ตอนที่6

" ข้าไม่ได้ต่อรอง แต่บอกให้ท่านรับรู้ ไม่ว่าท่านจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม"

ฉึก นางปักมีดลงกลางอกข้างซ้าย กดมีดให้กรีดลึก เลือดหยดลงมาใส่ถ้วยทีละหยดทีละหยด หลินอวิ๋นเข้าประคองนางไว้ มองอันฟู่หลุนด้วยสายตาไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะนางก็เป็นแค่บ่าวรับใช้คนหนึ่ง 

ซ่งอวี่เยี่ยนส่งถ้วยเลือดให้อันฟู่หลุน เขารับแล้วรีบหันหลังเดินออกไป ซ่งอวี่เยียนหมดสติซบหลินอวิ๋น หลินอวิ๋นร้องไห้รีบเอาซ่งอวี่เยียนนอนลง แล้วใช้ผ้ากดห้ามเลือด 

ตั้งแต่วันนั้นมาอันฟู่หลุนก็ส่งคนมาเอาเลือดหัวใจนางทุกวัน ร่างกายที่กำลังจะฟื้นกลับต้องอ่อนแอลงไม่ฟื้นสักที เพราะต้องเอาเลือดหัวใจไปให้จางรั่วซีวันละถ้วย

" เยียนเยียน วันนี้อากาศดีข้าพาเจ้าไปเดินเล่นดีไหม"

" อืม"

หลินอวิ๋นพาซ่งอวีเยียนไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ผลิดอกบานสะพรั่งฝูงผีเสื้อบินว่อนได้เห็นแล้วก็สดชื่นขึ้นมาหน่อย

" อวี่เยียนมาเดินเล่นเหรอ"

หลินอวิ๋นกระชับมือซ่งอวี่เยียนไว้แน่นราวกับว่าถ้าปล่อยมือ จะถูกจางรั่วซีทำร้ายอีก

" คาระวะฮูหยิน"

ซ่งอวี่เยียนกับหลินอวิ๋นทำความเคารพ

" ตามสบายเถอะ เจ้าเป็นอย่างไรบ้างหายดีแล้วใช่ไหม ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บหนักแต่โชคดีได้หมอหลวงรักษาไว้ วันนั้นข้าเองก็ล้มป่วยเลยไม่ได้ไปเยี่ยมเจ้า ยังต้องให้เจ้าเอาเลือดหัวใจมาปรุงยาให้ข้าอีก ขอบใจนะเลือดของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นมากเลย"

จางรั่วซีมองหน้าซ่งอวี่เยียนส่งยิ้มให้ นางไม่ได้ป่วยอะไรหรอก แต่แกล้งทำเท่านั้น เรื่องเลือดหัวใจรักษาโรคก็เป็นแผนของนางที่คิดขึ้นมาเพื่อต้องการทรมานซ่งอวี่เยียนหมอโจวนางก็เป็นคนติดสินบนให้เล่นละครกับนาง ซ่งอวี่เยียนบาดเจ็บหนักนางคิดว่าจะตายตั้งแต่คืนนั้นแล้วแต่ดันไม่ตาย นางเลยใช้แผนเอาเลือดหัวใจมา ถึงไม่ตายแต่ร่างกายที่เสียเลือดทุกวันจะทนได้ขนาดไหน ส่วนเรื่องวันเดือนปีเกิดของซ่งอวี่เยียนนางบังเอิญเห็นในสมุดบันทึกของอันฟู่หลุนในห้องทำงานของเขา

ซ่งอวี่เยียนรู้ว่ารอยยิ้มของจางรั่วซีมันอาบด้วยยาพิษ เรื่องเลือดหัวใจรักษาโรคนั่นก็ไม่มีจริง มีแต่คนโง่อย่างอันฟู่หลุนเท่านั้นที่หลงเชื่อ ช่างเถอะ อีกแค่ครั้งเดียวนางก็จะใช้หนี้อันฟู่หลุนหมดแล้ว นางหยิบมีดออกมาจากเอว จางรั่วซีตกใจถอยหนี 

" เจ้าจะทำอะไรฮูหยิน ช่วยด้วย ฮูหยินจะถูกทำร้ายช่วยด้วย"

ตุ๊บ หลินอวิ๋นผลักชิงชิงกระเด็น

" หุบปาก ใครจะทำร้ายนายเจ้าห๊ะ"

ซ่งอวี่เยียนกำลังเงื้อมีดจะปักที่อกตัวเองจางรั่วซีก็ล้มลงหวีดร้อง

" กรี๊ดด อย่าทำข้า ข้ากลัวแล้ว"

ตุ๊บ ซ่งอวี่เยียนสัมผัสกับฝ่าเท้าหนักๆที่หน้าท้อง จนร่างกระเด็นไปไกลกระแทกกับต้นไม้ อั่ก พรวด โลหิตสีแดงพุ่งออกมาจากปากกองโต นางมองเห็นอันฟู่หลุนประคองจางรั่วซีลุกขึ้นกอดปลอบโยน จางรั่วซีร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอด หลินอวิ๋นรีบเข้ามาประคองซ่งอวี่เยียนให้ลุกขึ้น

