ตอนที่ 1 : หญิงร้ายแห่งเมืองหลวง

 

           “หยุดการประหารเดี๋ยวนี้!”

            เสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งและหัวใจสลายของเยี่ยนอวี้เฉินยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในรูหู ความเจ็บปวดจากการถูกคมดาบตัดสะบั้นลำคอยังคงกระจายพล่านไปทั่วโสตประสาท ก่อนที่ทุกอย่างจะดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันเย็นเยียบและรวดเร็ว

            …

            เฮือก!

            ข้าสะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ลมหายใจหอบถี่กระชั้นราวกับคนที่เพิ่งจมน้ำลึกแล้วทะลึ่งพรวดขึ้นมาเหนือน้ำได้อย่างหวุดหวิด เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมชุ่มชื้นเต็มแผ่นหลังจนเสื้อตัวในแนบเนื้อ

            ข้าลืมตาขึ้นอย่างตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้าง ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ลานประหารที่เต็มไปด้วยโลหิต และไม่ใช่คุกหลวงที่มืดสลัว ทว่ากลับเป็นเพดานไม้แกะสลักลวดลายเมฆามงคลอันคุ้นตา ม่านเตียงสีฟ้าอ่อนเนื้อละเอียดพลิ้วไหวไปมาตามแรงลมหนาวที่เล็ดลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่าง กลิ่นอายจาง ๆ ของกำยานดอกไม้ที่ข้าชอบจุดรมห้องลอยมาแตะจมูก

            นี่มัน... ห้องนอนของข้าในจวนแม่ทัพมิใช่หรือ?

            ข้ารีบพยุงกายลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว สองมือสั่นเทาระคนระแวง ข้าก้มลงมองกวาดสายตาสำรวจร่างกายของตนเองอย่างบ้าคลั่ง... สองมือสองเท้าไร้ซึ่งโซ่ตรวนเหล็กหนาหนัก ผิวพรรณยังคงขาวผ่องเนียนละเอียด ไม่มีบาดแผลเหวอะหวะ ไม่มีแม้กระทั่งรอยแส้หรือรอยเหล็กนาบไฟจากคุกหลวง

            “คุณหนู!”

            เสียงเรียกใสซื่อที่คุ้นเคยดังมาจากหน้าประตู ก่อนที่ร่างของสาวใช้คนสนิทจะรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ชุนเถา... ใบหน้าอ่อนเยาว์และดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ใบหน้าที่ข้าคิดว่าไม่มีวันได้พบเจออีกแล้วในชาติต่อ ๆ ไป ยามที่ได้เห็นนางมายืนอยู่ตรงหน้า น้ำตาที่อัดอั้นมานานพลันรินไหลลงมาอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว

            “คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ!” ชุนเถาตกใจจนหน้าถอดสี นางรีบถลันเข้ามาคุกเข่าข้างเตียง ละล่ำละลักถามด้วยความลนลาน “ฝันร้ายหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงร้องไห้หนักเช่นนี้”

            ข้ามองหน้าคู่หูตัวน้อยในชาติที่แล้ว... ชุนเถาผู้ซื่อสัตย์ยอมถูกทุบตีจนตายคามือผู้คุม ข้าจำได้ดีว่าร่างของนางแหลกเหลวเพียงใดในคุกหลวงเพียงเพราะนางไม่ยอมเอ่ยปากปรักปรำหรือให้การเท็จเพื่อใส่ร้ายข้า นางต้องมาจบชีวิตลงตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะคนโง่เช่นข้า

            แต่วันนี้... นางยังคงมีลมหายใจ ผิวพรรณของนางยังมีเลือดฝาด และนางกำลังยืนอยู่ข้างข้า

            “ชุนเถา…” เสียงของข้าสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ข้ายื่นมือที่สั่นเทาไปกุมมือเล็ก ๆ ของนางไว้แน่น “เจ้ายังอยู่... เจ้ายังอยู่จริง ๆ”

            สาวใช้ตัวน้อยทำหน้าฉงนฉงายไม่เข้าใจกิริยาแปลกประหลาดของข้า ทว่าข้ากลับไม่ได้อธิบายสิ่งใด ทำเพียงปล่อยให้น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาเงียบ ๆ

            ในที่สุดข้าก็ตระหนักได้... ข้ายังไม่ตาย ทุกสิ่งชั่วร้ายในชาติต่อนั้นยังไม่เกิดขึ้น! ท่านพี่ยังไม่ตายในสนามรบ ท่านพ่อยังไม่ถูกปลดชำระความผิด ชุนเถายังมีชีวิต และข้า... ยังไม่ถูกบั่นศีรษะประหารชีวิตบนลานประหารนั่น

            ข้ายื่นมือไปกว้ากำผ้าห่มเนื้อหนาแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด แววตาที่เคยหม่นแสงพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและกร้าวกระด้างขึ้นมาทันตา

            หากสวรรค์เห็นใจ... มอบโอกาสครั้งที่สองนี้ให้ข้าได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ข้า ซูหว่านหนิง ขอสาบาน... ข้าจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยเดิมที่แสนอัปยศนั่นเด็ดขาด! ไม่มีวัน!

