MasukShare
ตอนที่ 26 ฟ้าหลังฝน
Tanggal publikasi:
2026-01-19 15:50:26เรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์
ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบัญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ” ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงความตั้งใจของหญิงผู้เป็นนายเหนือบ่าวทั้งหลาย เซี่ยหลัวเยี่ยน บุตรีแม่ทัพเซี่ยอวี้เทียนที่เคยรุ่งเรือง เพียงไม่ถึงเดือนจวนถูกยึด บิดาถูกเนรเทศไปเมืองทุรกันดารทรัพย์ถูกอายัดเข้าคลังหลวง ยังดีที่บิดาและนางไหวตัวทันนำทรัพย์สินของมีค่าเคลื่อนย้ายออกมาพอให้อยู่ได้อย่างสบายตลอดชาติ หากลำพังตัวเองคงไม่ลำบาก ยังมีบ่าวที่ติดตามมาอีกจำนวนหนึ่งที่ต้องดูแล บัดนี้นางจึงต้องลุกขึ้นมายืนหยัดด้วยสองมือตนเอง เพื่อพลิกฟื้นฐานะตนเองอีกครั้ง “ท่านพ่อบ้าน หลงจู๊ที่ข้าให้ไปช่วยดูแลร้านอาหารในเมืองหลวง เป็นเช่นไรบ้าง?” น้ำเสียงของนางอ่อนโยน ทว่าแฝงด้วยอำนาจและความมั่นใจ มือเรียวไม่หยุดเคลื่อนไหวเหนือเม็ดลูกคิด พ่อบ้านชราผู้ยืนอยู่เบื้องหน้ารีบค้อมศีรษะต่ำ ตอบด้วยเสียงนอบน้อม “เรียนคุณหนู หลงจู๊ผู้นั้นทำงานได้ดีนักขอรับ เพียงแต่…” คำพูดขาดห้วงกลางอากาศ ดวงตาแฝงแววลังเล หลัวเยี่ยนเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ ใบหน้างามต้องแสงตะเกียงเรืองรองยิ่งขับให้ผิวพรรณนวลละมุน ดูเยือกเย็นดังหิมะฤดูหนาว “แต่…อะไรหรือ?” พ่อบ้านสูดลมหายใจเบา ก่อนตอบด้วยความจริงใจ “คือว่า ข้าน้อยรู้สึกกระดากใจนัก ที่ต้องแสดงตนเป็นเถ้าแก่เจ้าของร้านน่ะขอรับ” มุมปากของหลัวเยี่ยนคลี่ยิ้มบาง ๆ “ในเมื่อท่านเป็นผู้ดูแลแทนข้า ย่อมต้องรับหน้าที่นี้อยู่แล้ว หากมิใช่ท่าน แล้วจะให้ข้าไว้ใจผู้ใดเล่า?” น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยอำนาจและความเชื่อมั่น ร้านอาหารในเมืองหลวงที่นางให้ตั้งขึ้นนั้น เป็นผลงานแรกในแผนการใหญ่ของนาง กิจการที่หลัวเยี่ยนใช้ความรู้จากโลกก่อนมาวางรากฐานอย่างรัดกุม ตั้งแต่การบริหารจัดการ ระบบบัญชี ไปจนถึงการบริการลูกค้า นางคัดเลือกหลงจู๊ฝีมือเยี่ยมมาคุมร้าน ให้พ่อบ้านและเอ้อเหนียงถือสิทธิ์ในนาม พร้อมพ่อครัวใหญ่และเหล่าบ่าวที่ซื่อสัตย์ช่วยกันทำงานประจำวัน แม้เรือนไม้กลางป่าจะอยู่ห่างไกล แต่ทุกคืนหลัวเยี่ยนก็ยังคงตรวจสอบบัญชีด้วยมือของตน ถ่ายทอดวิชาคำนวณและการทำบัญชีให้อเอ้อเหนียง ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะยืนหยัดได้ แม้นางไม่อยู่ก็ตาม “เมื่อทุกสิ่งลงตัว วันนั้น...ข้าจะได้ก้าวต่อไป” เส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยขวากหนาม นางรู้ดีว่าเพื่อจะพลิกชะตาและอยู่รอดในเกมแห่งอำนาจ จำเป็นต้องก้าวให้เร็วกว่าผู้อื่นหนึ่งก้าวเสมอ ร้านอาหารกลางเมืองหลวงที่นางเปิดมาร่วมอาทิตย์ เริ่มคึกคัก ด้วยผู้คนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย กลิ่นอาหารหอมอบอวลทั่วถนน ภายนอกร้านดูเรียบแต่หรู ใช้โครงไม้โบราณขัดด้วยไม้เนื้อเข้ม ป้ายร้านสลักชื่ออย่างประณีต ตัดกับพื้นหินขัดสะอาดตา ภายในร้านอบอุ่นและมีระเบียบ เมนูอาหารมีทั้งภาพและราคาให้ลูกค้าเลือกสะดวก พนักงานแต่งกายด้วยชุดประจำร้านสีสุภาพเหมือนกันหมด ต่างกันเพียงหลงจู๊ซึ่งสวมชุดที่แตกต่างเพราะตำแหน่ง แต่ละคนได้รับชุดประจำกายหกชุด