INICIAR SESIÓN" เจ้ารู้เหรอว่าสัญญาอยู่ที่ไหน"" ก็คงห้องทำงานท่านโหวนั่นแหละ ข้าจะลองสืบดูแล้วก็จะขโมยมา ของเจ้ากับของข้า แล้วเราก็จะหนีไปด้วยกัน"ซ่งอวี่เยียนยิ้มกว้างพยักหน้าตั้งแต่วันนั้นมาอันฟู่หลุนก็ยุ่งอยู่กับงาน ซ่งอวี่เยียนใช้ชีวิตสงบมาได้แค่ห้าวัน จางรั่วซีก็หาเรื่องมาให้นางอีกจนได้" ฮูหยินเรียกพบเจ้า"หลินอวิ๋นทิ้งผ้าที่ถูพื้นรีบลุกมาหาซ่งอวี่เยียนทันที" ข้าจะไปกับเจ้าด้วย"" ฮูหยินให้อวี่เยี่ยนไปพบแค่คนเดียวเจ้าไม่เกี่ยว"" แล้วถ้าข้าจะไปจะทำไม ก็รู้ๆอยู่นายของเจ้ามันไว้ใจไม่ได้ ใครจะรู้จะเรียกเยียนเยียนไปใส่ร้ายอีกก็ได้"" หากท่านโหวรู้ว่าเจ้ากล่าวหาฮูหยินแบบนี้เจ้าได้ถูกโบยตายแน่"" ก็เอาสิ ถึงข้าจะเป็นแค่สาวใช้แต่บ้านเมืองมีกฏหมาย จะฆ่าข้าโดยไร้เหตุผลก็เอาเลย ทั้งเมืองหลวงจะได้รู้ว่าท่านโหวอันฟู่หลุนไร้คุณธรรมใจดำอำมหิต"หลินอวิ๋นเชิดหน้าพูดไม่กลัวเกรง หลายวันมานี้นางรู้ว่าอันฟู่หลุนยุ่งอยู่กับการแก้ปัญหาอุทกภัยที่เมืองซีเจียง ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องในจวนหรอก วันก่อนยังทำงานผิดพลาดจนทำให้มีคนตายในเหตุน้ำท่วมที่เมืองซีเจียง จนถูกฮ่องเต้กริ้วหนักอีก เขาไม่กล้าก่อเรื่องอีก
" ข้าไม่ได้ต่อรอง แต่บอกให้ท่านรับรู้ ไม่ว่าท่านจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม"ฉึก นางปักมีดลงกลางอกข้างซ้าย กดมีดให้กรีดลึก เลือดหยดลงมาใส่ถ้วยทีละหยดทีละหยด หลินอวิ๋นเข้าประคองนางไว้ มองอันฟู่หลุนด้วยสายตาไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะนางก็เป็นแค่บ่าวรับใช้คนหนึ่ง ซ่งอวี่เยี่ยนส่งถ้วยเลือดให้อันฟู่หลุน เขารับแล้วรีบหันหลังเดินออกไป ซ่งอวี่เยียนหมดสติซบหลินอวิ๋น หลินอวิ๋นร้องไห้รีบเอาซ่งอวี่เยียนนอนลง แล้วใช้ผ้ากดห้ามเลือด ตั้งแต่วันนั้นมาอันฟู่หลุนก็ส่งคนมาเอาเลือดหัวใจนางทุกวัน ร่างกายที่กำลังจะฟื้นกลับต้องอ่อนแอลงไม่ฟื้นสักที เพราะต้องเอาเลือดหัวใจไปให้จางรั่วซีวันละถ้วย" เยียนเยียน วันนี้อากาศดีข้าพาเจ้าไปเดินเล่นดีไหม"" อืม"หลินอวิ๋นพาซ่งอวีเยียนไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ผลิดอกบานสะพรั่งฝูงผีเสื้อบินว่อนได้เห็นแล้วก็สดชื่นขึ้นมาหน่อย" อวี่เยียนมาเดินเล่นเหรอ"หลินอวิ๋นกระชับมือซ่งอวี่เยียนไว้แน่นราวกับว่าถ้าปล่อยมือ จะถูกจางรั่วซีทำร้ายอีก" คาระวะฮูหยิน"ซ่งอวี่เยียนกับหลินอวิ๋นทำความเคารพ" ตามสบายเถอะ เจ้าเป็นอย่างไรบ้างหายดีแล้วใช่ไหม ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บหนักแต่โชคดีได้หมอหลวงรักษาไว้ วั