            “จริงสิคุณหนูเจ้าคะ” ชุนเถาเห็นข้าเริ่มสงบลง จึงเอื้อมมือไปหยิบซองจดหมายสีทองหรูหราที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงมายื่นให้ข้า “เมื่อครู่ คนจากตำหนักอ๋องฉินส่งคนมามอบจดหมายฉบับนี้ให้เจ้าค่ะ”

            กึก!

            หัวใจของข้ากระตุกวูบอย่างรุนแรง ราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางอก เพียงแค่ได้ยินนามนั้น... ความเจ็บปวดทรมานจากการถูกทอดทิ้ง ความหนาวเหน็บในคืนที่หิมะโปรยปราย และคมดาบเล่มโตในชาติก่อนก็ย้อนกลับมาทิ่มแทงจนข้าแทบสำลัก เล็บมือทั้งสิบจิกเกร็งเข้าหากันจนแทบฝังลงในเนื้อเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์คลั่ง

            อ๋องฉิน… บุรุษที่ข้ารักจนยอมสละสิ้นทุกสิ่ง ทุ่มเททั้งชีวิตและครอบครัวเพื่อเขา แต่เขากลับเป็นผู้ลงนามส่งข้าไปตายอย่างเลือดเย็น

            ข้ารับซองจดหมายนั้นมา ค่อย ๆ คลี่แผ่นกระดาษเนื้อดีออก ลายมือหวัดตัวพยัคฆ์อันคุ้นตาที่ข้าเคยหลงใหลปรากฏแก่สายตา

            ‘หว่านหนิง พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปชมดอกเหมยที่สวนหลวง เจ้าอย่ามัวแต่โกรธเคืองเรื่องงานเลี้ยงคราวก่อนเลย ข้าจะรอเจ้า’

            ข้าจ้องมองข้อความเหล่านั้นแล้วพลันหัวเราะเหยียดออกมาเบา ๆ ทั้ง ๆ ที่น้ำตายังคงเอ่อคลอคลอเบ้าตา รอยยิ้มของข้าเต็มไปด้วยความสมเพช

            ในชาติที่แล้ว... เพียงแค่ได้รับเศษเสี้ยวความสนใจหรือจดหมายนัดหมายธรรมดา ๆ เช่นนี้ ข้าก็ดีใจจนเนื้อเต้น นอนไม่หลับทั้งคืน รีบลุกขึ้นมาเลือกชุดที่งามที่สุดตั้งแต่ยามซาน (21.00 น.) เพื่อหวังว่าจะได้ใช้เวลาร่วมกับเขาในวันรุ่งขึ้น. ข้าช่างทำตัวน่าเวทนา ราวกับสุนัขบ้านตัวหนึ่งที่เฝ้ารอคอยเศษเนื้ออันน้อยนิดที่เจ้าของโยนมาให้ด้วยความซาบซึ้งใจ

            แต่วันนี้ ข้าตื่นจากฝันตื่นนั้นแล้ว! ข้ารู้ดีแล้วว่าเบื้องหลังรอยยิ้มอ่อนโยนปานเทพบุตรนั้นคือความละโมบและจิตใจที่โฉดชั่ว ข้ารู้แล้วว่ายามที่ข้าถูกทรมานเจียนตายอยู่ในคุกหลวง เขากำลังสำราญใจอยู่กับสตรีอื่น

            ข้ารู้แล้วว่าคำว่า “รัก” ที่ข้าเคยเฝ้าอ้อนวอนขอร้อง... มันไม่มีอยู่จริงตั้งแต่ต้น!

            ซูหว่านหนิงเอ๋ยซูหว่านหนิง... เจ้าช่างตาบอดมาเนิ่นนานเหลือเกิน

            ข้าเอื้อมมือไปยกตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะมาเปิดฝาครอบออก จากนั้นจึงยื่นมุมกระดาษจดหมายสีทองเข้าหาเปลวไฟสีส้มที่กำลังเต้นระบำอย่างช้า ๆ

            เปลวเพลิงลิ้มรสกระดาษชั้นดี มันลุกลามและแผดเผาตัวอักษรจอมปลอมเหล่านั้นทีละตัว ๆ จนในที่สุดจดหมายรักฉบับนั้นก็กลายสภาพเป็นเถ้าถ่านสีดำร่วงหล่นลงสู่พื้นห้อง ไม่เหลือชิ้นดี

            ชุนเถาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ร้องเสียงหลง “คุณหนู! นั่นจดหมายของอ๋องฉินนะเจ้าคะ! เหตุใดท่านจึง...”

            ข้าไม่ได้หันไปมองสาวใช้ ทว่าสายตายังคงจับจ้องก้อนขี้เถ้าที่กำลังมอดดับด้วยความนิ่งสงบ ดุจผืนน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ก่อนจะขยับริมฝีปากเอ่ยเน้นย้ำออกมาทีละคำอย่างหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว

            “ชุนเถา... เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้...”

            ข้าเว้นจังหวะ พลางหันไปสบตาสาวใช้ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

            “ข้าจะเข้าวัง... ไปถอนหมั้นกับอ๋องฉิน”

            และนั่นถือเป็นครั้งแรกในรอบสองชาติภพ... ที่ข้า ซูหว่านหนิงตัดสินใจสะบั้นโซ่ตรวน แล้วเลือกเดินบนเส้นทางชีวิตของตัวเองอย่างแท้จริง!