ตอนที่ 17

ภายในห้องที่เงียบสงบกลิ่นกำยารักษาคละคลุ้งไปทั่วห้อง ลั่วกงเฉิงที่นั่งอยู่บนเตียงกำลังจ้องมองสตรีละโมบที่เขาเคยรู้สึกเกลียดชังนางกำลังตั้งใจใช้ยาทาบาดแผลให้เขาอย่างตั้งใจ ทั้งที่เขาเป็นคนฉลาดแต่ไม่รู้เลยสักนิดว่าสตรีตรงหน้าเป็นคนเช่นไร

"ท่านตาอาการเป็นเช่นไรบ้าง ข้าได้ยินว่ามีเพียงเจ้าที่ท่านตาอนุญาตเข้าพบได้"

"ท่านผู้เฒ่าลั่วดีขึ้นแล้ว อีกไม่นานก็จะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม"

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าได้ยินว่าก่อนท่านหมอจะบอกว่าข้าแค่โดนพิษ เจ้าเป็นคนเช็ดตัวให้ข้า"

"ใช่"

"ทั้งที่ข้าอาจจะติดโรคจากนางโลมงั้นหรือ"

ลั่วหลี่เวยเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้า ที่กำลังจ้องมองนางด้วยแววตาหวานซึ้งนางที่เคยมีคนรักก็เข้าใจทันทีว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ นี่คงคิดว่านางเป็นคนดีมาก ๆ เลยสินะ

"ที่ข้าไม่รังเกียจเพราะรู้ว่าเจ้าไม่ได้ติดโรคอะไร"

ลั่วกงเฉิงที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วทันทีนางจะรู้ได้เช่นไรขนาดข้าเองยังคิดว่าตัวเองติดโรคมา ลั่วกงเฉิงจ้องมองสตรีตรงหน้าที่ยังคงทำแผลให้เขาอย่างตั้งใจก่อนจะคิดบางอย่างได้

"นี่เจ้าเป็นคน!!"

"ข้าวางยาเจ้าเอง"

ลั่วกงเฉิงสายตาเปลี่ยนไปฉับพลัน เขาจ้องสตรีต้องหน้าด้วยความโกรธเพราะนางเขาถึงต้องทุกทรมานเช่นนี้!!! เพราะนางเขาถึงตรอมใจไม่กินไม่ดื่มคิดอยากตายอยู่หลายครั้ง

"เจ้าอย่าแตะต้องข้า!! รู้บ้างหรือไม่สิ่งที่เจ้าทำข้าต้องเจ็บปวดตรอมใจเพียงใด!! นี่เป็นแผนของเจ้ากับท่านตาสินะเขายังเห็นข้าเป็นหลานอยู่หรือไม่ถึงได้กระทำเช่นนี้!!"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยืนขึ้น นางมองลั่วกงเฉิงด้วยสายตาตำหนิเพราะนางจำได้ดีในชาติก่อนสาเหตุที่ท่านผู้เฒ่าลั่วต้องตายเป็นเพราะตรอมใจจากการกระทำของพวกเขา ในชาตินี้นางเลยอยากให้พวกได้รับรู้บ้างเท่านั้น

"ลั่วกงเฉิงเจ้าคิดจะโทษผู้อื่นอีกนานหรือไม่ ข้าจะไม่ปฏิเสธเพราะนี่คือแผนการของข้าจริงแต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าหากนี่เป็นเรื่องจริงจะเป็นเช่นไร หากความเสเพลเที่ยวนางโลมของเจ้าทำตัวเจ้าติดโรคขึ้นมาจริง ๆ จะเป็นเช่นไร"

"........."

"เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าหากเจ้ายังทำตัวเสเพลเช่นนี้จะไม่มีจุดจบเช่นนั้น ที่ข้าเลือกวิธีเช่นนี้เพียงอยากเตือนสติเจ้าเท่านั้น ลั่วกงเฉิงเจ้าคิดไม่ได้จริง ๆ หรือ"

"ข้า...ข้าแค่..."

"เจ้าแค่คิดว่าใช้ชีวิตเสเพลเช่นนี้สบายกว่าการแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวใช่หรือไม่"

ลั่วกงเฉิงเม้มปากแน่น เพราะทุกสิ่งที่นางพูดมาล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้นเพราะเขาไม่อยากแบกรับทุกสิ่งจึงเลือกจะใช้ชีวิตเช่นนี้ ในตอนแรกเพียงแค่คิดว่าสองสามวันข้าจะกลับไปเช่นเดิมแต่ใครจะรู้ว่าพอได้ลิ้มลองแล้วข้ากลับรู้สึกไม่อยากแบกรับอะไรอีก

"ลั่วกงเฉิงเจ้าเป็นคุณชายใหญ่นะลืมแล้วหรือ ท่านผู้เฒ่าลั่วคาดหวังกับพวกเจ้าเพียงใดไม่รู้จริง ๆ หรือ ท่านเลี้ยงดูเจ้าด้วยความรักความเอาใจใส่หวังเพียงได้เห็นอนาคตที่สดใสของพวกเจ้า แล้วดูสิ่งที่พวกเจ้าตอบแทนสิ"

"ข้า....เพียงแค่เหนื่อยเท่านั้น"

