LOGINเรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์
ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบัญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ” ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงความตั้งใจของหญิงผู้เป็นนายเหนือบ่าวทั้งหลาย เซี่ยหลัวเยี่ยน บุตรีแม่ทัพเซี่ยอวี้เทียนที่เคยรุ่งเรือง เพียงไม่ถึงเดือนจวนถูกยึด บิดาถูกเนรเทศไปเมืองทุรกันดารทรัพย์ถูกอายัดเข้าคลังหลวง ยังดีที่บิดาและนางไหวตัวทันนำทรัพย์สินของมีค่าเคลื่อนย้ายออกมาพอให้อยู่ได้อย่างสบายตลอดชาติ หากลำพังตัวเองคงไม่ลำบาก ยังมีบ่าวที่ติดตามมาอีกจำนวนหนึ่งที่ต้องดูแล บัดนี้นางจึงต้องลุกขึ้นมายืนหยัดด้วยสองมือตนเอง เพื่อพลิกฟื้นฐานะตนเองอีกครั้ง “ท่านพ่อบ้าน หลงจู๊ที่ข้าให้ไปช่วยดูแลร้านอาหารในเมืองหลวง เป็นเช่นไรบ้าง?” น้ำเสียงของนางอ่อนโยน ทว่าแฝงด้วยอำนาจและความมั่นใจ มือเรียวไม่หยุดเคลื่อนไหวเหนือเม็ดลูกคิด พ่อบ้านชราผู้ยืนอยู่เบื้องหน้ารีบค้อมศีรษะต่ำ ตอบด้วยเสียงนอบน้อม “เรียนคุณหนู หลงจู๊ผู้นั้นทำงานได้ดีนักขอรับ เพียงแต่…” คำพูดขาดห้วงกลางอากาศ ดวงตาแฝงแววลังเล หลัวเยี่ยนเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ ใบหน้างามต้องแสงตะเกียงเรืองรองยิ่งขับให้ผิวพรรณนวลละมุน ดูเยือกเย็นดังหิมะฤดูหนาว “แต่…อะไรหรือ?” พ่อบ้านสูดลมหายใจเบา ก่อนตอบด้วยความจริงใจ “คือว่า ข้าน้อยรู้สึกกระดากใจนัก ที่ต้องแสดงตนเป็นเถ้าแก่เจ้าของร้านน่ะขอรับ” มุมปากของหลัวเยี่ยนคลี่ยิ้มบาง ๆ “ในเมื่อท่านเป็นผู้ดูแลแทนข้า ย่อมต้องรับหน้าที่นี้อยู่แล้ว หากมิใช่ท่าน แล้วจะให้ข้าไว้ใจผู้ใดเล่า?” น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยอำนาจและความเชื่อมั่น ร้านอาหารในเมืองหลวงที่นางให้ตั้งขึ้นนั้น เป็นผลงานแรกในแผนการใหญ่ของนาง กิจการที่หลัวเยี่ยนใช้ความรู้จากโลกก่อนมาวางรากฐานอย่างรัดกุม ตั้งแต่การบริหารจัดการ ระบบบัญชี ไปจนถึงการบริการลูกค้า นางคัดเลือกหลงจู๊ฝีมือเยี่ยมมาคุมร้าน ให้พ่อบ้านและเอ้อเหนียงถือสิทธิ์ในนาม พร้อมพ่อครัวใหญ่และเหล่าบ่าวที่ซื่อสัตย์ช่วยกันทำงานประจำวัน แม้เรือนไม้กลางป่าจะอยู่ห่างไกล แต่ทุกคืนหลัวเยี่ยนก็ยังคงตรวจสอบบัญชีด้วยมือของตน ถ่ายทอดวิชาคำนวณและการทำบัญชีให้อเอ้อเหนียง ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะยืนหยัดได้ แม้นางไม่อยู่ก็ตาม “เมื่อทุกสิ่งลงตัว วันนั้น...