Home / รักโบราณ / ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท / ตอนที่ 27 เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก

Share

ตอนที่ 27 เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก

last update publish date: 2026-01-19 15:50:30

ศาลาริมน้ำใต้จันทร์กระจ่าง

แสงจันทร์สาดนวลทั่วผืนหล้า

ดาวดาราระยิบระยับดังโปรยเกล็ดเพชรกลางฟากฟ้า สายลมเหมันต์พัดต้องยอดสนจนเกิดเสียงครวญเบา ๆ สายน้ำใต้ศาลาเคลื่อนไหวแผ่วเบา สะท้อนเงาจันทร์เป็นระลอกคลื่นงดงาม

ใต้แสงเงินอันเยือกเย็นนั้น เงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีครามเข้มยืนทอดพระเนตรดวงจันทร์อยู่ริมระเบียงศาลา

เส้นผมดำขลับปลิวไหวตามแรงลม ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นแลดูงดงามประหนึ่งภาพวาด แต่กลับแฝงไว้ด้วยความโดดเดี่ยวที่จับใจ

เมื่อหลิวจิ้งเหยียนก้าวเข้าสู่ศาลา

ภาพที่เห็นตรงหน้านั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ

องค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ ทรงยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์เพียงลำพัง ราวกับถูกตัดขาดจากโลกทั้งปวง

“ทูลองค์รัชทายาท…” เสียงของหลิวจิ้งเหยียนขาดห้วงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างหนักแน่น “หม่อมฉันรู้ที่ซ่อนตัวของคุณหนูเซี่ยหลัวเยี่ยนแล้วพะย่ะค่ะ”

ร่างสูงตระหง่านพลันหันกลับมา

แววตาที่สะท้อนแสงจันทร์นั้นเจิดจรัสวาบขึ้นในบัดดล

“นางอยู่ที่ใด” พระสุรเสียงของโม่จิ่งเหิงนิ่งเรียบ ทว่ามีความตื่นเต้นซ่อนอยู่ภายในที่ยากจะปิดบัง

“นอกเมืองไปทางทิศเหนือพะย่ะค่ะ” หลิวจิ้งเหยียนตอบโดยมิอาจละสายตาจากแววพระเนตรนั้น

รัชทายาททอดพระเนตรไปยังเงาจันทร์บนผิวน้ำอีกครา พระโอษฐ์ขยับพึมพำเบา ๆ

“พรุ่งนี้… ข้าต้องเดินทางไปหัวเมืองทางใต้”

น้ำเสียงของพระองค์ราวลอยไปกับสายลม แม้พระพักตร์ยังคงสงบ แต่ประกายในดวงตากลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

“พระองค์จะเสด็จไปหานางเดี๋ยวนี้เลยดีหรือไม่พะย่ะค่ะ” หลิวจิ้งเหยียนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

โม่จิ่งเหิงเหลียวมามองเขา ดวงตาคู่นั้นวาบขึ้นด้วยแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนมุมพระโอษฐ์จะคลี่ยิ้มบางประหนึ่งล้อเลียน

“เจ้าดูจะคลั่งรักยิ่งกว่าข้าเสียอีกนะ”

หลิวจิ้งเหยียนรีบค้อมกายลงลึก สองมือประสานแน่น “หม่อมฉันเพียงไม่อยากเห็นพระองค์ต้องทุกข์พระทัยเพราะสตรีผู้หนึ่ง พะย่ะค่ะ”

รัชทายาทนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วแย้มพระโอษฐ์ขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบราวแสงจันทร์บนผิวน้ำ

“เช่นนั้น… เจ้าพาข้าไป”

หลิวจิ้งเหยียนเงยหน้าขึ้นมององค์รัชทายาทตรง ๆ เป็นครั้งแรกในราตรีนั้น แววตาที่มองพระองค์ในยามนี้ เต็มไปด้วยความเคารพปนความสะเทือนใจ

“เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไม” โม่จิ่งเหิงตรัสถามเสียงเรียบ แววตาแฝงรอยขบขันอ่อน ๆ

“หม่อมฉันมิกล้า เพียงแต่… ไม่เคยเห็นพระองค์ทรงเป็นเช่นนี้มาก่อน” เสียงของหลิวจิ้งเหยียนหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...”