" เจ้ามันเสียสติไปแล้ว คิดจะทำร้ายซีซีอีกไม่คิดเลยว่าเจ้าจะอำมหิตเช่นนี้ ข้ารู้แบบนี้ไม่น่าซื้อเจ้ากลับมาเลยน่าจะปล่อยให้เจ้ากลายเป็นหญิงคณิกาอยู่ที่นั่นไปจนตาย"

" หากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าก็เลือกที่จะเป็นหญิงคณิกาอยู่ที่หอชุ่ยเฟิงดีกว่าต้องมาอยู่ที่นี่ อย่างน้อยข้าก็ไม่ต้องถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมแบบนี้"

" เหอะ ไม่เป็นธรรม เจ้ามันจิตใจชั่วร้ายคิดแต่จะทำร้ายซีซี"

" ข้าทำอะไรนาง เป็นนางที่ทำตัวเอง ทำน้ำชารดมือตัวเองแล้วโทษข้า ตกน้ำไปเองก็โทษข้า ครั้งนี้ก็ล้มลงไปเองแล้วยังโทษข้าอีก"

" เจ้าคิดจะฆ่าข้า ท่านโหว"

จางรั่วซีชี้นิ้วไปที่ซ่งอวี่เยียนแล้วมุดหน้าเข้ากับอกของอันฟู่หลุน

" ข้าแค่จะกรีดเอาเลือดหัวใจให้ท่านเป็นครั้งสุดท้าย"

ฉึก ซ่งอวี่เยียนปักมีดลงอก หลินอวิ๋นไปเด็ดเอาใบเหลียนฮวามารองเลือด รองจนเต็มก็เดินเอาไปให้จางรั่วซี

" ดื่มสิเจ้าค่ะฮูหยิน นี่เป็นเลือดหัวใจสดๆของข้า ดื่มตอนสดๆยิ่งมีสรรพคุณทางยาดีนัก"

ซ่งอวี่เยียนพูด นางจะดูสิว่าจางรั่วซีจะกล้าดื่มต่อหน้าทุกคนไหม จางรั่วซีทำเป็นเซจะล้มปัดเลือดในมือของหลินอวิ๋นจนหก

" อ๊ะ โทษที พอดีข้าจะล้มหน่ะเลยปัดไปโดน หกหมดเลย"

" นี่เป็นครั้งที่สิบครั้งสุดท้ายไม่มีอีกแล้วเลือดของข้าครั้งละหนึ่งร้อยตำลึง สิบครั้งพันตำลึง เท่ากับค่าตัวที่ท่านโหวซื้อข้ามา"

" เจ้าคิดว่าแค่พันตำลึงจะชดใช้ข้าหมดรึชีวิตนี้ทั้งชีวิตเจ้าก็ชดใช้ข้าไม่หมดหรอก"

" บุญคุณของท่านยิ่งใหญ่จริงๆ เรื่องที่ท่านสอนหนังสือข้าสอนวรยุทธ์ข้า ให้อาหารกินให้มีที่อยู่อาศัย ข้าก็ใช้แรงกายตอบแทนท่านทำงานบ้านเป็นบ่าวรับใช้คนหนึ่งมา8ปีก็น่าจะเพียงพอแล้ว เมื่อสองปีก่อนในงานล่าสัตว์ข้ารับธนูแทนท่าน เมื่อครั้งงานเลี้ยงในวังปีที่แล้วข้าก็ถูกพิษแทนท่าน สองครั้งที่ข้าช่วยชีวิตท่าน สองปีติดที่เกือบตายแทนท่าน ปีนี้ท่านก็ตอบแทนข้าด้วยการทำให้ข้าเกือบตายอีก นี่มันยังชดใช้บุญคุณท่านไม่พออีกรึ"

อันฟู่หลุนรู้สึกผิด จะอ้าปากพูดก็ถูกจางรั่วซีกอด

" ท่านโหวข้าไม่มีแรงเดินเลย รู้สึกเหนื่อยหอบยังไงไม่รู้ ข้าหายใจไม่ออก ท่านอุ้มข้ากลับเรือนได้หรือไม่"

อันฟู่หลุนอุ้มจางรั่วซีขึ้นมาหันหลังเดินออกไป

หลินอวิ๋นส่งถ้วยยาให้ซ่งอวี่เยียน

" ค่อยๆดื่ม ขมหน่อยนะ"

ซ่งอวี่เยียนยกดื่มจนหมดถ้วย ความขมแค่นี้เทียบกับความรู้สึกของนางมันดูเล็กน้อยไปเลย

" เยียนเยียน เจ้าเคยคิดจะไปจากที่นี่ไหม"

" คิดสิ"

" หากเจ้าจะไปข้าไปด้วยนะ"

" หลินอวิ๋น ข้ายังไม่รู้จะไปที่ไหนเลย บางทีข้าอาจไปหอชุ่ยเฟิงขายตัวที่นั่นก็ได้"

" เยีบนเยียนเจ้าพูดอะไร"

" หลินอวิ๋น ทำงานที่หอชุ่ยเฟิงแป๊บเดียวก็ได้เงินเยอะ ข้าจะได้มีเงินมาไถ่ตัวเจ้าไง"

" ไม่ ไม่เอา ไม่ต้องไถ่ตัว เจ้าไม่ต้องทำอะไรให้ลำบากแบบนั้นหรอก ข้าจะไปขโมยสัญญามาแล้วฉีกทำลายมันซะ"