Share

ตอนที่ 15 เรือนริมน้ำ

last update publish date: 2026-01-14 20:16:58

ตอนที่ 15 เรือนริมน้ำ

เรือนริมน้ำเบื้องหน้าคือสระบัวสีชมพูพลิ้วไหว

ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นเขียวขจี

สวนหินเรียบง่าย

ระเบียงไม้เงาวับ ที่องค์รัชทายาท

มักชอบนั่งวางหมากกับหลิวจิ้งเหยียน

หากด้านหน้าคือความสงบ

หลังเรือนกลับเป็นสนามฝึกองค์รักษ์ชั้นยอด

ลูกธนูหลุดจากคันพุ่งตรงเป้าหมายไม่คลาดเคลื่อน

โม่จิ่งเหิงยืนนิ่งสงบมองผลงานตรงหน้าอย่างพึงพอใจ

ก่อนจะส่งสัญญาณมือขึ้น

ผลส้มสามลูก ถูกโยนขึ้นไปบนอากาศ

ทันที

ฉึก ฉึก ฉึก!

ลูกธนูพุ่งใส่ไม่พลาดเป้าก่อนจะร่วงหล่นสู่พื้น

หลิวจิ้งเหยียนเดินเข้ามายืนมองด้วยความชื่นชม

“พระองค์ฝีมือไม่ตกเลยพะย่ะค่ะ”

แม้เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่กลับแฝงความชื่นชม

โม่จิ่งเหิงหันมาสนใจคนด้านข้าง

“เจ้ามีอะไรก็ว่ามา ถ้าไม่มีเรื่องคงไม่คิดมาหาข้าสินะ”

ปลายประโยคกลับมีแววประชด

หลิวจิ้งเหยียนยังคงหน้านิ่งไม่คิดแก้ตัว

สีหน้าที่ตึงเครียดมิยิ้มนั้น มีแววกังวล

แต่สุดท้ายยังยกสองมือถวายม้วนกระดาษรายงาน

โม่จิ่งเหิงมองหน้าหลิวจิ้งเหยียน

เขารู้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล

รายงานในมือถูกเปิดออกอ่าน

ดวงตาของเขา…กลับไม่เรียบเฉกเช่นกระดาษ

“เข้าออกตำหนักฮองเฮา…ยามวิกาล สามครั้งในหนึ่งเดือน”

“ไม่มีบันทึกในราชกิจ”

“ไม่มีขันทีร่วมทาง”

เขาอ่านมันซ้ำอีกครั้ง

แล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

ไม่ใช่เสียงขบขัน

แต่เป็นเสียงของคนที่ ในที่สุดก็เข้าใจ

“เสด็จแม่…”

เสียงนั้นแผ่วต่ำ แต่แฝงแววผิดหวังและขมขื่น

เขาหลับตาลงชั่วครู่

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน

ใบหน้าแฝงเมตตาที่คอยพร่ำตักเตือน

คำแนะนำต่างๆที่ดูเหมือนห่วงใย

และการชี้นำในทุกก้าวย่างของเขา

ตั้งแต่เขาจำความได้จนถึงวันที่ก้าวขึ้นเป็นรัชทายาท

ทุกสิ่งที่เสด็จแม่ทำเพื่อบัลลังก์?

หรือเพื่อเชือกที่คล้องคอเขาไว้

โม่จิ่งเหิงลืมตาขึ้นช้า ๆ

แววตาเปลี่ยนไป

จากผู้ถูกชี้นำ ถูกกะเกณฑ์

เป็นผู้เริ่มอ่านเกมและวางหมาก

“เสด็จแม่ถูกความรักครอบงำ จนเผยจุดอ่อนแล้วหรือ ไม่สมกับเป็นพระองค์เลย”

เขาพึมพำกับตนเอง

นี่ไม่ใช่แค่ความประมาท

แต่คือความมั่นใจ

มั่นใจว่าเขา…จะไม่กล้าคิด

มั่นใจว่าเขา…จะไม่กล้าสงสัย

และนั่นคือความผิดพลาดใหญ่หลวง

โม่จิ่งเหิงทอดพระเนตรมองหุ่นไม้เบื้องหน้า แล้วตรัสถามหลิวจิ้งเหยียน

“เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้”