เสียงพระสรวลของรัชทายาทดังสะท้อนในความเงียบของราตรี ราวกับเสียงนั้นสามารถปลุกคลื่นน้ำให้ไหวสะท้อนจันทร์ได้อีกครา

“ไม่เคยเห็นก็จงเห็นเสียเถิด”

ตรัสจบ พระองค์พลันก้าวออกจากศาลา อาภรณ์ปลิวสะบัดตามแรงลม ทรงมุ่งหน้าไปยังคอกม้าทันที

ดวงจันทร์บนฟ้ายังคงทอแสงงามเฉกเช่นเดิม

หากบัดนี้ เงาร่างใต้แสงนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันยากจะหยั่งถึง...

สายลมหนาวพัดแรงขึ้นทุกขณะ ใบไม้ปลิวว่อนดุจหิมะโปรยบาง ละอองแสงจันทร์ทอผ่านยอดไม้ลงมาส่องทางแคบสายหนึ่งซึ่งทอดเข้าสู่หุบเขาเงียบงัน

ม้าศึกสีดำแกร่ง แรงก้าวเร่งเร็ว

ฝีเท้าม้าเหยียบย่ำบนพื้นหิมะส่งเสียงดัง กรุบกรับ องค์รัชทายาทโม่จิ่งเหิงประทับอยู่บนหลังม้า ทรงอาภรณ์คลุมสีครามเข้ม ผ้าคลุมสะบัดพลิ้วตามแรงลม ใบหน้านิ่งเยียบ

หากแววตาใต้คิ้วเข้มกลับลุกโชนราวเปลวเพลิงแห่งรัตติกาล

เบื้องหลังคือหลิวจิ้งเหยียน ควบม้าตามห่าง ๆ ด้วยใจร้อนรน พอเห็นเรือนไม้สลัวในเงาป่าก็เร่งเท้าม้าเข้ามาใกล้

“พระองค์... ถึงแล้วพะย่ะค่ะ”

โม่จิ่งเหิงดึงบังเหียนม้าหยุด สายพระเนตรทอดมองเรือนไม้ที่แสงตะเกียงเลือนรางลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กออกมา เสียงลมหวีดหวิวลอดชายคา ท่ามกลางความเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง

“นางอยู่ในนั้นหรือ” พระสุรเสียงของพระองค์แผ่วต่ำ หากแฝงด้วยอำนาจที่ไม่ต้องเปล่งออก

“พะย่ะค่ะ” หลิวจิ้งเหยียนตอบเสียงเบา รู้สึกถึงแรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ใต้พระวรกายเย็นสงบ

รัชทายาทมิกล่าวสิ่งใดอีก เพียงลงจากหลังม้าอย่างช้า ๆ ฝีเท้าเหยียบย่ำบนหิมะเบา ทรงก้าวไปยังเรือนนั้นโดยปราศจากความลังเล

รั้วไม้สูงไม่ถึงศีรษะ

โม่จิงเหิงไม่คิดเคาะเรียก

ย่อตัวลงแล้วกระโดดลอยตัวพุ่งไป

หลิวจิ้งเหยียนจูงม้าสองตัวไว้ไม่ขยับตาม

เซี่ยหลัวเยี่ยนยังยืนเหม่อมองท้องฟ้า

ใจคิดเลื่อนลอยถึงบิดาที่อยู่ห่างไกล

สองไหล่ห่อเข้าสองแขนกอดตัวเอง

สูดลมหนาวเพื่อผ่อนคลายห้วงความคิดที่หนักอึ้ง

กลิ่นกายจาง ๆ ที่เคยหลอกหลอนในห้วงความคิดยามค่ำคืน

เขาเคยคิดว่ามันเป็นเพียงความคุ้นเคย

เป็นเพียงสิ่งที่ไม่ควรหวนหา

แต่ในยามที่ยืนใกล้เพียงนี้ เขากลับรู้ดีว่าเขาโกหกตัวเองมาตลอด

เซี่ยหลัวเยี่ยนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติก่อนสติจะตามทัน