หลินอวิ๋นเฝ้าซ่งอวี่เยียนทั้งคืน คอยเช็ดตัวซับไอร้อนจากพิษไข้ออกให้ เสียงนกร้องจิ๊บๆที่เกาะอยู่กิ่งไม้ข้างหน้าต่างดังลอดเข้ามาในห้อง ซ่งอวี่เยียนลืมตาขึ้นช้าๆ รู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก นี่นางยังไม่ตายหรือนี่ เหลือบเห็นหลินอวิ๋นฟุบหลับอยู่ข้างเตียง หลินอวิ๋นพลิกตัวลืมตาขึ้นสบตากับนางพอดี" เยียนเยียน เจ้าฟื้นแล้ว"" หลินอวิ๋น"" อย่าพึ่งพูดเดี๋ยวข้าเอาน้ำให้ดื่ม ดื่มน้ำหน่อยนะ"ซ่งอวี่เยียนค่อยๆจิบน้ำที่หลินอวิ๋นป้อน" เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บแผลมากไหม"" ก็เจ็บอยู่บ้าง แต่ดีขึ้นมากเลยรู้สึกมีแรงขึ้น"" ยาวิเศษ วิเศษจริงๆ ไหนดูแผลหน่อย"หลินอวิ๋นเปิดผ้าพันแผลดูแผล" โอ้ไม่น่าเชื่อ แค่คืนเดียวแผลที่ปริแตกสมานแล้ว ยาของหมอหลวงนี่ดีจริงๆ หรือว่าเป็นเพราะยาวิเศษด้วยนะ"" ยาวิเศษอะไร"" เยียนเยียน เมื่อวานหลังหมอหลวงรักษาเจ้าเขาก็บอกให้ข้าทำใจ บอกว่าเจ้าต้องตายแน่ แต่แล้วองค์ชายแปดก็ปรากฏตัวราวเทพเซียนมาโปรด เขาเอายาวิเศษป้อนใส่ปากเจ้า เจ้าถึงได้รอดมาได้"" องค์ชายแปดเหรอ ทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้"" ข้าไปขอให้เขามาช่วยเจ้าเอง หากไม่ได้เขาเจ้าก็คงตายอยู่ในสระน้ำแล้ว เจ้ารู้ไหมก่อนหน้าข้าไปขอพบท่านโ
" องค์ชายแปด เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในจวนของข้า อีกทั้งนางยังเป็นสาวใช้ของที่นี่ไม่รบกวนองค์ชายหรอก"อันฟู่หลุนรีบพูดขัดขึ้น" หากข้าอยากเสนอหน้าหล่ะ"อันฟู่หลุนอยากจะพูดต่อแต่ก็กลืนคำพูดลงไป หลี่รุ่ยเป็นโอรสที่ฮ่องเต้โปรดปราน ยังเป็นว่าที่รัชทายาท หากมีปัญหากันคงไม่ส่งผลดี" ยังไม่รีบพานางไปรักษาอีก"หลี่รุ่ยออกคำสั่ง"ทางนี้ตามข้ามา"หลินอวิ๋นรีบเดินนำหน้าไป องครักษ์คนหนึ่งอุ้มซ่งอวี่เยียนเดินตาม มีหมอหลวงกับองครักษ์อีกสองคนตามไปด้วย ส่วนเกาจิ้งและองครักษ์อีกสามคนอยู่กับหลี่รุ่ย" ท่านโหว เหตุใดองค์ชายแปดถึงมาที่นี่ได้แล้วยังออกหน้าช่วยอวี่เยียนอีก"จางรั่วซีกระซิบถามอันฟู่หลุน ชิงชิงกระซิบตอบ" ข้ารู้แล้ว ต้องเป็นหลินอวิ๋นแน่เลยเจ้าค่ะฮูหยินที่ไปฟ้ององค์ชายแปด องค์ชายแปดถึงได้เสด็จมาช่วยอวี่เยียน"หลี่รุ่ยเดินไปนั่งลงที่ศาลา สายตาจ้องมองจางรั่วซีแล้วหันไปมองอันฟู่หลุน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด่วยน้ำเสียงเย็นเยียบ" ข้ารู้มาว่าสาวใช้คนนั้นท่านเป็นคนซื้อตัวนางมาตั้งแต่เด็ก ยังเป็นคนสอนหนังสือให้นางเองกับมือ ท่านเลี้ยงนางมาตั้งแต่เด็กจนเติบโตไม่เคยลงโทษนาง แต่พอแต่งงานได้ไม่นานกลับลงโทษนางปางตาย