"ท่านผู้เฒ่าลั่วเหนื่อยไม่เป็นหรือ คิดบ้างหรือไม่ว่าเหตุใดท่านผู้เฒ่าลั่วจึงให้ข้าวางแผนการมากมายเช่นนี้ ลั่วกงเฉิงที่พวกเจ้าเสเพลเช่นนี้มันถูกต้องจริง ๆ หรือ"

ความเงียบกลับมาปกคลุมในห้องอีกครั้ง ลั่วหลี่เว่ยคิดว่าสิ่งที่นางควรพูดก็พูดมาทั้งหมดแล้วตอนนี้ไม่จำเป็นต้องพูดสิ่งใดอีกแล้ว หากคำพูดของนางตอนนี้ไม่ได้ผลคงต้องหาวิธีใหม่ในภายภาคหน้า ลั่วหลี่เวยเดินออกมาจากห้องแต่เมื่อเปิดประตูไปก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าด้านนอกมีลั่วหลี่หยวนและลั่วหมิงเฉินยืนฟังอยู่ นางเม้มปากแน่นก่อนจะเดินผ่านพวกเขาในใจภาวนาขอเพียงให้พวกเขาฟังคำพูดนางและคิดได้ทีเถอะ

เวลาผ่านไปสามวันท่านผู้เฒ่าลั่วก็ไม่ได้แสร้งป่วยอีกต่อไป ชายชราปรายตามองหลายชายเสเพลทั้งสามที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ในใจคิดเพียงว่าเจ้าพวกหลานโง่คิดจะทำอะไรให้ข้าโมโหอีก

"หลานชั่วทั้งสามมาขอรับโทษกับท่านตาขอรับ"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนยื่นไม้โบยขนาดเหมาะมือให้ท่านผู้เฒ่าลั่ว แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดคำพูดของลั่วหลี่เวยในวันนั้นราวกับเรียกสติของพวกเขากลับมา

"พวกข้ารู้ความผิดของตัวเองแล้ว ขอท่านตาโปรดลงโทษหลานอกตัญญูที่ทำท่านตาเสียใจมาตลอดด้วยเถอะขอรับ"

"คิดได้แล้วหรือ"

ท่านผู้เฒ่าลั่วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่หลานโง่ทั้งสามมาคุกเข่าขอรับความผิดเช่นนี้ ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้ก่อนตายด้วยซ้ำ

"ต่อจากนี้หลานทั้งสามจะไม่ทำตัวเสเพลให้ท่านตาลำบากใจอีกแล้ว"

ท่านผู้เฒ่าลั่วในตอนนี้รู้สึกซึ้งใจจนน้ำตาคลอ ชายชราตัดสินใจยืนขึ้นก่อนจะเดินไปพยุงหลายชายทั้งสามให้ยืนขึ้นมือหนาลูบที่หลังมือของพวกเขาเบาเบา

"ดีแล้วคิดได้เช่นนี้ล้วนดีต่อตัวพวกเจ้าแล้ว เอาเถอะไปนั่งคุยดีดีเถอะ"

ท่านผู้เฒ่าลั่วยกยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เป็นอย่างที่นังหนูเว่ยเว่ยบอกจริง ๆ หลานชายข้าเองก็มีวันที่จะคิดได้ข้าเพียงดันนิสัยพวกเขาผิดวิธีเท่านั้น ชายชราเดินมานั่งที่เก้าอี้ไม้ก่อนจะจิบชาอย่างใจเย็น

"ท่านตาอาการดีขึ้นแล้วใช่ไหมขอรับ"

"พี่รองย่อมต้องดีขึ้นอยู่แล้ว ข้าได้ยินว่าเว่ยเว่ยแวะเวียนมาดูแลท่านตาอย่างใส่ใจตลอด"

"ใช่เพราะนังหนูเว่ยเว่ยเลยข้าถึงมีความสุขเช่นนี้"

ลั่วกงเฉิงขมวดคิ้วเขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่น่าไว้ใจ ลั่วหลี่เวยหญิงละโมบนั้นนะหรือจะดูแลท่านตาโดยไม่หวังอะไร ท่านตาที่แข็งแรงมาตลอดจู่ ๆ ก็มาป่วยในตอนที่นางมีอำนาจในมือหรือ...

"ท่านตาขอรับช่วงนี้หลี่เวยนำขนมที่นางทำมาให้ท่านหรือไม่ขอรับ"

"ต้องแน่นอนอยู่แล้วสิ นังหนูเว่ยเว่ยทำขนมอร่อยถูกใจข้ายิ่งนัก"

ลั่วกงเฉิงยิ้มร้ายเพราะตอนนี้เขาคิดว่าเขารู้สาเหตุที่ท่านตาป่วยแล้ว คิดอยู่ว่าหญิงละโมบเช่นนางเหตุใดถึงทำดีกับทุกคนเช่นนี้คงเพราะอยากให้พวกข้าตายใจสินะ

"ข้ามั่นใจว่าหลี่เวยนางวางยาพิษในขนมที่นางทำเพื่อให้ท่านตาป่วยขอรับ แต่เพราะพวกข้ากลับจวนมานางจึงเปลี่ยนแผนการท่านตาข้าว่านางแต่งเข้ามาในตระกูลลั่วเราต้องมีแผนการขอรับ"