ไออุ่น…ไม่ควรมีอยู่บนระเบียงที่ลมหนาวพัดแรงเช่นนี้

นางหันกายฉับไว

และโลกทั้งใบก็ชะงักงันลงในชั่วพริบตา ดวงตาสวยซึ้งเปิดกว้างขึ้น

ด้วยความตกใจ

อกแกร่ง

อ้อมแขนแน่น

แรงกอดที่มิได้ตั้งใจ แต่กลับไม่ยอมคลาย

เป็นเขา…

หัวใจของนางเต้นแรงจนน่ารำคาญ

ทั้งที่ควรเกลียด

ทั้งที่ควรผลักไส

ทั้งที่ชายผู้นี้คือคนที่ทำให้บิดานางต้องถูกเนรเทศจากแผ่นดิน ทั้งยังพรากศักดิ์ศรีและพรหมจรรย์ไปจากนาง

ทำไม…นางถึงยังจำอ้อมแขนนี้ได้ดีนัก

โม่จิ่งเหิงก้มมองนางที่ดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขน

กำปั้นเล็กทุบลงบนอกเขา ไม่หนักพอจะเจ็บ แต่หนักพอจะทำให้ใจเขาสั่น

ปล่อยนางสิ!

เสียงหนึ่งในใจเอ่ยเตือน

เจ้าไม่มีสิทธิ์

แต่แขนของเขากลับแน่นขึ้น

เพราะเขารู้…หากปล่อยในยามนี้

เขาอาจไม่มีข้ออ้างใดให้กลับมายืนใกล้นางอีก

“เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก”

เสียงของเขาต่ำและนิ่ง “หมากตัวน้อยของข้า”

คำพูดนั้นควรเป็นเพียงการยั่วยุ

ควรเป็นเพียงกลอุบายของผู้คุมเกม

แต่ลึกลงไป เขากลับหวังว่านางจะไม่ไปไหนจริง ๆ

คำพูดของเขาเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจเซี่ยหลัวเยี่ยน

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาวาววับด้วยโทสะ…และสิ่งอื่นที่นางไม่อยากยอมรับ

“ข้าไม่คิดหนี” นางกล่าวเสียงแข็งกร้าว “และไม่เคยกลัวท่าน”

โกหก

นางรู้ดี หัวใจของตนกำลังสั่นเพราะอะไร

“ข้าเพียงมาตั้งหลัก”

คำว่า แก้แค้น ถูกกลืนกลับลงคอ

เพราะในเสี้ยววินาทีนั้น นางกลับไม่แน่ใจว่าหากพูดออกไป

เขาจะเจ็บ…หรือข้าจะเจ็บยิ่งกว่า

มือของโม่จิ่งเหิงยกขึ้นแตะใบหน้างาม

สัมผัสนั้นเบาเกินกว่าจะเรียกว่าครอบครอง

แต่หนักแน่นเกินกว่าจะปฏิเสธความรู้สึก

นี่ไม่ควรเกิด

เขาบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาเป็นผู้วางหมาก ไม่ใช่ผู้ตกเป็นหมาก

เขาเป็นคนที่ควบคุมทุกสิ่ง

ยกเว้นหัวใจตนเอง

สายตาคมมองริมฝีปากเรื่อที่เผยอเล็กน้อย

ความคิดมากมายพลันสลายลง

ความปราถนาท่วมท้นขึ้นมาแทน

ริมฝีปากบดขยี้ลงอย่างโหยหา

เขารู้ได้ในทันทีว่า…เขาแพ้แล้ว

เซี่ยหลัวเยี่ยนเบิกตากว้าง

โทสะ แค้นเคือง และความคิดถึงที่ไม่สมควร

ปะทะกันในหัวใจอย่างรุนแรง

นางควรผลักเขา

ควรเกลียด

ควรจดจำว่าเขาคือศัตรู

แต่หัวใจกลับกระซิบชื่อเขา

อย่างน่าอับอาย

หิมะยังคงโปรย

ลมหนาวยังคงโหดร้าย

และคนสองคนที่ดื้อด้านที่สุดในแผ่นดิน

ยังคงยืนกั๊กความรู้สึก

คนหนึ่งคิดว่า ข้ายังควบคุมได้

อีกคนคิดว่า ข้าจะใช้ความแค้นกลบมันให้หมด

ซึ่งแน่นอน ไม่มีใครทำได้ทั้งนั้น

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 77 หมากกระดานนี้ควรเดินเยี่ยงไร?

