ตอนที่2

ซ่งอวี่เยียนลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอนในห้อง ได้ยินเสียงร้องไห้ซิกๆอยู่ข้างๆ นางเอี้ยวหัวหันไปดู เจ็บปวดแผลที่หลังและสะโพกราวไฟลน จนต้องร้องออกมา

" เยียนเยียน เจ้าฟื้นแล้วอย่าพึ่งขยับเดี๋ยวจะเจ็บแผล"

" หลินอวิ๋น"

" ไม่คิดเลยว่าท่านโหวจะไร้เหตุผลแบบนี้ ฟังความข้างเดียวก็ด่วนตัดสินเจ้า ข้ารู้ว่าที่เรียกให้เจ้าเอาน้ำชาไปให้ก็เพื่อใส่ร้ายเจ้า เป็นนางที่จงใจทำน้ำชาหกรดมือตัวเองแล้วมาโทษว่าเป็นความผิดของเจ้า น่าเจ็บใจนัก ท่านโหวเองก็ยังเข้าข้างนาง"

หลิวอวิ๋นพูดด้วยความเจ็บใจ มองดูแผลแตกยับบนหลังของซ่งอวี่เยียน ก็ยิ่งเศร้าใจจนร้องไห้ออกมา เมื่อกี้ซ่งอวี่เยียนขยับตัวแรง เลยทำให้แผลมีเลือดไหลซึมออกมา นางใช้ผ้าซับเลือดให้

" ไอ้หมารับใช้หวังชุนนั่นก็มือหนักนัก ไม่คิดจะออมแรงเลย ดูหลังของเจ้าสิ ทนหน่อยนะ ข้าจะใส่ยาให้อีกจะได้หายไวๆ"

นางเทยาลงไปบนบาดแผล เห็นซ่งอวี่เยียนกัดปากแน่นจนเลือดซิบ หน้าตาซีดเซียวร่างกายสั่นเทา นางรู้ว่าคงเจ็บมาก แต่ซ่งอวี่เยียนก็ไม่ร้องสักแอะเหมือนตอนที่ถูกโบยเป็นนางที่ทนดูไม่ไหวร้องไห้ออกมา

" เยียนเยียน เจ้าไม่ต้องทนขนาดนั้นก็ได้ร้องออกมาเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บ"

ซ่งอวี่เยียนยิ้มบางให้หลินอวิ๋น ในจวนแห่งนี้ก็มีเพียงหลินอวิ๋นนี่แหละที่จริงใจกับนาง ดีกับนางมาตลอด

สามวันต่อมานางอาการเริ่มดีขึ้น จึงออกมาเดินเล่นสูดอากาศข้างนอก จางรั่วซีที่เดินเล่นอยู่เห็นซ่งอวี่เยียนก็เดินเข้ามาหา นางก้าวถอยหลังก้มหัวทำความเคารพ

" เห็นว่าเจ้าถูกโบยจนสลบยังจับไข้อีก หายดีแล้วรึถึงได้ออกมาตากลมเยี่ยงนี้"

" ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ"

" อืม เจ้าคงไม่คิดโทษข้าหรอกใช่ไหม ข้ามือไม้อ่อนเองเลยรับถ้วยน้ำชาไม่มั่นทำหกรดมือ เป็นท่านโหวที่ห่วงข้ามากเกินไปเลยสั่งลงโทษเจ้า"

ซ่งอวี่เยียนมองหน้าจางรั่วซีที่มีประกายตายิ้มเยาะ

" ข้าเป็นเพียงสาวใช้ จะถือโทษฮูหยินได้อย่างไร ข้ายังมีงานต้องทำขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"

นางหันหลังจะเดินออก แต่จางรั่งซีคว้าแขนไว้ พอหันมาจางรั่วซีก็ปล่อยมือจากแขนนางเหวี่ยงตัวเองลงน้ำ ตู้มม

" ว้าย ช่วยด้วย ฮูหยินตกน้ำช่วยด้วย นางบ่าวชั้นต่ำอวี่เยียนผลักฮูหยินตกน้ำเร็วเข้าใครก็ได้ไปตามท่านโหวมา"

สระน้ำอยู่ไม่ไกลจากเรือนอี้เหวินที่อันฟู่หลุนใช้เป็นเรือนสำหรับทำงานและอ่านหนังสือ เสียงร้องของสาวใช้ประจำตัวจางรั่วซีดังไปถึงนั่น อันฟู่หลุนรีบร้อนวิ่งออกไปเห็นจางรั่วซีตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ บ่าวรับใช้หลายคนวิ่งเข้ามามุงดู เขารีบกระโดดลงไปช่วยนางขึ้นมา