คำถามนั้นทำให้คนถูกถามยากจะตอบ

หลิวจิ้งเหยียนชะงักไปเพียงเสี้ยวลมหายใจ

“กระหม่อมมิบังอาจ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับฮองเฮาและพระองค์ เพียงสั่งมาว่าให้ทำอย่างไรต่อ หม่อมฉันพร้อมรับใช้ พะย่ะค่ะ”

เขาตอบอย่างระมัดระวัง

องค์รัชทายาทแค่นหัวเราะเบาๆ

ยกยิ้มมุมปาก

“อัครเสนาบดีผู้นี้ฉลาด มากเล่ห์และเป็นผู้ที่เสด็จแม่เชื่อใจที่สุด”

โม่จิ่งเหิงกล่าวต่อขึ้นเอง

เสียงเรียบจนจับอารมณ์ไม่ได้

ความเงียบปกคลุมตำหนัก

ชายหนุ่มรำลึกถึงช่วงเวลานับแต่

อัครเสนาบดีย่างกรายเข้ามาในชีวิตของฮองเฮา

จากวันแรกที่เป็นเพียงบัณฑิตหนุ่มหน้าตาดี กิริยาเรียบร้อย แต่ใช้แววตามากเสน่ห์มองฮองเฮา

ยามนั้นเขายังเด็ก จนสายตานั้นผ่านมาถึงตอนนี้ เขามองออกจนทะลุปรุโปร่ง

มุมปากยกยิ้มเพียงเสี้ยง แววตากลับเหี้ยมเกรียม

“ถ้าข้าบอกว่า…”

เขาเอ่ยช้า ๆ

“เขาไม่ได้ต้องการเป็นเพียงอัครเสนาบดีเล่า เจ้าจะเชื่อไหม”

หลิวจิ้งเหยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

ดวงตาไหววูบ

“แต่เขาต้องการบัลลังก์นี้เสียเอง”

โม่จิ่งเหิงหันกลับมาในที่สุด

แววตาคมกริบเหมือนคมดาบที่เพิ่งถูกลับ

“เจ้าเข้าใจหรือยังว่าทำไม”

“ข้าต้องหาจุดอ่อนของเขา”

หลิวจิ้งเหยียนก้มศีรษะต่ำ

หัวใจเต้นแรง

“…เพราะถ้าเขาประสงค์เช่นนั้น นั่นหมายถึงจะเกิดอันตรายกับพระองค์”

“และหากสำเร็จมิเพียงเท่านั้น แม้แต่ฮองเฮาเองก็อาจเป็นเพียงเครื่องมือเช่นกันใช่ไหมพะย่ะค่ะ”

หลิวจิ้งเหยียนเอ่ยคำไตร่ตรอง

โม่จิ่งเหิงยิ้ม

ยิ้มบาง

ยิ้มของคนที่เริ่มเห็นทางออกจากกรงทอง

“เสด็จแม่คิดใช้ข้าเป็นเครื่องมือ”

“อัครเสนาบดีคิดว่าข้าเป็นหมาก”

โม่จิ่งเหิงเดินกลับไปยังโต๊ะ

วางรายงานลงอย่างแผ่วเบา

“แต่ถ้าข้ารู้ความลับของทั้งสองฝ่าย…”

“กระดานนี้ก็พลิกแล้ว”

เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

“เจ้าจงไปสืบ”

“ไม่ใช่เรื่องกบฏ ไม่ใช่เรื่องเงิน”

สายตาของเขาเย็นลง

“แต่จงไปสืบเรื่องที่เขา กลัว ที่สุด”

ดวงเนตรฉายประกายวาบเย็น

หลิวจิ้งเหยียนรับคำ

แต่ก่อนจะถอยออกไป

เขาอดถามไม่ได้

“แล้ว…หากความจริงนั้นกระทบถึงฮองเฮาเล่าพะย่ะค่ะ”

โม่จิ่งเหิงหัวเราะเบา ๆ

เสียงนั้นไม่แฝงความลังเลแม้แต่น้อย

“เสด็จแม่เป็นคนสอนข้าเอง”

“ว่าในกระดานอำนาจ…”

เขาเงยหน้าขึ้น

ดวงตาคมสว่างวาบ

“ไม่มีคำว่า แม่ หรือ ลูก”

“มีเพียงผู้ชนะ กับ ผู้ถูกใช้”

