ตอนที่3

อันฟู่หลุนมองดูหมอตรวจจางรั่วซีด้วยท่าทางเป็นกังวล

" นางเป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ"

" สุขภาพนางเดิมทีก็อ่อนแออยู่แล้ว ยังมาตกน้ำอีก ความเย็นเข้าสู่ร่างกายจะยิ่งทำให้นางเจ็บป่วย ข้าจะจัดยาบำรุงให้"

อันฟู่หลุนคอยดูแลป้อนยานางอยู่ข้างกายตลอด 

อาทิตย์ลับขอบฟ้าความมืดมิดมาเยือน ซ่งอวี่เยียนหมดสติไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ นางหนาวสั่นเจ็บปวดไปทั้งตัว เชือกที่รัดตัวยังรัดถูกแผลจนปวดตุ๊บๆ แผลที่ยังไม่ทันจะตกสะเก็ดปริแตกถูกแช่น้ำจนเปื่อย หลินอวิ๋นแอบย่องเข้ามา

" เยียนเยียน เยียนเยียน"

นางชะโงกหน้าลงไปดู เห็นซ่งอวี่เยียนไม่ไหวติงก็ใจกระตุกวูบ จับเขย่าตัวนางน้ำตาไหลพราก

" เยียนเยียน เยียนเยียน เจ้าอย่าเป็นอะไรนะ เยียนเยียนตอบข้าสิ ฮือฮือ"

หลินอวิ๋นร้องไห้โฮ ซ่งอวี่เยียนรู้สึกถึงแรงเขย่า นางลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบากเรียกหลินอวิ๋นเสียงแหบพร่าแผ่วเบา

" หลิน อวิ๋น"

หลินอวิ๋นหยุดชะงัก

" เยียนเยียน เจ้า เจ้ายังไม่ตาย"

" อืม"

" ดีจริงๆ ขอบคุณสวรรค์ มา เจ้าดื่มน้ำก่อน"

นางรินน้ำหยอดปากซ่งอวี่เยียน

" ข้าเอาข้าวต้มมาให้ด้วย เจ้ากินหน่อยนะ"

" แค่กๆ"

" อ๊ะค่อยๆ"

หลินอวิ๋นตักข้าวต้มป้อน ซ่งอวี่เยียนกินไปได้สองสามคำนางก็เบนหน้าออก

" พอแล้ว ข้าอิ่มแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะเดี๋ยวมีใครมาเห็น จะถูกลงโทษ"

" ลงโทษก็ลงโทษสิข้าไม่กลัว"

" หากเจ้าโดนลงโทษเจ็บหนัก แล้วใครจะคอยแอบเอาน้ำ เอาอาหาร มาให้ข้าหล่ะ"

หลินอวิ๋นได้สติ

" งั้น งั้นข้าไปก่อนนะ เจ้าต้องอดทนไว้นะ ข้าจะขอร้องท่านโหวให้ปล่อยเจ้า"

" อืม"

นางตอบรับในลำคอแผ่วเบา เปลือกตาที่หนักอึ้งก็ปิดลงไปอีก

หลินอวิ๋นมาขอพบอันฟู่หลุนหลายครั้งแต่ถูกขัดขวางไม่ให้พบ นางสุดจะทนออกจากจวนไปขอพบหลี่รุ่ย

" เจ้าเป็นใคร ต้องการพบข้ามีเรื่องอะไร"

" ข้าเป็นบ่าวรับใช้ในจวนอันโหว มาขอความช่วยเหลือจากองค์ชายแปดเพคะ"

" ไหนลองว่ามา"

หลินอวิ๋นเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หลี่รุ่ยฟัง หลี่รุ่ยขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าอันฟู่หลุนจะลงโทษสาวใช้คนหนึ่งได้โหดเหี้ยมแบบนี้

" นั่นเป็นเรื่องภายในของจวนโหวข้าจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวก็คงไม่เหมาะ"

หลินอวิ๋นโขกหัวขอร้อง

" ข้าไม่เห็นหนทางอีกแล้วถึงได้บากหน้ามาขอพึ่งบารมีท่าน หากท่านไม่ออกหน้าช่วยนางต้องตายแน่ ไม่ก็ตอนนี้นางอาจจะ ฮือฮือ"

หลี่รุ่ยมีสีหน้าหนักใจ เกาจิ้งได้ฟังเรื่องราวก็รู้สึกสงสาร

" ข้าว่านางน่าสงสารนะพะยะค่ะ ท่านไปช่วยนางหน่อยเถิด"

" นางถูกมัดติดกับเสาถ่วงน้ำมาสองวันแล้ว กลางวันตากแดดร้อนกลางคืนแช่อยู่ในน้ำเย็นเยียบ ก่อนหน้ายังถูกโบยจนหลังแตกตอนนี้แผลของนางแช่น้ำเน่าเปื่อยแล้ว ขอองค์ชายแปดได้โปรดเมตตาด้วยเพคะ"

หลี่รุ่ยลุกขึ้นสะบัดชายเสื้อเดินขึงขังออกไป

" เอ้ารีบตามมาสิ"

เกาจิ้งหันไปบอกหลินอวิ๋นที่ยังนั่งงงๆอยู่ พอรู้ว่าเขาจะไปช่วยซ่งอวี่เยียนก็ดีใจลนลานรีบตามไป