อันฟู่หลุนมองดูหมอตรวจจางรั่วซีด้วยท่าทางเป็นกังวล" นางเป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ"" สุขภาพนางเดิมทีก็อ่อนแออยู่แล้ว ยังมาตกน้ำอีก ความเย็นเข้าสู่ร่างกายจะยิ่งทำให้นางเจ็บป่วย ข้าจะจัดยาบำรุงให้"อันฟู่หลุนคอยดูแลป้อนยานางอยู่ข้างกายตลอด อาทิตย์ลับขอบฟ้าความมืดมิดมาเยือน ซ่งอวี่เยียนหมดสติไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ นางหนาวสั่นเจ็บปวดไปทั้งตัว เชือกที่รัดตัวยังรัดถูกแผลจนปวดตุ๊บๆ แผลที่ยังไม่ทันจะตกสะเก็ดปริแตกถูกแช่น้ำจนเปื่อย หลินอวิ๋นแอบย่องเข้ามา" เยียนเยียน เยียนเยียน"นางชะโงกหน้าลงไปดู เห็นซ่งอวี่เยียนไม่ไหวติงก็ใจกระตุกวูบ จับเขย่าตัวนางน้ำตาไหลพราก" เยียนเยียน เยียนเยียน เจ้าอย่าเป็นอะไรนะ เยียนเยียนตอบข้าสิ ฮือฮือ"หลินอวิ๋นร้องไห้โฮ ซ่งอวี่เยียนรู้สึกถึงแรงเขย่า นางลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบากเรียกหลินอวิ๋นเสียงแหบพร่าแผ่วเบา" หลิน อวิ๋น"หลินอวิ๋นหยุดชะงัก" เยียนเยียน เจ้า เจ้ายังไม่ตาย"" อืม"" ดีจริงๆ ขอบคุณสวรรค์ มา เจ้าดื่มน้ำก่อน"นางรินน้ำหยอดปากซ่งอวี่เยียน" ข้าเอาข้าวต้มมาให้ด้วย เจ้ากินหน่อยนะ"" แค่กๆ"" อ๊ะค่อยๆ"หลินอวิ๋นตักข้าวต้มป้อน ซ่งอวี่เยียนกินไปได้สองสามคำ
ซ่งอวี่เยียนลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอนในห้อง ได้ยินเสียงร้องไห้ซิกๆอยู่ข้างๆ นางเอี้ยวหัวหันไปดู เจ็บปวดแผลที่หลังและสะโพกราวไฟลน จนต้องร้องออกมา" เยียนเยียน เจ้าฟื้นแล้วอย่าพึ่งขยับเดี๋ยวจะเจ็บแผล"" หลินอวิ๋น"" ไม่คิดเลยว่าท่านโหวจะไร้เหตุผลแบบนี้ ฟังความข้างเดียวก็ด่วนตัดสินเจ้า ข้ารู้ว่าที่เรียกให้เจ้าเอาน้ำชาไปให้ก็เพื่อใส่ร้ายเจ้า เป็นนางที่จงใจทำน้ำชาหกรดมือตัวเองแล้วมาโทษว่าเป็นความผิดของเจ้า น่าเจ็บใจนัก ท่านโหวเองก็ยังเข้าข้างนาง"หลิวอวิ๋นพูดด้วยความเจ็บใจ มองดูแผลแตกยับบนหลังของซ่งอวี่เยียน ก็ยิ่งเศร้าใจจนร้องไห้ออกมา เมื่อกี้ซ่งอวี่เยียนขยับตัวแรง เลยทำให้แผลมีเลือดไหลซึมออกมา นางใช้ผ้าซับเลือดให้" ไอ้หมารับใช้หวังชุนนั่นก็มือหนักนัก ไม่คิดจะออมแรงเลย ดูหลังของเจ้าสิ ทนหน่อยนะ ข้าจะใส่ยาให้อีกจะได้หายไวๆ"นางเทยาลงไปบนบาดแผล เห็นซ่งอวี่เยียนกัดปากแน่นจนเลือดซิบ หน้าตาซีดเซียวร่างกายสั่นเทา นางรู้ว่าคงเจ็บมาก แต่ซ่งอวี่เยียนก็ไม่ร้องสักแอะเหมือนตอนที่ถูกโบยเป็นนางที่ทนดูไม่ไหวร้องไห้ออกมา" เยียนเยียน เจ้าไม่ต้องทนขนาดนั้นก็ได้ร้องออกมาเถอะ ข้ารู้ว่