ผลัดวันหยุดกันคนละหนึ่งวัน ได้ค่าแรงและอาหารครบสามมื้อ พ่อครัวใหญ่ได้รับอิสระรังสรรค์เมนูใหม่ตามคำแนะนำของเซี่ยหลัวเยี่ยน ซึ่งนางมักปลอมตัวเข้าไปในร้านเพื่อทดสอบบ่อยครั้ง ทั้งรสชาติ การบริการ และบรรยากาศ เพื่อประเมินด้วยตนเองจนมั่นใจ นี่คือก้าวแรกที่มั่นคง ก้าวที่หญิงสาวผู้มาจากต่างยุคเริ่มใช้ความสามรถปลูกฝังรากฐานแห่งอำนาจด้วยสติและความรู้ ค่ำวันนั้น ลมหนาวพัดผ่านเรือน เสียงไม้กระทบดังแผ่ว หลัวเยี่ยนนั่งร่วมโต๊ะกับทุกคนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนการเดินทาง “เอ้อเหนียง เจ้าต้องอยู่ช่วยพ่อบ้านดูแลกิจการที่นี่ พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางไปหัวเมืองทางใต้ ฝากพวกเจ้าด้วยนะ” เอ้อเหนียงน้ำตาคลอ พ่อบ้านมีสีหน้าเศร้า หลายคนก้มหน้าอย่างอาลัย “กิจการนี้ข้าสร้างขึ้นเพื่อให้พวกเจ้ามีงาน มีชีวิตที่มั่นคง จะรอดหรือไม่...อยู่ที่มือของพวกเจ้าแล้ว ข้าเชื่อว่าทุกคนทำได้” นางยิ้มบาง ก่อนเอ่ยติดตลก “อย่าทำเจ๊งเสียก่อนล่ะ มิฉะนั้นข้าคงต้องกลับมาดุด่าแน่” เอ้อเหนียงหัวเราะทั้งน้ำตา “คุณหนูอย่าล้อบ่าวเล่นเลยเจ้าค่ะ” พ่อครัวเอ่ยเสียงหนักแน่น “ข้าน้อยทำหมูสวรรค์สูตรตามที่คุณหนูสอนไว้ให้สำหรับเดินทาง อีกทั้งยังมีอาหารจานใหม่ให้คุณหนูได้ลองชิมด้วยขอรับ” หลัวเยี่ยนหัวเราะเบา “ดี งั้นตั้งโต๊ะเถอะ” ทุกคนนั่งร่วมโต๊ะไม้ยาว แสงตะเกียงอุ่นไหวต้องใบหน้าแต่ละคนราวภาพในความทรงจำ คืนนี้คือค่ำคืนแห่งคำอำลา แต่ในใจของหญิงสาวกลับนิ่งสงบ เพราะนางรู้ดี หลังสายฝน ย่อมมีฟ้าที่สดใสเสมอ แสงจันทร์ทอแสงสว่างจ้า หญิงสาวสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ ยืนมองความงามยามค่ำคืน ด้วยหัวใจอันโดดเดี่ยวและว่างเปล่า แผนการต่อไปคือการเดินทางลงใต้ เพื่อเข้าพบท่านตา เจ้าเมืองหัวเมืองทางใต้ ขอให้ท่านรับนางเป็นบุตรบุญธรรม เพื่อสร้างรากฐานอำนาจและเครือข่ายในราชสำนัก เพราะในสนามการเมืองนี้ หากรอเพียงโชคชะตา ย่อมช้าเกินไปสำหรับผู้ที่นางคิดจะล้างแค้น หากจะชนะนางต้องเหนือกว่าศัตรู ดวงตาของเซี่ยหลัวเยี่ยนฉายแววลึกล้ำ ใบหน้านิ่งสงบคล้ายผิวน้ำใต้จันทร์ ทว่ามุมปากกลับปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ สายลมหนาวพัดกรูผ่านผิวกายบางให้สั่นสะท้านจนนางห่อตัวหากแต่มันมิได้พัดพาเพียงความเย็นเยียบ ยังพัดพาความคะนึงหาของใครบางคนมาถึงนาง
Bab terbaru
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 74 ฉุดคร่า
ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 73 ตัวตนที่บิดเบี้ยว
ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 72 ความเงียบที่แฝงเร้น
เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 71 หัวใจที่ยากหยั่ง
อีกฟากหนึ่ง ภายในจวนหลิน...สายลมอ่อนยามสายพัดผ่านกิ่งเหมยที่กำลังผลิดอก กลีบดอกสีขาวอมชมพูปลิวล่องไปตามแรงลม ก่อนร่วงลงบนพื้นหินเขียวหน้าต่างเรือนอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจางของบุปผาอบอวลอยู่ในอากาศ หากกลับมิอาจทำให้ผู้ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรู้สึกผ่อนคลายได้แม้แต่น้อยหลินหลัวเยี่ยนนั่งเหม่อมองสวนด้านนอก ดวงตาคู่งามทอดยาวออกไปไกล ราวกับกำลังเฝ้ามองบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินกว่าสายตาจะเอื้อมถึงในมือของนางมีตำราเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่หน้าเดิมทว่าตั้งแต่เช้าจนบัดนี้...