ดวงเนตรเฉียบเย็นราวน้ำแข็ง

แต่ภายในใจสะท้อนอารมณ์เจ็บปวด

มารดาแท้ๆ ควรเป็นผู้ที่เขาเชื่อใจได้มิใช่หรือ

หลิวจิ้งเหยียนเด็กกำพร้าที่ไร้ครอบครัวเช่นเขา

กลับรู้สึกหดหู่ใจ เห็นใจผู้เป็นนายที่สุด

องค์รัชทายาทชีวิตราวเทพเซียน

แต่นั่นมันคือความจอมปลอม

และไร้อิสระยิ่งกว่าเขาเสียอีก

เขามองหลังกายแกร่งของผู้เป็นนาย

คิดคำนึงว่า

นับจากนี้ พระองค์ยิ่งกว่าเดินบนเส้นทางอันตราย แต่คือคมมีดคร่าชีวิต

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 75 เสี้ยนหนาม

    แสงอาทิตย์อัสดงสาดทาบขอบภูเขาหินจำลองริมสระใหญ่ ทอดเงาสีส้มซีดจางสะท้อนระลอกน้ำ ความหนาวเย็นเยียบแผ่วบางชวนให้ผู้คนจ่อมจมในห้วงสุนทรี ทว่ายามนี้ บรรยากาศอันสงบงามกลับมิได้หลงเหลืออยู่ในใจของเซี่ยอวี่เฟิงเลยแม้แต่น้อยมือเรียวที่กำแผ่นกระดาษสั่นเทา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน เนินอกไหวกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจอันพลุ่งพล่าน “บัดซบนัก!” เสียงคำรามรอดไรฟันดังขึ้นจนเหล่าบ่าวไพร่ต่างพากันทรุดกายลงคุกเข่า ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว มีเพียงชายผู้ส่งสาน์สที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า “เจ้าว่า… กู้ซู่อิ๋งตายด้วยน้ำมือมันงั้นรึ?” นางตวัดสายตาขึ้นจ้องเขม็ง ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อ“เป็นเช่นนั้นขอรับ” คนของคหบดีกู้โค้งคำนับตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยเติมเชื้อไฟต่อ“นายท่านกู้เคียดแค้นยิ่งนัก ถึงกับส่งคนออกล่าตัวนาง หวังเอาไปฟันเป็นหมื่นๆ ชิ้น แต่กลับคว้าน้ำเหลวไม่เป็นท่า”สิ้นคำกล่าว ใบหน้าของฮูหยินเซี่ยอวี่เฟิงก็ยิ่งคล้ำลงอีกหลายส่วน นางผ่อนลมหายใจร้อนรุ่มออกจากอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากที่บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นเปล่งวาจาออกมาอย่างหมายมาด“เจ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 74 ฉุดคร่า

    ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 73 ตัวตนที่บิดเบี้ยว

    ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 72 ความเงียบที่แฝงเร้น

    เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 71 หัวใจที่ยากหยั่ง

    อีกฟากหนึ่ง ภายในจวนหลิน...สายลมอ่อนยามสายพัดผ่านกิ่งเหมยที่กำลังผลิดอก กลีบดอกสีขาวอมชมพูปลิวล่องไปตามแรงลม ก่อนร่วงลงบนพื้นหินเขียวหน้าต่างเรือนอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจางของบุปผาอบอวลอยู่ในอากาศ หากกลับมิอาจทำให้ผู้ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรู้สึกผ่อนคลายได้แม้แต่น้อยหลินหลัวเยี่ยนนั่งเหม่อมองสวนด้านนอก ดวงตาคู่งามทอดยาวออกไปไกล ราวกับกำลังเฝ้ามองบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าสายตาจะเอื้อมถึงในมือของนางมีตำราเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่หน้าเดิมทว่าตั้งแต่เช้าจนบัดนี้...นางยังมิได้พลิกหน้ากระดาษแม้แต่แผ่นเดียว"คุณหนู..."หลิงเอ๋อร์เอ่ยเรียกเบา ๆ เป็นครั้งแรกหลินหลัวเยี่ยนไม่ได้ยิน "คุณหนูเจ้าคะ..."ครั้งที่สอง นางยังคงนิ่งเฉยกระทั่งครั้งที่สาม... "คุณหนู!"หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเพิ่งดึงสติกลับมาจากที่แสนไกล"อ๊ะ..."นางกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนหันมองสาวใช้"เจ้ามีอะไรหรือ" หลิงเอ๋อร์ยิ้มบาง สีหน้าเจือแววขบขัน"คุณหนูนั่งเหม่อมองประตูจวนมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"หลินหลัวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหลุบตาลงปกปิดความรู้สึกที่ถูกจับได้"ข้าเพียง...กำลังคิดเรื่องการเดินทางเข้าเมืองหลวง"คำแก้ตัวนั้น