ข้าจะได้ก้าวต่อไป” เส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยขวากหนาม นางรู้ดีว่าเพื่อจะพลิกชะตาและอยู่รอดในเกมแห่งอำนาจ จำเป็นต้องก้าวให้เร็วกว่าผู้อื่นหนึ่งก้าวเสมอ ร้านอาหารกลางเมืองหลวงที่นางเปิดมาร่วมอาทิตย์ เริ่มคึกคัก ด้วยผู้คนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย กลิ่นอาหารหอมอบอวลทั่วถนน ภายนอกร้านดูเรียบแต่หรู ใช้โครงไม้โบราณขัดด้วยไม้เนื้อเข้ม ป้ายร้านสลักชื่ออย่างประณีต ตัดกับพื้นหินขัดสะอาดตา ภายในร้านอบอุ่นและมีระเบียบ เมนูอาหารมีทั้งภาพและราคาให้ลูกค้าเลือกสะดวก พนักงานแต่งกายด้วยชุดประจำร้านสีสุภาพเหมือนกันหมด ต่างกันเพียงหลงจู๊ซึ่งสวมชุดที่แตกต่างเพราะตำแหน่ง แต่ละคนได้รับชุดประจำกายหกชุด ผลัดวันหยุดกันคนละหนึ่งวัน ได้ค่าแรงและอาหารครบสามมื้อ พ่อครัวใหญ่ได้รับอิสระรังสรรค์เมนูใหม่ตามคำแนะนำของเซี่ยหลัวเยี่ยน ซึ่งนางมักปลอมตัวเข้าไปในร้านเพื่อทดสอบบ่อยครั้ง ทั้งรสชาติ การบริการ และบรรยากาศ เพื่อประเมินด้วยตนเองจนมั่นใจ นี่คือก้าวแรกที่มั่นคง ก้าวที่หญิงสาวผู้มาจากต่างยุคเริ่มใช้ความสามรถปลูกฝังรากฐานแห่งอำนาจด้วยสติและความรู้ ค่ำวันนั้น ลมหนาวพัดผ่านเรือน เสียงไม้กระทบดังแผ่ว หลัวเยี่ยนนั่งร่วมโต๊ะกับทุกคนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนการเดินทาง “เอ้อเหนียง เจ้าต้องอยู่ช่วยพ่อบ้านดูแลกิจการที่นี่ พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางไปหัวเมืองทางใต้ ฝากพวกเจ้าด้วยนะ” เอ้อเหนียงน้ำตาคลอ พ่อบ้านมีสีหน้าเศร้า หลายคนก้มหน้าอย่างอาลัย “กิจการนี้ข้าสร้างขึ้นเพื่อให้พวกเจ้ามีงาน มีชีวิตที่มั่นคง จะรอดหรือไม่...อยู่ที่มือของพวกเจ้าแล้ว ข้าเชื่อว่าทุกคนทำได้” นางยิ้มบาง ก่อนเอ่ยติดตลก “อย่าทำเจ๊งเสียก่อนล่ะ มิฉะนั้นข้าคงต้องกลับมาดุด่าแน่” เอ้อเหนียงหัวเราะทั้งน้ำตา “คุณหนูอย่าล้อบ่าวเล่นเลยเจ้าค่ะ” พ่อครัวเอ่ยเสียงหนักแน่น “ข้าน้อยทำหมูสวรรค์สูตรตามที่คุณหนูสอนไว้ให้สำหรับเดินทาง อีกทั้งยังมีอาหารจานใหม่ให้คุณหนูได้ลองชิมด้วยขอรับ” หลัวเยี่ยนหัวเราะเบา “ดี งั้นตั้งโต๊ะเถอะ” ทุกคนนั่งร่วมโต๊ะไม้ยาว แสงตะเกียงอุ่นไหวต้องใบหน้าแต่ละคนราวภาพในความทรงจำ คืนนี้คือค่ำคืนแห่งคำอำลา แต่ในใจของหญิงสาวกลับนิ่งสงบ เพราะนางรู้ดี หลังสายฝน ย่อมมีฟ้าที่สดใสเสมอ แสงจันทร์ทอแสงสว่างจ้า หญิงสาวสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ ยืนมองความงามยามค่ำคืน ด้วยหัวใจอันโดดเดี่ยวและว่างเปล่า แผนการต่อไปคือการเดินทางลงใต้ เพื่อเข้าพบท่านตา เจ้าเมืองหัวเมืองทางใต้ ขอให้ท่านรับนางเป็นบุตรบุญธรรม เพื่อสร้างรากฐานอำนาจและเครือข่ายในราชสำนัก เพราะในสนามการเมืองนี้ หากรอเพียงโชคชะตา ย่อมช้าเกินไปสำหรับผู้ที่นางคิดจะล้างแค้น หากจะชนะนางต้องเหนือกว่าศัตรู ดวงตาของเซี่ยหลัวเยี่ยนฉายแววลึกล้ำ ใบหน้านิ่งสงบคล้ายผิวน้ำใต้จันทร์ ทว่ามุมปากกลับปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ สายลมหนาวพัดกรูผ่านผิวกายบางให้สั่นสะท้านจนนางห่อตัวหากแต่มันมิได้พัดพาเพียงความเย็นเยียบ ยังพัดพาความคะนึงหาของใครบางคนมาถึงนางบนถนนสายหลักที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนและร้านค้าเรียงราย ตรงหัวมุมถนนทำเลทองคือที่ตั้งของร้านอาหาร ‘ซื่อฟางเว่ย’ ชื่ออันสื่อถึงรสชาติท้องถิ่นจากสารทิศ เพื่อให้นักเดินทางไกลได้คลายความคิดถึงบ้านเกิด หน้าร้านมีป้ายแสดงรูปอาหารพร้อมระบุราคาชัดเจน ลูกค้าสามารถคำนวณงบประมาณในกระเป๋าได้ก่อนก้าวเท้าเข้าร้านหลินหลัวเยี่ยนในคราบบุรุษก้าวเดินเข้าไปด้านใน ภายในร้านแบ่งสัดส่วนอย่างเป็นระบบ มีเคาน์เตอร์รับออเดอร์ ถัดไปด้านหลังเป็นม่านเปิดเข้าออกของห้องครัว พร้อมจุดวางจานเพื่อให้พนักงานมารับอาหารไปเสิร์ฟตามโต๊ะ โต๊ะอาหารจัดวางเป็นแถวเป็นระเบียบ แต่ละโต๊ะมีป้ายตัวเลขกำกับชัดเจน หลินหลัวเยี่ยนนำวิธีคิดและการจัดการจากยุคอนาคตมาปรับใช้กับร้านทั้งหมด หน้าร้านอาจเลียนแบบกันได้ง่าย ทว่าระบบหลังบ้านและโครงสร้างการบริหารย่อมไม่อาจลอกเลียนกันได้โดยง่าย นางได้จัดทำผังขั้นตอนและแผนผังการทำงานไว้ให้พ่อบ้านกับเอ้อเหนียงนำไปปฏิบัติตามได้สะดวก ร้านนี้จึงไม่จำเป็นต้องมีนางมานั่งเฝ้าอยู่ประจำ เพียงแค่ส่งจดหมายรายงานความคืบหน้าเป็นระยะก็เพียงพอ และแน่นอนว่าเบื้องหน้าคือร้านอาหารที่คึกคัก แต่เบื้องหลัง นางยังอน
แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องต้องกำแพงเมืองสีเทาทมึฬที่ตั้งตระหง่านเบื้องหน้า ขบวนรถม้าและกองทหารเกียรติยศเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างสง่างาม ธงประจำพระองค์ของรัชทายาทโบกสะบัดพลิ้วไหว ประกาศแสนยานุภาพอันเกรียงไกร ทหารเฝ้าประตูต่างจัดแถวรอรับเสด็จอย่างแข็งขัน“เปิดประตูเมือง! รับเสด็จองค์รัชทายาท!”เสียงประกาศก้องกังวานหนักแน่น เหล่าชาวบ้านต่างพากันหลีกทางและคุกเข่าลงริมสองฝั่งถนน บนหลังอาชาศึกสีนิล พระวรกายสูงโปร่งประทับตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผย สายพระเนตรคมกริบทอดมองตรงไปเบื้องหน้า พระพักตร์งดงามราวกับเทพสงครามจุติลงมา ขับเน้นให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปได้ เสียงซุบซิบชื่นชมในพระสิริโฉมของเหล่าดรุณีดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งสายถนนทว่าท่ามกลางเสียงเพ้อฝันเหล่านั้น กลับมีเพียงสตรีผู้หนึ่งที่ลอบเบะปากใส่อย่างไม่ไยดีหลินหลัวเยี่ยนในคราบชายหนุ่มนั่งปะปนอยู่ในขบวนเสด็จ บนรถขนเสบียงที่ห่างจากแผ่นหลังกว้างขององค์รัชทายาทราวยี่สิบก้าว ครั้นได้ยินถ้อยคำเยินยอของสาวชาวเมือง นางก็อดค่อนขอดในใจไม่ได้ ‘หึ รูปงามแล้วอย่างไร พวกเจ้าคงยังไม่เคยเห็นธาตุแท้ของมัจจุราชในร่างทองผู้นี้กระมัง’นับตั้งแต่วันที่นางได้รับการช่วยเหลือจาก