มาถึงหน้าจวนโหวก็เจออันฟู่หลุนลงจากรถม้าพอดี

" องค์ชายแปด"

อันฟู่หลุนประสานมือทำความเคารพ มองหน้าหลี่รุ่ยด้วยความแปลกใจ

" มาเยือนถึงจวนข้า มิทราบว่ามีเรื่องอันใด"

" มีคนไปขอความช่วยเหลือกับข้า บอกให้ข้ามาช่วยสหายของนางที่ถูกท่านลงโทษอย่างโหดเหี้ยม"

อันฟู่หลุนเหลือบมองหลินอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้างหลังหลี่รุ่ย

" คงเป็นเรื่องเข้าใจผิด"

" จะเข้าใจผิดได้อย่างไร เยียนเยียนถูกท่านลงโทษมัดนางติดกับต้นเสาถ่วงน้ำมาสองวันแล้ว นางหมดสติไปตั้งหลายหน ป่านนี้นาง ฮือฮือ"

อันฟู่หลุนใจหายวาบ เขาลืมไปเสียสนิทว่าซ่งอวี่เยียนยังอยู่ในน้ำ จึงรีบก้าวขายาวๆตรงไปที่ศาลาท่าน้ำ กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง ฝูงปลามารุมกัดแทะแผลที่หลังของนาง ทุกคนผงะกับสิ่งที่เห็น

อันฟู่หลุนกำลังจะเอ่ยปากสั่งบ่าวรับใช้ให้นำนางขึ้นมา แต่ช้ากว่าหลี่รุ่ย

" รีบไปช่วยนาง"

หลี่รุ่ยออกคำสั่ง องครักษ์หลายคนก็กระโจนลงน้ำไปทันที ช่วยซ่งอวี่เยียนขึ้นมา หลินอวิ๋นร้องไห้โฮเมื่อเห็นสภาพไม่ต่างกับซากศพของซ่งอวี่เยียน หมอหลวงที่ตามมาด้วยจับชีพจรนาง

" ยังมีสัญญาณชีพ แต่แผ่วเบามากคลำหาแทบไม่เจอ ต้องรีบรักษาโดยด่วน"

อันฟู่หลุนนิ่งอึ้ง เขาไม่คิดว่านางจะอาการหนักถึงเพียงนี้ เขาลืมนางไปเสียสนิทว่าลงโทษถ่วงน้ำนาง 

จางรั่วซีรู้ว่าอันฟู่หลุนกลับมาแล้วก็รีบตรงไปที่ศาลา นางกลัวว่าเขาจะใจอ่อนรีบปล่อยซ่งอวี่เยียน นางยอมไม่ได้ 

ก่อนนางจะแต่งเข้าจวนนางรู้มาว่าเขาไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีคนไหน มีเพียงสาวใช้ที่ชื่อซ่งอวี่เยียน เป็นสตรีคนเดียวที่เขาให้ติดตามรับใช้ตลอดมาหลายปี ตั้งแต่นางยังเด็กจนเริ่มเป็นสาว บ่าวรับใข้หลายคนยังซุบซิบว่าอันฟู่หลุนคิดจะให้ซ่งอวี่เยี่ยนเป็นภรรยา

บิดาของนางมีความสนิทสนมกับอันฟู่หลุน ทั้งยังเคยช่วยชีวิตเขาไว้ ก่อนตายได้ฝากฝังนางไว้กับเขา ขอให้เขาช่วยแต่งงานกับนางที่เป็นบุตรสาวคนเดียว ยังขอร้องให้เขามีนางแค่คนเดียว อย่ารับอนุหรือมีภรรยารองให้นางช้ำใจ เขาดูลังเลแต่ก็ยอมรับปาก 

มาถึงศาลาริมน้ำก็เห็นผู้คนรุมล้อมอยู่ นางเดินเข้าไปกอดแขนอันฟู่หลุน

" ท่านโหวเกิดอะไรขึ้นเหรอเจ้าคะ"

หลี่รุ่ยเหลือบมองจางรั่วซี ส่งเสียงเหอะออกมา

" นี่หน่ะรึฮูหยินของท่าน ท่าทางดูบอบบางเสียจริง หน้าตาก็ดูใสซื่อ ไม่น่าจะใส่ร้ายสาวใช้คนหนึ่งเพียงเพราะนางมีหน้าตางดงามกว่าได้"

แม้สตรีที่ถูกช่วยขึ้นมาจะมีหน้าซีดเซียวแต่ไม่อาจบดบังความงามของนางได้ แต่สตรีที่เป็นฮูหยินของอันฟู่หลุนคนนี้มองดูก็รู้ว่านางมิได้ใสซื่ออย่างหน้าตาและท่าทางที่แสดงออก

" นี่คือองค์ชายแปด"

อันฟู่หลุนบอกจางรั่วซี จางรั่วซีย่อกายทำความเคารพ

" รั่วซีคาระวะองค์ชายแปด"

หลี่รุ่ยไม่ได้สนใจหันไปมองซ่งอวี่เยียน ก่อนจะบอกหลินอวิ๋น

" ห้องของนางอยู่ที่ใด นำทางไปหมอหลวงจะได้รักษานาง"