    บนถนนสายหลักที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนและร้านค้าเรียงราย ตรงหัวมุมถนนทำเลทองคือที่ตั้งของร้านอาหาร ‘ซื่อฟางเว่ย’ ชื่ออันสื่อถึงรสชาติท้องถิ่นจากสารทิศ เพื่อให้นักเดินทางไกลได้คลายความคิดถึงบ้านเกิด หน้าร้านมีป้ายแสดงรูปอาหารพร้อมระบุราคาชัดเจน ลูกค้าสามารถคำนวณงบประมาณในกระเป๋าได้ก่อนก้าวเท้าเข้าร้านหลินหลัวเยี่ยนในคราบบุรุษก้าวเดินเข้าไปด้านใน ภายในร้านแบ่งสัดส่วนอย่างเป็นระบบ มีเคาน์เตอร์รับออเดอร์ ถัดไปด้านหลังเป็นม่านเปิดเข้าออกของห้องครัว พร้อมจุดวางจานเพื่อให้พนักงานมารับอาหารไปเสิร์ฟตามโต๊ะ โต๊ะอาหารจัดวางเป็นแถวเป็นระเบียบ แต่ละโต๊ะมีป้ายตัวเลขกำกับชัดเจน หลินหลัวเยี่ยนนำวิธีคิดและการจัดการจากยุคอนาคตมาปรับใช้กับร้านทั้งหมด หน้าร้านอาจเลียนแบบกันได้ง่าย ทว่าระบบหลังบ้านและโครงสร้างการบริหารย่อมไม่อาจลอกเลียนกันได้โดยง่าย นางได้จัดทำผังขั้นตอนและแผนผังการทำงานไว้ให้พ่อบ้านกับเอ้อเหนียงนำไปปฏิบัติตามได้สะดวก ร้านนี้จึงไม่จำเป็นต้องมีนางมานั่งเฝ้าอยู่ประจำ เพียงแค่ส่งจดหมายรายงานความคืบหน้าเป็นระยะก็เพียงพอ และแน่นอนว่าเบื้องหน้าคือร้านอาหารที่คึกคัก แต่เบื้องหลัง นางยังอน

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 76 ห่างเหิน

    แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องต้องกำแพงเมืองสีเทาทมึฬที่ตั้งตระหง่านเบื้องหน้า ขบวนรถม้าและกองทหารเกียรติยศเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างสง่างาม ธงประจำพระองค์ของรัชทายาทโบกสะบัดพลิ้วไหว ประกาศแสนยานุภาพอันเกรียงไกร ทหารเฝ้าประตูต่างจัดแถวรอรับเสด็จอย่างแข็งขัน“เปิดประตูเมือง! รับเสด็จองค์รัชทายาท!”เสียงประกาศก้องกังวานหนักแน่น เหล่าชาวบ้านต่างพากันหลีกทางและคุกเข่าลงริมสองฝั่งถนน บนหลังอาชาศึกสีนิล พระวรกายสูงโปร่งประทับตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผย สายพระเนตรคมกริบทอดมองตรงไปเบื้องหน้า พระพักตร์งดงามราวกับเทพสงครามจุติลงมา ขับเน้นให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปได้ เสียงซุบซิบชื่นชมในพระสิริโฉมของเหล่าดรุณีดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งสายถนนทว่าท่ามกลางเสียงเพ้อฝันเหล่านั้น กลับมีเพียงสตรีผู้หนึ่งที่ลอบเบะปากใส่อย่างไม่ไยดีหลินหลัวเยี่ยนในคราบชายหนุ่มนั่งปะปนอยู่ในขบวนเสด็จ บนรถขนเสบียงที่ห่างจากแผ่นหลังกว้างขององค์รัชทายาทราวยี่สิบก้าว ครั้นได้ยินถ้อยคำเยินยอของสาวชาวเมือง นางก็อดค่อนขอดในใจไม่ได้ ‘หึ รูปงามแล้วอย่างไร พวกเจ้าคงยังไม่เคยเห็นธาตุแท้ของมัจจุราชในร่างทองผู้นี้กระมัง’นับตั้งแต่วันที่นางได้รับการช่วยเหลือจาก

