเยวี่ยเป็นที่น่ารังเกียจในสายตาของคหบดีเมืองหยวนเฉิง ยังมีนิสัยเอาแต่ใจและร้ายกาจทั้งต่อหน้าและลับหลังผู้คนนั่นอีก นางไม่เคยไว้หน้าผู้ใดทั้งสิ้น อยากกลั่นแกล้งก็ทำตามอำเภอใจ อยากเกลียดชังก็ไม่เคยลังเล

ครั้งหนึ่งเขาเห็นกับตาว่านางขายสาวใช้เข้าหอนางโลม เพียงเพราะพี่สาวอีกฝ่ายทำให้ไม่พอใจ สาวใช้นางนั้นยังคงอยู่ในจวนตระกูลกู้ ในขณะที่น้องสาวต้องกลายเป็นสาวใช้ในหอนางโลม เมื่ออายุครบสิบห้าก็คงมีชะตาที่น่าเศร้า ต้องกลายเป็นนางโลมไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่

ในสายตาของนางสาวใช้ก็เป็นเหมือนสัตว์เลี้ยง จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด จะกลั่นแกล้งเหยียบย่ำอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับว่านางอารมณ์ดีหรือไม่ดี สตรีเช่นนี้หากบิดาของนางมิได้ร่ำรวยมีชื่อเสียงทั้งยังคอยปกปิดความผิด หาไม่นางคงไม่อาจอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบัน