บทนำ: โลหิตบนลานประหาร

 

          เสียงกลองประหารรัวกระหน่ำดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานพิพากษา เสียงของมันทุ้มหนัก ราวกับฝีเท้าของมัจจุราชที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาปลิดวิญญาณ

            ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยถากถางและเกลียดชังนับร้อยนับพันคู่ ข้าคุกเข่าอยู่บนแท่นประหารอันเย็นเยียบ ร่างกายซูบผอมจนแทบเหลือแต่กระดูกซ่อนอยู่ภายใต้ชุดนักโทษสีขาวหยาบกระด้างที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังและรอยดินโคลนโสโครก

            ลมหนาวปลายเหมันต์บาดลึกเข้าไปในบาดแผลทั่วร่างจากการถูกทรมานในคุกหลวง ทว่าความเจ็บปวดทางกายนั้น ยังเทียบไม่ได้เลยแม้เศษเสี้ยวของความสูญเสียในใจ

            ครั้งหนึ่ง... ข้าเคยเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลซู เป็นแก้วตาดวงใจเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรใต้หล้า เป็นคู่หมั้นของอ๋องฉิน บุรุษผู้สูงศักดิ์และสง่างามที่สุดในบรรดาองค์ชาย

            แต่บัดนี้… ทุกสิ่งกลับกลายเป็นเพียงอดีตที่หลุดลอย ข้าเหลือเพียงสถานะนักโทษประหารโฉดชั่ว สตรีแพศยาผู้ถูกคนทั้งแผ่นดินตราหน้าและสาปแช่งว่าเป็น... “นางร้าย”

            “ซูหว่านหนิง เจตนาวางยาพิษปลงพระชนม์องค์รัชทายาท หลักฐานมัดตัวแน่นหนา ความผิดมหันต์ มิอาจละเว้น โทษคือประหารชีวิต!”

            เสียงเจ้าหน้าที่ผู้คุมกฎประกาศกร้าว ดั่งสายฟ้าฟาดลงมากลางลาน

            สิ้นคำประกาศ ฝูงชนรอบด้านพลันส่งเสียงโห่ร้องยินดีด้วยความสะใจ ระลอกเสียงด่าทอดังระงมจนแผ่นดินสะเทือน ผักเน่า ไข่เยี่ยวม้า และก้อนหินแหลมคมถูกขว้างปาเข้าใส่ร่างของข้าอย่างไม่มีชิ้นดี ก้อนหินก้อนหนึ่งปลิวมากระทบหน้าผากมนจนแตก ยามโลหิตสีแดงฉานไหลซึมผ่านหางตา ลาดผ่านแก้มซีดเซียว ข้ากลับไม่ได้หลบเลี่ยง หรือแม้แต่จะกะพริบตา

            หากเป็นเมื่อก่อน... ด้วยนิสัยหยิ่งทนงและปากร้ายไม่ยอมคน ข้าคงจะลุกขึ้นสู้ โต้เถียง และด่าทอกลับไปให้สาสม

            ทว่าวันนี้... ข้าเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนแทบไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจ

            ดวงตาคู่สวยที่เคยส่องประกายระยิบระยับ บัดนี้หม่นแสงลงจนดูว่างเปล่า ข้าพยายามพยุงร่างกายที่บอบช้ำ ทอดสายตามองข้ามผ่านฝูงชนอันบ้าคลั่ง มองตรงไปยังถนนสายหลักเบื้องหน้า... มองซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างดื้อรั้นและโง่งม

            หัวใจที่แหลกสลายยังคงกระตุกค้าง ราวกับกำลังเฝ้ารอ... ปาฏิหาริย์จากใครบางคน

            “อ๋องฉิน...”

            ริมฝีปากแห้งผากจนแตกละแหงขยับเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบาจนกลืนหายไปกับสายลม

            แม้จะถูกคุมขังในคุกใต้ดินที่มืดมิดและชื้นแฉะนานนับเดือน แม้จะถูกแส้เฆี่ยนตีถูกเหล็กเผาไฟนาบลงบนผิวเนื้อเพื่อบังคับให้ลงนามรับสารภาพ แม้บิดาจะถูกปลด ตระกูลซูถูกยึดทรัพย์ และคนทั้งแผ่นดินจะหันหลังให้ข้า...

            ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ ข้าก็ยังคงหลงเหลือความหวังอันริบหรี่ ข้าเชื่อ... เชื่อว่าบุรุษที่ข้ารักสุดหัวใจจะมา เชื่อว่าเขาต้องรีบควบม้ามาประกาศความบริสุทธิ์และกระชากข้าออกไปจากแท่นประหารแห่งนี้

            ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อเขาโดยไม่คิดชีวิต!

            ยามที่เขาไร้อำนาจและถูกโดดเดี่ยว ข้าใช้บารมีและชื่อเสียงของตระกูลซูเป็นบันไดให้เขาเหยียบย่างขึ้นสู่ที่สูง ยามที่เขาขาดแคลนกำลังพล พี่ชายร่วมอุทรของข้าก็ยอมจับดาบนำทัพออกศึกบุกน้ำลุยไฟแทนเขา จนต้องทิ้งร่างเป็นศพเฝ้าชายแดน ยามที่เขาถูกโจมตีและใส่ร้ายจากราชสำนัก ข้าก็ยอมสวมหน้ากากเป็นคนชั่วร้าย ออกหน้าอาละวาดปกป้องเขาจนคนทั้งเมืองหลวงพากันเกลียดชัง

            แม้กระทั่งคำว่า “นางร้าย” ที่ผู้คนยัดเยียดให้ ข้าก็ยังยืดอกยอมรับมันด้วยความเต็มใจ... เพียงเพื่อให้เส้นทางสู่อำนาจของเขาไร้ขวากหนาม

            แล้วเหตุใดกัน... เหตุใดในนาทีสุดท้ายของชีวิตเขาจึงไม่มา?

            หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศและเจ็บปวดไหลรินลงมาอาบแก้ม ผสมปนเปไปกับสายโลหิตสีแดงฉาน ข้าแค่นยิ้มให้ความโง่เขลาของตัวเอง รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความสมเพชและเวทนา

            “ข้าโง่นัก... ซูหว่านหนิง เจ้ามันโง่จริง ๆ”

            หากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะไม่มีวันวิ่งตามหลังแผ่นหลังอันเย็นชาของบุรุษผู้นั้นอีก จะไม่ยอมเสียท่านแม่ที่ตรอมใจตาย จะไม่ยอมเสียพี่ชายในสนามรบ และจะไม่ยอมทำลายล้างตระกูลอันยิ่งใหญ่เพื่อเศษเสี้ยวความรักจอมปลอม!

            กุบกับ กุบกับ!

            ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงอย่างบ้าคลั่งดังแว่วมาจากปลายถนน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ หัวใจที่เคยดับสูญของข้าพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง ข้าเงยหน้าขึ้นขวับ ประกายความหวังสุดท้ายจุดประกายขึ้นในดวงตาอิดโรย

            “อ๋องฉิน... ท่านมาแล้วใช่หรือไม่...”

            ทว่า... บุรุษที่ควบม้าฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยความเร็วราวกับพายุคลั่งกลับไม่ใช่เขา

            ไม่ใช่ชายคนรักที่ข้ายอมสละชีวิตให้... แต่เป็นแม่ทัพหนุ่มในชุดเกราะสีดำทมิฬ ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักที่เคยสุขุมเยือกเย็นอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับตื่นตระหนกและซีดเผือด ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและเจ็บปวดอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน

            เยี่ยนอวี้เฉิน! แม่ทัพหยกแห่งกองทัพเหนือ!

            ชายหนุ่มกระชากสายบังเหียนอย่างแรงจนม้าศึกส่งเสียงร้องลั่น พลางชักกระบี่คู่กายออกมากวัดแกว่งเพื่อเปิดทาง ฝ่ากองกำลังทหารที่เข้ามารุมล้อมอย่างไม่กลัวตาย สายตาของเขาพุ่งตรงมาที่ข้า... ราวกับว่าในโลกใบนี้มีเพียงข้าคนเดียวที่เขามองเห็น

            “หยุดมือเดี๋ยวนี้! หยุดการประหารเดี๋ยวนี้!”

            เสียงทุ้มก้องกังวานตะโกนสั่งสุดเสียงจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน โทนเสียงนั้นสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัวกลัวว่าจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป

            ข้าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ความสับสนแล่นริ้วเข้ามาในอก ข้าไม่เข้าใจ... ไม่เข้าใจเลยสักนิด เหตุใดแม่ทัพผู้สูงส่งที่ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ กับข้า ผู้อยู่ห่างไกลถึงชายแดนเหนือ จึงได้มายืนอยู่ตรงนี้? เหตุใดบุรุษที่ข้ารักสุดหัวใจถึงทอดทิ้งให้ข้าตาย แต่บุรุษแปลกหน้าที่ไม่เคยอยู่ในสายตา กลับยอมบุกเดี่ยวมาช่วยข้าในวันประหาร?

            ทว่า... ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

            เจ้าหน้าที่ผู้คุมกฎไม่รอช้า โยนป้ายประหารลงสู่พื้น เพชฌฆาตสูดหายใจลึก เงื้อดาบเล่มใหญ่ขึ้นสูงสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายปลาบข่มขวัญ

            เสียงกลองรัวครั้งสุดท้ายดังขึ้น... พร้อมกับคมดาบที่ตกลงมา

            ฉัวะ!

            ความเจ็บปวดแล่นริ้วเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่โลกทั้งใบของข้าจะพลันมืดดับลง ทว่าก่อนที่สติสัมปชัญญะสุดท้ายจะสูญสิ้นไปอย่างถาวร ข้ากลับได้ยินเสียงกรีดร้องตะโกนอย่างหัวใจสลายของบุรุษผู้หนึ่ง... เสียงของเยี่ยนอวี้เฉินที่เรียกชื่อข้าปานจะขาดใจ  และนั่นเป็นครั้งแรกในชีวิต... ที่ข้ารู้สึกเสียใจจนล้นอก

            ข้าไม่ได้เสียใจที่ต้องตาย... แต่ข้าเสียใจที่ชาติข้านี้เกิดมาตาบอด มอบหัวใจทั้งดวงและชีวิตของคนในครอบครัวให้แก่บุรุษชั่วช้าผิดคน!

            หากสวรรค์มีตา... หากชาติหน้ามีจริง... ข้าจะไม่มีวันรักท่านอีก อ๋องฉิน! และข้า... จะลากพวกเจ้าทุกคนที่เหยียบย่ำข้า ลงนรกไปด้วยกัน!