ตอนที่ 27 เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก

ศาลาริมน้ำใต้จันทร์กระจ่าง

แสงจันทร์สาดนวลทั่วผืนหล้า

ดาวดาราระยิบระยับดังโปรยเกล็ดเพชรกลางฟากฟ้า สายลมเหมันต์พัดต้องยอดสนจนเกิดเสียงครวญเบา ๆ สายน้ำใต้ศาลาเคลื่อนไหวแผ่วเบา สะท้อนเงาจันทร์เป็นระลอกคลื่นงดงาม

ใต้แสงเงินอันเยือกเย็นนั้น เงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีครามเข้มยืนทอดพระเนตรดวงจันทร์อยู่ริมระเบียงศาลา

เส้นผมดำขลับปลิวไหวตามแรงลม ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นแลดูงดงามประหนึ่งภาพวาด แต่กลับแฝงไว้ด้วยความโดดเดี่ยวที่จับใจ

เมื่อหลิวจิ้งเหยียนก้าวเข้าสู่ศาลา

ภาพที่เห็นตรงหน้านั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ

องค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ ทรงยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์เพียงลำพัง ราวกับถูกตัดขาดจากโลกทั้งปวง

“ทูลองค์รัชทายาท…” เสียงของหลิวจิ้งเหยียนขาดห้วงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างหนักแน่น “หม่อมฉันรู้ที่ซ่อนตัวของคุณหนูเซี่ยหลัวเยี่ยนแล้วพะย่ะค่ะ”

ร่างสูงตระหง่านพลันหันกลับมา

แววตาที่สะท้อนแสงจันทร์นั้นเจิดจรัสวาบขึ้นในบัดดล

“นางอยู่ที่ใด” พระสุรเสียงของโม่จิ่งเหิงนิ่งเรียบ ทว่ามีความตื่นเต้นซ่อนอยู่ภายในที่ยากจะปิดบัง

“นอกเมืองไปทางทิศเหนือพะย่ะค่ะ” หลิวจิ้งเหยียนตอบโดยมิอาจละสายตาจากแววพระเนตรนั้น

รัชทายาททอดพระเนตรไปยังเงาจันทร์บนผิวน้ำอีกครา พระโอษฐ์ขยับพึมพำเบา ๆ

“พรุ่งนี้… ข้าต้องเดินทางไปหัวเมืองทางใต้”

น้ำเสียงของพระองค์ราวลอยไปกับสายลม แม้พระพักตร์ยังคงสงบ แต่ประกายในดวงตากลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

“พระองค์จะเสด็จไปหานางเดี๋ยวนี้เลยดีหรือไม่พะย่ะค่ะ” หลิวจิ้งเหยียนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

โม่จิ่งเหิงเหลียวมามองเขา ดวงตาคู่นั้นวาบขึ้นด้วยแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนมุมพระโอษฐ์จะคลี่ยิ้มบางประหนึ่งล้อเลียน

“เจ้าดูจะคลั่งรักยิ่งกว่าข้าเสียอีกนะ”

หลิวจิ้งเหยียนรีบค้อมกายลงลึก สองมือประสานแน่น “หม่อมฉันเพียงไม่อยากเห็นพระองค์ต้องทุกข์พระทัยเพราะสตรีผู้หนึ่ง พะย่ะค่ะ”

รัชทายาทนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วแย้มพระโอษฐ์ขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบราวแสงจันทร์บนผิวน้ำ

“เช่นนั้น… เจ้าพาข้าไป”

หลิวจิ้งเหยียนเงยหน้าขึ้นมององค์รัชทายาทตรง ๆ เป็นครั้งแรกในราตรีนั้น แววตาที่มองพระองค์ในยามนี้ เต็มไปด้วยความเคารพปนความสะเทือนใจ

“เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไม” โม่จิ่งเหิงตรัสถามเสียงเรียบ แววตาแฝงรอยขบขันอ่อน ๆ

“หม่อมฉันมิกล้า เพียงแต่… ไม่เคยเห็นพระองค์ทรงเป็นเช่นนี้มาก่อน” เสียงของหลิวจิ้งเหยียนหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...”