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 70 ถึงวันจากลา

    ช่วงเวลาของการจากลามักผ่านพ้นรวดเร็วกว่าที่ผู้คนคาดคิดเสมอ รุ่งอรุณแห่งเมืองใต้ยังอบอวลด้วยไอหมอกสีขาวบาง สายลมอ่อนพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้สดใหม่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ กำแพงเมืองสูงใหญ่ถูกม่านหมอกโอบคลุมจนดูเลือนรางราวกับภาพวาดหน้าประตูเมือง ขบวนอารักขาขององค์รัชทายาทตั้งแถวเป็นระเบียบสง่างาม ทหารม้ากว่าสองร้อยนายสวมเกราะดำสนิท นิ่งดุจขุนเขา ม้าศึกย่ำกีบเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมหายใจสีขาวของพวกมันลอยจางในอากาศเย็นยามเช้าเกวียนบรรทุกทรัพย์สินเรียงต่อกัน ทั้งทองคำ เงินตรา ผ้าไหม อาวุธ และสิ่งของล้ำค่าที่ริบคืนจากเหล่าขุนนางฉ้อฉล ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งถูกแจกจ่ายคืนแก่ราษฎรผู้ทุกข์ยากแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือภาษีของแผ่นดินที่สมควรส่งคืนสู่พระคลังหลวงกาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน เมื่อแสงอาทิตย์ไต่สูงขึ้น ไอหมอกก็ค่อยจางหาย แสงสีทองอาบยอดกำแพงเมืองจนสุกสว่าง เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะหนักแน่น ธงมังกรดำปักดิ้นทองเหนือราชรถพลิ้วสะบัดรับสายลม ส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบาทุกสิ่งพร้อมแล้ว แต่ผู้ที่ควรเร่งออกเดินทางที่สุด...กลับยังประทับนิ่งอยู่บนหลังอาชาสีดำสนิท

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 28 ใต้แสงจันทร์ หัวใจแห่งพันธนาการ 1

    ยามราตรีอันเยียบเย็น ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะปลิวบางเบา แสงจันทร์สีเงินสาดต้องระเบียงชั้นสองของห้องนอน เงาไม้ไหวสะท้อนบนพื้นดั่งระลอกน้ำแห่งความลับ เซี่ยหลัวเยี่ยน ในอาภรณ์ผ้าแพรสีอ่อนกับผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวนวล สะบัดพลิ้วในสายลม ใบหน้าละไมต้องแสงจันทร์ราวรูปแกะสลักจากหยกขาว ดวงตาคู่งามซึ้งนั้นกลับแฝง

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 27 เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก

    ศาลาริมน้ำใต้จันทร์กระจ่าง แสงจันทร์สาดนวลทั่วผืนหล้า ดาวดาราระยิบระยับดังโปรยเกล็ดเพชรกลางฟากฟ้า สายลมเหมันต์พัดต้องยอดสนจนเกิดเสียงครวญเบา ๆ สายน้ำใต้ศาลาเคลื่อนไหวแผ่วเบา สะท้อนเงาจันทร์เป็นระลอกคลื่นงดงาม ใต้แสงเงินอันเยือกเย็นนั้น เงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีครามเข้มยืนทอดพระเนตรดวงจันทร์อยู่

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 26 ฟ้าหลังฝน

    เรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์ ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบัญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 25 จงฉงจื่อ

    ยามค่ำหลังราชกิจสงบ ลมราตรีพัดผ่านสวนหลวง กลิ่นดอกเหมยลอยคลุ้งปะปนกับไอเย็นของน้ำค้าง ใต้เงาจันทร์เสี้ยวที่ทอดผ่านม่านไม้ไผ่ องค์รัชทายาทประทับอยู่เพียงลำพังในศาลาแก้วกลางสวน พระองค์มิได้สวมฉลองพระองค์หรูหราเช่นในท้องพระโรง แต่ทรงฉลองพระองค์ผ้าแพรเรียบสีเทาอ่อน ผมดำยาวรวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นพระพ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status