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 75 เสี้ยนหนาม

    แสงอาทิตย์อัสดงสาดทาบขอบภูเขาหินจำลองริมสระใหญ่ ทอดเงาสีส้มซีดจางสะท้อนระลอกน้ำ ความหนาวเย็นเยียบแผ่วบางชวนให้ผู้คนจ่อมจมในห้วงสุนทรี ทว่ายามนี้ บรรยากาศอันสงบงามกลับมิได้หลงเหลืออยู่ในใจของเซี่ยอวี่เฟิงเลยแม้แต่น้อยมือเรียวที่กำแผ่นกระดาษสั่นเทา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน เนินอกไหวกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจอันพลุ่งพล่าน “บัดซบนัก!” เสียงคำรามรอดไรฟันดังขึ้นจนเหล่าบ่าวไพร่ต่างพากันทรุดกายลงคุกเข่า ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว มีเพียงชายผู้ส่งสาน์สที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า “เจ้าว่า… กู้ซู่อิ๋งตายด้วยน้ำมือมันงั้นรึ?” นางตวัดสายตาขึ้นจ้องเขม็ง ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อ“เป็นเช่นนั้นขอรับ” คนของคหบดีกู้โค้งคำนับตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยเติมเชื้อไฟต่อ“นายท่านกู้เคียดแค้นยิ่งนัก ถึงกับส่งคนออกล่าตัวนาง หวังเอาไปฟันเป็นหมื่นๆ ชิ้น แต่กลับคว้าน้ำเหลวไม่เป็นท่า”สิ้นคำกล่าว ใบหน้าของฮูหยินเซี่ยอวี่เฟิงก็ยิ่งคล้ำลงอีกหลายส่วน นางผ่อนลมหายใจร้อนรุ่มออกจากอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากที่บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นเปล่งวาจาออกมาอย่างหมายมาด“เจ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 74 ฉุดคร่า

    ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 73 ตัวตนที่บิดเบี้ยว

    ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 72 ความเงียบที่แฝงเร้น

    เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 28 ใต้แสงจันทร์ หัวใจแห่งพันธนาการ 1

    ยามราตรีอันเยียบเย็น ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะปลิวบางเบา แสงจันทร์สีเงินสาดต้องระเบียงชั้นสองของห้องนอน เงาไม้ไหวสะท้อนบนพื้นดั่งระลอกน้ำแห่งความลับ เซี่ยหลัวเยี่ยน ในอาภรณ์ผ้าแพรสีอ่อนกับผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวนวล สะบัดพลิ้วในสายลม ใบหน้าละไมต้องแสงจันทร์ราวรูปแกะสลักจากหยกขาว ดวงตาคู่งามซึ้งนั้นกลับแฝง

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 26 ฟ้าหลังฝน

    เรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์ ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบัญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 25 จงฉงจื่อ

    ยามค่ำหลังราชกิจสงบ ลมราตรีพัดผ่านสวนหลวง กลิ่นดอกเหมยลอยคลุ้งปะปนกับไอเย็นของน้ำค้าง ใต้เงาจันทร์เสี้ยวที่ทอดผ่านม่านไม้ไผ่ องค์รัชทายาทประทับอยู่เพียงลำพังในศาลาแก้วกลางสวน พระองค์มิได้สวมฉลองพระองค์หรูหราเช่นในท้องพระโรง แต่ทรงฉลองพระองค์ผ้าแพรเรียบสีเทาอ่อน ผมดำยาวรวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นพระพ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 24 พิสูจน์ความสามารถ

    เสียงระฆังยามอรุณกังวานสะท้อนอยู่ใต้เพดานสูงของท้องพระโรง เสียงนั้นเยียบเย็นราวสะท้อนจากหินหยกที่ปูอยู่ทั่วพื้น แสงแรกของวันลอดผ่านม่านไหมทองบางเบา ทาบลงบนพื้นหินเย็นเฉียบเหมือนคมดาบในฤดูหนาว ขุนนางทั้งสองแถวค้อมศีรษะลงพร้อมเพรียงอย่างเคารพ แต่ใต้ท่าทีสงบเสงี่ยมกลับซ่อนแววตาที่เฉียบคมราวอสรพิษใน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status