เสียงพระสรวลของรัชทายาทดังสะท้อนในความเงียบของราตรี ราวกับเสียงนั้นสามารถปลุกคลื่นน้ำให้ไหวสะท้อนจันทร์ได้อีกครา

“ไม่เคยเห็นก็จงเห็นเสียเถิด”

ตรัสจบ พระองค์พลันก้าวออกจากศาลา อาภรณ์ปลิวสะบัดตามแรงลม ทรงมุ่งหน้าไปยังคอกม้าทันที

ดวงจันทร์บนฟ้ายังคงทอแสงงามเฉกเช่นเดิม

หากบัดนี้ เงาร่างใต้แสงนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันยากจะหยั่งถึง...

สายลมหนาวพัดแรงขึ้นทุกขณะ ใบไม้ปลิวว่อนดุจหิมะโปรยบาง ละอองแสงจันทร์ทอผ่านยอดไม้ลงมาส่องทางแคบสายหนึ่งซึ่งทอดเข้าสู่หุบเขาเงียบงัน

ม้าศึกสีดำแกร่ง แรงก้าวเร่งเร็ว

ฝีเท้าม้าเหยียบย่ำบนพื้นหิมะส่งเสียงดัง กรุบกรับ องค์รัชทายาทโม่จิ่งเหิงประทับอยู่บนหลังม้า ทรงอาภรณ์คลุมสีครามเข้ม ผ้าคลุมสะบัดพลิ้วตามแรงลม ใบหน้านิ่งเยียบ

หากแววตาใต้คิ้วเข้มกลับลุกโชนราวเปลวเพลิงแห่งรัตติกาล

เบื้องหลังคือหลิวจิ้งเหยียน ควบม้าตามห่าง ๆ ด้วยใจร้อนรน พอเห็นเรือนไม้สลัวในเงาป่าก็เร่งเท้าม้าเข้ามาใกล้

“พระองค์... ถึงแล้วพะย่ะค่ะ”

โม่จิ่งเหิงดึงบังเหียนม้าหยุด สายพระเนตรทอดมองเรือนไม้ที่แสงตะเกียงเลือนรางลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กออกมา เสียงลมหวีดหวิวลอดชายคา ท่ามกลางความเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง

“นางอยู่ในนั้นหรือ” พระสุรเสียงของพระองค์แผ่วต่ำ หากแฝงด้วยอำนาจที่ไม่ต้องเปล่งออก

“พะย่ะค่ะ” หลิวจิ้งเหยียนตอบเสียงเบา รู้สึกถึงแรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ใต้พระวรกายเย็นสงบ

รัชทายาทมิกล่าวสิ่งใดอีก เพียงลงจากหลังม้าอย่างช้า ๆ ฝีเท้าเหยียบย่ำบนหิมะเบา ทรงก้าวไปยังเรือนนั้นโดยปราศจากความลังเล

รั้วไม้สูงไม่ถึงศีรษะ

โม่จิงเหิงไม่คิดเคาะเรียก

ย่อตัวลงแล้วกระโดดลอยตัวพุ่งไป

หลิวจิ้งเหยียนจูงม้าสองตัวไว้ไม่ขยับตาม

เซี่ยหลัวเยี่ยนยังยืนเหม่อมองท้องฟ้า

ใจคิดเลื่อนลอยถึงบิดาที่อยู่ห่างไกล

สองไหล่ห่อเข้าสองแขนกอดตัวเอง

สูดลมหนาวเพื่อผ่อนคลายห้วงความคิดที่หนักอึ้ง

กลิ่นกายจาง ๆ ที่เคยหลอกหลอนในห้วงความคิดยามค่ำคืน

เขาเคยคิดว่ามันเป็นเพียงความคุ้นเคย

เป็นเพียงสิ่งที่ไม่ควรหวนหา

แต่ในยามที่ยืนใกล้เพียงนี้ เขากลับรู้ดีว่าเขาโกหกตัวเองมาตลอด

เซี่ยหลัวเยี่ยนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติก่อนสติจะตามทัน