นางยังมิได้พลิกหน้ากระดาษแม้แต่แผ่นเดียว"คุณหนู..."หลิงเอ๋อร์เอ่ยเรียกเบา ๆ เป็นครั้งแรกหลินหลัวเยี่ยนไม่ได้ยิน "คุณหนูเจ้าคะ..."ครั้งที่สอง นางยังคงนิ่งเฉยกระทั่งครั้งที่สาม... "คุณหนู!"หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเพิ่งดึงสติกลับมาจากที่แสนไกล"อ๊ะ..."นางกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนหันมองสาวใช้"เจ้ามีอะไรหรือ" หลิงเอ๋อร์ยิ้มบาง สีหน้าเจือแววขบขัน"คุณหนูนั่งเหม่อมองประตูจวนมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ"หลินหลัวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบหลุบตาลงปกปิดความรู้สึกที่ถูกจับได้"ข้าเพียง...กำลังคิดเรื่องการเดินทางเข้าเมืองหลวง"คำแก้ตัวนั้น
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 70 ถึงวันจากลา
ช่วงเวลาของการจากลามักผ่านพ้นรวดเร็วกว่าที่ผู้คนคาดคิดเสมอ รุ่งอรุณแห่งเมืองใต้ยังอบอวลด้วยไอหมอกสีขาวบาง สายลมอ่อนพัดเอื่อยพาเอากลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้สดใหม่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ กำแพงเมืองสูงใหญ่ถูกม่านหมอกโอบคลุมจนดูเลือนรางราวกับภาพวาดหน้าประตูเมือง ขบวนอารักขาขององค์รัชทายาทตั้งแถวเป็นระเบียบสง่างาม ทหารม้ากว่าสองร้อยนายสวมเกราะดำสนิท นิ่งดุจขุนเขา ม้าศึกย่ำกีบเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมหายใจสีขาวของพวกมันลอยจางในอากาศเย็นยามเช้าเกวียนบรรทุกทรัพย์สินเรียงต่อกัน ทั้งทองคำ เงินตรา ผ้าไหม อาวุธ และสิ่งของล้ำค่าที่ริบคืนจากเหล่าขุนนางฉ้อฉล ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งถูกแจกจ่ายคืนแก่ราษฎรผู้ทุกข์ยากแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือภาษีของแผ่นดินที่สมควรส่งคืนสู่พระคลังหลวงกาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน เมื่อแสงอาทิตย์ไต่สูงขึ้น ไอหมอกก็ค่อยจางหาย แสงสีทองอาบยอดกำแพงเมืองจนสุกสว่าง เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะหนักแน่น ธงมังกรดำปักดิ้นทองเหนือราชรถพลิ้วสะบัดรับสายลม ส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบาทุกสิ่งพร้อมแล้ว แต่ผู้ที่ควรเร่งออกเดินทางที่สุด...กลับยังประทับนิ่งอยู่บนหลังอาชาสีดำสนิท
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 69 รอยร้าวระหว่างกัน
ท้องฟ้ามืดสนิทดวงดาวนับร้อยพร่างพราย แสงตะเกียงในห้องบรรทมยังคงสว่างนวล โม่จิ่งเหิงประทับนั่งลูบคมดาบเงาปราบสะท้อนแสงไฟ ดวงเนตรว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก มีเพียงดวงหน้านวลที่กระจ่างชัดในห้วงคำนึง โม่จิ่งเหิงสอดดาบเข้าฝักดังเดิม พลันลุกขึ้นสวมผ้าคลุมสีดำก้าวออกจากเรือนรับรอง สู่ห้วงราตรีที่ไร้ผู้คน พระองค์ทะยานขึ้นบนหลังคา พุ่งตัวไปยังทิศทางจวนตระกูลหลิน ตามเสียงหทัยเรียกร้องภายในลานเรือนเงียบสงบ สายลมพัดยอดอู๋ถงนอกหน้าต่างไหวเอน จนเกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงถอนหายใจของใครสักคนหนึ่งแสงเทียนสลัวในเรือนทอดเงาร่างบางของหลินหลัวเยี่ยนลงบนพื้น นางกำลังอ่านหนังสือแต่สายตาไม่ได้อยู่บนตัวอักษร หากแต่เหม่อลอยหลายวันมานี้นางใช้สมองคิดวางแผนเรื่องต่าง ๆ มากมายเกินไป มากเสียจนทำให้นางรู้สึกเหนื่อยล้า แต่มันก็คุ้มค่า เมื่อศัตรูพ้นทาง การปูทางสู่เมืองหลวงของนางสำเร็จ คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงวางหนังสือลงเพื่อเตรียมตัวเข้านอน หวังหลับให้เต็มตื่นสักคืน ภายนอกกำแพงห้องพลันปรากฎเงาดำสายหนึ่ง ร่างสูงนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจภูตผี กระโดดจากกิ่งอู๋ถงใหญ่ข้างกำแพงลงสู่พื้นโดยไร้เสียง เปิดบานหน้าต่างพุ่
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 28 ใต้แสงจันทร์ หัวใจแห่งพันธนาการ 1
ยามราตรีอันเยียบเย็น ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะปลิวบางเบา แสงจันทร์สีเงินสาดต้องระเบียงชั้นสองของห้องนอน เงาไม้ไหวสะท้อนบนพื้นดั่งระลอกน้ำแห่งความลับ เซี่ยหลัวเยี่ยน ในอาภรณ์ผ้าแพรสีอ่อนกับผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวนวล สะบัดพลิ้วในสายลม ใบหน้าละไมต้องแสงจันทร์ราวรูปแกะสลักจากหยกขาว ดวงตาคู่งามซึ้งนั้นกลับแฝง
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 27 เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก
ศาลาริมน้ำใต้จันทร์กระจ่าง แสงจันทร์สาดนวลทั่วผืนหล้า ดาวดาราระยิบระยับดังโปรยเกล็ดเพชรกลางฟากฟ้า สายลมเหมันต์พัดต้องยอดสนจนเกิดเสียงครวญเบา ๆ สายน้ำใต้ศาลาเคลื่อนไหวแผ่วเบา สะท้อนเงาจันทร์เป็นระลอกคลื่นงดงาม ใต้แสงเงินอันเยือกเย็นนั้น เงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีครามเข้มยืนทอดพระเนตรดวงจันทร์อยู่
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 25 จงฉงจื่อ
ยามค่ำหลังราชกิจสงบ ลมราตรีพัดผ่านสวนหลวง กลิ่นดอกเหมยลอยคลุ้งปะปนกับไอเย็นของน้ำค้าง ใต้เงาจันทร์เสี้ยวที่ทอดผ่านม่านไม้ไผ่ องค์รัชทายาทประทับอยู่เพียงลำพังในศาลาแก้วกลางสวน พระองค์มิได้สวมฉลองพระองค์หรูหราเช่นในท้องพระโรง แต่ทรงฉลองพระองค์ผ้าแพรเรียบสีเทาอ่อน ผมดำยาวรวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นพระพ
ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท ตอนที่ 24 พิสูจน์ความสามารถ
เสียงระฆังยามอรุณกังวานสะท้อนอยู่ใต้เพดานสูงของท้องพระโรง เสียงนั้นเยียบเย็นราวสะท้อนจากหินหยกที่ปูอยู่ทั่วพื้น แสงแรกของวันลอดผ่านม่านไหมทองบางเบา ทาบลงบนพื้นหินเย็นเฉียบเหมือนคมดาบในฤดูหนาว ขุนนางทั้งสองแถวค้อมศีรษะลงพร้อมเพรียงอย่างเคารพ แต่ใต้ท่าทีสงบเสงี่ยมกลับซ่อนแววตาที่เฉียบคมราวอสรพิษใน
Anda juga akan menyukai
บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว82.9K Dibacaข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.6K Dibacaจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.9K Dibacaเวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี26.8K Dibacaขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด
ซีไซต์578 Dibacaเมื่อนางร้ายตัดใจเหตุใดท่านอ๋องต้องรั้งเอาไว้ด้วย
ขนมปังปิ้งโฮวีท/หลิวหลี่หรง/หลิ่งอี้/ซูจิน33 Dibacaทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว
อักษรามณี1.4K Dibacaเกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน
อวิ๋นมาวเฟย899 Dibaca