แสงอาทิตย์อัสดงสาดทาบขอบภูเขาหินจำลองริมสระใหญ่ ทอดเงาสีส้มซีดจางสะท้อนระลอกน้ำ ความหนาวเย็นเยียบแผ่วบางชวนให้ผู้คนจ่อมจมในห้วงสุนทรี ทว่ายามนี้ บรรยากาศอันสงบงามกลับมิได้หลงเหลืออยู่ในใจของเซี่ยอวี่เฟิงเลยแม้แต่น้อยมือเรียวที่กำแผ่นกระดาษสั่นเทา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน เนินอกไหวกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจอันพลุ่งพล่าน “บัดซบนัก!” เสียงคำรามรอดไรฟันดังขึ้นจนเหล่าบ่าวไพร่ต่างพากันทรุดกายลงคุกเข่า ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว มีเพียงชายผู้ส่งสาน์สที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า “เจ้าว่า… กู้ซู่อิ๋งตายด้วยน้ำมือมันงั้นรึ?” นางตวัดสายตาขึ้นจ้องเขม็ง ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อ“เป็นเช่นนั้นขอรับ” คนของคหบดีกู้โค้งคำนับตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยเติมเชื้อไฟต่อ“นายท่านกู้เคียดแค้นยิ่งนัก ถึงกับส่งคนออกล่าตัวนาง หวังเอาไปฟันเป็นหมื่นๆ ชิ้น แต่กลับคว้าน้ำเหลวไม่เป็นท่า”สิ้นคำกล่าว ใบหน้าของฮูหยินเซี่ยอวี่เฟิงก็ยิ่งคล้ำลงอีกหลายส่วน นางผ่อนลมหายใจร้อนรุ่มออกจากอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากที่บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นเปล่งวาจาออกมาอย่างหมายมาด“เจ
ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่
ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต
เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี
ภูเขาสูงตระหง่านดำทะมึนดุจอสูรราตรี ตั้งตัดกับท้องฟ้าที่มืดสนิทในคืนเดือนดับ บนหน้าผาสูง โม่จิ่งเหิง องค์รัชทายาทแห่งแคว้น ยืนสงบนิ่งดุจภูผา สายพระเนตรเข้มลึกทอดมองลงไปยังถนนดินคดเคี้ยวกลางป่าด้านล่าง ขบวนคนมากกว่าห้าสิบชีวิตเคลื่อนตัวอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟจากคบเพลิงสั่นไหวสะท้อนเงาบิดเบี้ยวบนพื้
ยามอาทิตย์คล้อยต่ำ แสงสีทองอ่อนสาดต้องหลังคากระเบื้องเก่าในอำเภอเล็ก เสียงชีวิตยามสนธยาแผ่วเบาแต่ชัดเจน ผู้คนที่ตรากตรำอยู่ในไร่นามาทั้งวันต่างทยอยกลับเรือน เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังลอดออกมาจากลานบ้าน ควันไฟจากเตาครัวลอยอ้อยอิ่ง ผสานกลิ่นอาหารพื้นบ้าน กลายเป็นภาพสงบสุขที่เรียบง่าย เป็นความสงบที่หา
ขบวนเสด็จขององค์รัชทายาทเคลื่อนผ่านถนนดินแดงอันคดเคี้ยวของอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง หลังจากรอดพ้นเงื้อมมือโจรภูเขามาได้อย่างหวุดหวิด บรรยากาศภายนอกดูสงบเรียบร้อย ทว่าภายในกลับแฝงด้วยกระแสอันตรายที่มองไม่เห็นเซี่ยหลัวเยี่ยนนั่งอยู่ในรถม้า สีหน้าสงบนิ่ง ทว่าดวงตากลับจับจ้องทุกสิ่งรอบกายอย่างระแวดระวัง น
แสงจันทร์กระจ่างลอยเด่นกลางนภาป่าทั้งผืนเงียบงัน มีเพียงเสียงกีบม้ากระทบพื้นดินแข็งดังสม่ำเสมอหลิวจิ้งเหยียนควบม้าทยานฝ่าลมหนาว หลังได้รับคำสั่งจากองค์รัชทายาทให้กลับเข้าเมืองโดยไม่ต้องติดตามต่อ เขาไม่รอช้า มุ่งตรงสู่ศาลต้าหลี่ทันทีเมื่อม้าหยุดหน้าศาล แสงไฟจากห้องทำงานด้านในยังส่องสว่างราวกับไม่