ไออุ่น…ไม่ควรมีอยู่บนระเบียงที่ลมหนาวพัดแรงเช่นนี้

นางหันกายฉับไว

และโลกทั้งใบก็ชะงักงันลงในชั่วพริบตา ดวงตาสวยซึ้งเปิดกว้างขึ้น

ด้วยความตกใจ

อกแกร่ง

อ้อมแขนแน่น

แรงกอดที่มิได้ตั้งใจ แต่กลับไม่ยอมคลาย

เป็นเขา…

หัวใจของนางเต้นแรงจนน่ารำคาญ

ทั้งที่ควรเกลียด

ทั้งที่ควรผลักไส

ทั้งที่ชายผู้นี้คือคนที่ทำให้บิดานางต้องถูกเนรเทศจากแผ่นดิน ทั้งยังพรากศักดิ์ศรีและพรหมจรรย์ไปจากนาง

ทำไม…นางถึงยังจำอ้อมแขนนี้ได้ดีนัก

โม่จิ่งเหิงก้มมองนางที่ดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขน

กำปั้นเล็กทุบลงบนอกเขา ไม่หนักพอจะเจ็บ แต่หนักพอจะทำให้ใจเขาสั่น

ปล่อยนางสิ!

เสียงหนึ่งในใจเอ่ยเตือน

เจ้าไม่มีสิทธิ์

แต่แขนของเขากลับแน่นขึ้น

เพราะเขารู้…หากปล่อยในยามนี้

เขาอาจไม่มีข้ออ้างใดให้กลับมายืนใกล้นางอีก

“เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก”

เสียงของเขาต่ำและนิ่ง “หมากตัวน้อยของข้า”

คำพูดนั้นควรเป็นเพียงการยั่วยุ

ควรเป็นเพียงกลอุบายของผู้คุมเกม

แต่ลึกลงไป เขากลับหวังว่านางจะไม่ไปไหนจริง ๆ

คำพูดของเขาเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจเซี่ยหลัวเยี่ยน

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาวาววับด้วยโทสะ…และสิ่งอื่นที่นางไม่อยากยอมรับ

“ข้าไม่คิดหนี” นางกล่าวเสียงแข็งกร้าว “และไม่เคยกลัวท่าน”

โกหก

นางรู้ดี หัวใจของตนกำลังสั่นเพราะอะไร

“ข้าเพียงมาตั้งหลัก”

คำว่า แก้แค้น ถูกกลืนกลับลงคอ

เพราะในเสี้ยววินาทีนั้น นางกลับไม่แน่ใจว่าหากพูดออกไป

เขาจะเจ็บ…หรือข้าจะเจ็บยิ่งกว่า

มือของโม่จิ่งเหิงยกขึ้นแตะใบหน้างาม

สัมผัสนั้นเบาเกินกว่าจะเรียกว่าครอบครอง

แต่หนักแน่นเกินกว่าจะปฏิเสธความรู้สึก

นี่ไม่ควรเกิด

เขาบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาเป็นผู้วางหมาก ไม่ใช่ผู้ตกเป็นหมาก

เขาเป็นคนที่ควบคุมทุกสิ่ง

ยกเว้นหัวใจตนเอง

สายตาคมมองริมฝีปากเรื่อที่เผยอเล็กน้อย

ความคิดมากมายพลันสลายลง

ความปราถนาท่วมท้นขึ้นมาแทน

ริมฝีปากบดขยี้ลงอย่างโหยหา

เขารู้ได้ในทันทีว่า…เขาแพ้แล้ว

เซี่ยหลัวเยี่ยนเบิกตากว้าง

โทสะ แค้นเคือง และความคิดถึงที่ไม่สมควร

ปะทะกันในหัวใจอย่างรุนแรง

นางควรผลักเขา

ควรเกลียด

ควรจดจำว่าเขาคือศัตรู

แต่หัวใจกลับกระซิบชื่อเขา

อย่างน่าอับอาย

หิมะยังคงโปรย

ลมหนาวยังคงโหดร้าย

และคนสองคนที่ดื้อด้านที่สุดในแผ่นดิน

ยังคงยืนกั๊กความรู้สึก

คนหนึ่งคิดว่า ข้ายังควบคุมได้

อีกคนคิดว่า ข้าจะใช้ความแค้นกลบมันให้หมด

ซึ่งแน่นอน ไม่มีใครทำได้ทั้งนั้น