" ท่านโหว แค่กแค่ก ข้า ข้าคิดว่าข้าต้องตายเสียแล้ว"

" เจ้าดูแลนางยังไงเหตุใดถึงตกน้ำลงไปได้"

อันฟู่หลุนหันไปตวาดใส่ชิงชิงสาวใช้ของจางรั่วซี

" เป็นนาง นางผลักฮูหยินตกน้ำเจ้าค่ะ"

ชิงชิงชี้ไปที่ซ่งอวี่เยียน อันฟู่หลุนหันควับไปจ้องมองซ่งอวีเยียนด้วยสายตาดุดัน

" ข้าไม่ได้ทำ เป็นนางที่ตกลงไปเอง"

" เจ้านั่นแหละที่ผลักฮูหยินข้าเห็นกับตา ฮูหยินแค่ถามไถ่เจ้าด้วยความเป็นห่วงว่าแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง แต่เจ้ากลับไม่พอใจยังโกรธแค้นฮูหยินที่เป็นเหตุให้เจ้าถูกโบย เจ้าเลยผลักฮูหยินตกน้ำ"

" เจ้าโกหก"

อันฟู่หลุนไม่ฟังอะไรถีบนางตกน้ำโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว นางตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำไม่มีใครกล้าลงไปช่วยนางสักคน

" จับนางมัดไว้กับเสาศาลา ถ่วงน้ำนางไว้ ให้นางได้สัมผัสว่าความรู้สึกที่ถูกจมน้ำมันเป็นยังไง"

อันฟู่หลุนออกคำสั่งเสียงแข็งกร้าว

หลินอวิ๋นรีบวิ่งเข้ามา เห็นซ่งอวี่เยียนถูกบ่าวรับใช้ชายจับผูกมัดติดกับเสาศาลาแช่อยู่ในน้ำ นางใจหายวาบน้ำตาเอ่อคลอคุกเข่าโขกหัวขอร้อง

" ท่านโหวได้โปรดเมตตานางด้วย นางยังบาดเจ็บอยู่ แผลของนางยังไม่หายดีหากแช่น้ำแบบนี้นาง"

" ใครใช้ให้นางผลักซีซีตกน้ำ เป็นบ่าวรับใช้มีสิทธิ์อะไรมารังแกฮูหยินของจวน ข้าเพียงสั่งสอนให้นางรู้จักที่ต่ำที่สูง"

" ใครบอกว่านางผลักฮูหยิน ท่านเห็นกับตาหรือไม่เจ้าคะหรือเพราะเป็นฮูหยินพูดท่านถึงได้เชื่อโดยไม่มีข้อสงสัย"

" เจ้ากำลังหาว่าข้าหูหนวกตาบอดไม่ยุติธรรมรึ"

" ข้า"

" หลินอวิ๋นอย่าพูดอีกเลย พูดไปก็เท่านั้น ยังไงเขาก็ปักใจเชื่อว่าข้าเป็นคนทำ ต่อให้ความจริงมากองอยู่ตรงหน้าเขาก็ไม่ฟังหรอก"

อันฟู่หลุนตวัดสายตามองนางด้วยสายตาดุดันพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

" ทำผิดแล้วยังมีหน้ามาแก้ตัวอีก ในเมื่อเจ้าไม่สำนึกก็อยู่ในนั้นจนกว่าจะสำนึก "

" ท่านโหวข้าหนาว"

อันฟู่หลุนหันไปอุ้มจางรั่วซีขึ้นมา

" ไม่มีคำสั่งข้าห้ามใครปล่อยนาง ให้นางสำนึกผิดอยู่ในน้ำนั่นแหละ ถ้าข้ารู้ว่าใครแอบช่วยนางข้าจะจับมันคนนั้นไปแช่น้ำเป็นเพื่อนนาง"

บ่าวรับใช้คนอื่นแยกย้ายกันไปทำงาน มีเพียงหลินอวิ๋นคนเดียวที่ร้องไห้อยู่ใกล้ๆซ่งอวี่เยียน

" อย่าร้องไห้ ข้าไม่เป็นไรหรอก เจ้ากลับไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวจะถูกลงโทษเอา"

" ทำไมท่านโหวถึงได้ใจร้ายนัก เมื่อก่อนเขาไม่เคยทำร้ายเจ้าแบบนี้ แต่ตั้งแต่สตรีคนนั้นก้าวเข้ามาไม่ว่านางจะพูดอะไรก็เชื่อหมด หูหนวกตาบอด ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย"

" เราเป็นแค่บ่าวรับใช้ นายว่าผิดก็ต้องผิดทำไงได้ เราเกิดมาต่ำต้อยเอง"