ตอนที่ 16

"คุณชายรองตอนนี้ยังรักษาตัวอยู่เจ้าค่ะ แต่ข้าได้สอบถามกับท่านหมอแล้วอีกไม่นานแขาจะหายดีเจ้าค่ะไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงอะไร ส่วนหลี่หยวนตอนนี้อาการเป็นปกติแล้วเจ้าค่ะ เขาบอกข้าว่าอีกไม่นานจะมาคารวะขออภัยแก่ท่านผู้เฒ่าลั่วเจ้าค่ะ"

"อืม ย่อมเป็นข่าวดีทั้งสิ้น"

ลั่วหลี่เวยมองท่านผู้เฒ่าลั่วที่ยังคงมีสีหน้ากังวล แม้ชายชราจะไม่พูดออกมาแต่นางก็รู้ดีว่าสิ่งที่เขากังวลคือสิ่งใดหากนับตามเวลาตอนนี้ยาก็คงออกฤทธิ์แล้วเอาเถอะแค่นี้เขาก็น่าจะจำแล้ว

"ข้ามีวิธีทำให้คุณชายใหญ่กลับมาเจ้าค่ะ"

"วิธีหรือ นังหนูเว่ยเว่ยวิธีอะไรรีบบอกข้า"

ลั่วหลี่เวยยิ้มออกมาเรื่องที่กังวลเป็นเรื่องของลั่วกงเฉิงจริง ๆ สินะโชคดีที่นางให้คนคอยติดตามเขาไว้ จากที่ฟังรายงานล่าสุดลั่วกงเฉิงเก็บตัวอยู่ที่โรงเตี๊ยมเขาไม่กินไม่ดื่มสิ่งใด แม้แต่หอนางโลมที่ชอบไปก็ไม่แม้แต่จะเฉียดกายเข้าใกล้คงเป็นเพราะยาที่นางตั้งใจใส่ไปในขนมในวันนั้นออกฤทธิ์แล้วหากนับวันจริง ๆ ตอนนี้พิษที่อยู่ในร่างกายก็คงสลายออกไปหมดแล้ว

"ต่่อจากนี้ท่านผู้เฒ่าต้องป่วยหนักเจ้าค่ะ"

"ข้าป่วย??"

"เจ้าค่ะ ป่วยจนนอนติดเตียงท่านผู้เฒ่าทำแค่นี้พอเจ้าค่ะที่เหลือข้าจะจัดการเอง"

สองวันต่อมาข่าวอาการป่วยของท่านผู้เฒ่าลั่วกระจายไปทั่วเมือง ลั่วกงเฉิงคุณชายแห่งจวนลั่วในตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากซากศพเดินได้ เขาเดินเข้าไปในจวนด้วยท่าทางอิดโรยและเศร้าใครจะคิดว่าข้าลั่วกงเฉิงจะเสเพลจนติดโรคจริง ๆ หากไม่ใช่เพราะเป็นห่วงท่านตาข้าคงไม่เอาร่างกายสกปรกของข้ามาเหยียบที่นี่

"พี่ใหญ่ เหตุใดท่านเป็นเช่นนี้"

ลั่วหลี่หยวนเอ่ยทักทายเมื่อเห็นพี่ใหญ่ที่เคยสง่างามน่าเกรงขามของเขามีสภาพโทรมจนแทบจำไม่ได้ เดิมทีวันนี้เขาได้ยินจากบ่าวรับใช้ว่าท่านตาป่วยหนักจึงตั้งใจจะมาดูอาการท่านตาไม่คิดว่าจะเจอพี่ใหญ่ก่อน

"พี่ใหญ่ ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า"

"อย่าแตะต้องข้า!!!"

ลั่วกงเฉิงตะโกนออกมาเสียงดังก่อนจะถอยห่างออกมาจากลั่วหลี่หยวนผู้เป็นน้องชาย ไม่ได้ข้าเป็นโรคร้ายหากเขาติดโรคจากข้าจะทำเช่นไรข้ามันน่ารังเกียจ

"พี่ใหญ่"

เสียงที่คุ้นเคยดังจากด้านหลังก่อนจะมีมือหนึ่งสัมผัสที่ไหล่ของลั่วกงเฉิงเบา ๆ หันไปก็พบว่าเป็นลั่วหมิงกงน้องชายคนรองในตอนนี้กำลังใช้มือสัมผัสร่างกายของเขาด้วยรอยยิ้ม

"ออกไปร่างกายข้ามันสกปรก พวกเจ้าอย่าแตะต้องข้า!!"

ลั่วกงเฉิงพูดจบก็วิ่งตรงไปที่ประตูจวน ในใจเขาเอาแต่โทษตัวเองที่พาร่างกายสกปรกมาที่นี่หากทุกคนสัมผัสเขาแล้วติดโรคขึ้นมาจะทำเช่นไรสู้ข้าหนีหายไปจะดีกว่า อีกเพียงไ่กี่ก้าวก็จะถึงประตูจวนแล้วแต่เพราะหลายวันมานี้ลั่วกงเฉิงตรอมใจจนไม่กินไม่ดื่มสิ่งใดทำให้เรี่ยวแรงทั้งที่มีของเขาหายไป

"ลั่วกงเฉิง เจ้าจะไปไหน"

ลั่วหลี่เวยที่ไม่รู้มาตอนไหนนางปรากฏตัวอยู่หน้าจวน รอยยิ้มของนางเป็นสิ่งเดียวที่ลั่วกงเฉิงจำได้ก่อนที่ทุกอย่างที่เขาเห็นจะดับวูบไป

"พี่ใหญ่/พี่ใหญ่"

คุณชายลั่วทั้งสองตะโกนออกมาเสียงดังเมื่อเห็นลั่วกงเฉิงสลบลงไปนอนกับพื้น ลั่วหลี่เวยที่ยืนอยู่หน้าจวนเข้าไปพยุงคุณชายใหญ่ก่อนจะสังเกตว่าที่แขนของเขามีแผนมากมาย นางไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรราวกับรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นเช่นนี้

"ลั่วหมิงเฉินเจ้ามาช่วยข้าพยุงคุณชายใหญ่เข้าไปด้านใน ส่วนเจ้าลั่วหลี่หยวนส่งคนไปตามหมอ"

ลั่วหลี่เวยพูดจบทุกคนก็ทำตามคำพูดของนาง คุณชายใหญ่ลั่วถูกประคองเข้าไปในห้องเขายังคงนอนไม่ได้สติใบหน้าของเขาตอนนี้ดูโทรมไร้คราบคุณชายใหญ่ที่สง่างาม ลั่วหมิงเฉินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าที่แขนของพี่ใหญ่ทั้งสองข้าเต็มไปด้วยแผลมากมาย

"แผลนี่..หรือว่าพี่ใหญ่จะ...ติดโรคจากนางโลม"

ลั่วหลี่เวยไม่ได้ตอบอะไรนางเพียงใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดร่างกายและใบหน้าของลั่วกงเฉินเบา ๆ แม้จะรู้สึกผิดในใจอยู่บ้างแต่ลั่วกงเฉิงที่ดื้อรั้นหากไม่โดนเช่นนี้ก็คงคิดไม่ได้

"หลี่เวย พี่ใหญ่ข้าอาจติดโรคเจ้าไม่กลัวหรือสัมผัสเขาเช่นนี้"

ลั่วหมิงเฉินมองสตรีต้องหน้าที่ยังคงเช็ดตัวให้พี่ใหญ่ของเขาต่อ นางไม่ได้แสดงใบหน้ารังเกียจหรือหวาดกลัวแต่อย่างใดนั่นสร้างความแปลกใจให้ลั่วหมิงเฉินเป็นอย่างมาก หากเป็นผู้อื่นคงไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง

"ท่านหมอมาแล้ว"

ลั่วหลี่หยวนเอ่ยออกมาเสียงดัง เขาพาท่านหมอเข้าไปด้านในห้องด้วยท่าทางร้อนรนทันทีที่เห็นว่าแขนของพี่ใหญ่เต็มไปด้วยบาดแผลลั่วหลี่หยวนก็หน้าซีดเผือดหันไปสบตากับลั่วหมิงเฉินทันที

ลั่วกงเฉิงร่วมรักกับนางโลมมานับไม่ถ้วนเรื่องนี้พวกเขาย่อมรู้ดีว่าพี่ใหญ่เป็นเช่นไร แล้วแผลที่เกิดบนร่างกายนั้นคิดเป็นอื่นไม่ได้เลยจริง ๆ พี่ใหญ่เป็นคนฉลาดย่อมรู้เรื่องนี้ดี เหตุนี้หรือร้องห้ามไม่ให้พวกข้าแตะต้องร่างกาย

"ขอฮูหยินและคุณชายออกไปก่อนขอรับ ข้าจำเป็นต้องตรวจสอบร่างกายคุณชายใหญ่อย่างละเอียด"

ลั่วหลี่เวยพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปจากห้อง นางไม่ได้รู้สึกตกใจหรือแปลกใจอะไรกับอาการของลั่วกงเฉิงเพราะทั้งหมดนั้นล้วนเป็นฝีมือนาง ขนมฝูหลิงที่เขากินในวันนั้นนางตั้งใช้ผสมสมุนไพรหายากบางอย่างลงไปจากที่นางศึกษาอาการหลังจากกินเข้าไปจะคล้ายคลึงกับการเป็นโรคร้าย แต่หากผ่านไปเพียงหนึ่งอาทิตย์อาการต่าง ๆ ก็จะหายไปส่วนบาดแผลตามร่างกายแค่เพียงทายารักษาให้ดีก็ไม่น่าเป็นห่วงแล้ว

"พี่เว่ยเว่ย พี่ใหญ่อาจจะติดโรค...."

"เห้อข้าพูดเอง ที่พวกข้าจะพูดคือเป็นไปได้ว่าพี่ใหญ่อาจจะติดโรคมาจากนางโลมหากหลังจากนี้เจ้าจะหย่าพวกข้าก็ไม่ว่าอะไร"

"คุณชายใหญ่ไม่เป็นอะไรหรอก อาจจะตายยากด้วยซ้ำ"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเรียบเพราะนางคิดเช่นนั้นจริง ๆ มีคำกล่าวว่าคนชั่วย่อมตายช้ากว่าคนดีและข้าก็มั่นใจได้เลยว่าคุณชายใหญ่ที่คิดจะขืนใจข้าเป็นคนชั่วบริสุทธิ์เลย

คุณชายลั่วทั้งสองที่ได้ยินเช่นนี้ก็เข้าใจว่านางกำลังพูดปลอบใจทั้งสองสบตาพรางคิดในใจว่า สตรีที่ยืนอยู่ตอนนี้กำลังข่มความหวาดกลัวไว้ในใจสินะแม้จะกลัวถึงเพียงนั้นจึงคิดปลอบใจพวกข้า พี่ใหญ่อาจจะติดโรคร้ายมาแต่นางยังทำหน้าที่ฮูหยินโดยไม่รังเกียจเลยสักนิดนางช่าง....

ผ่านไปครู่หนึ่งท่านหมอก็เปิดประตูเดินออกมานอกห้อง คุณชายลั่วทั้งสองรีบเข้าไปถามอาการทันทีมีเพียงลั่วหลี่เวยที่ยืนกอดอกมองดูท่าทางแตกตื่นของคุณชายทั้งสอง

"คุณชายใหญ่เพียงแค่ถูกพิษและมีอาการอ่อนเพลียขอรับ"

"ถูกพิษ?? เช่นนั้นพี่ใหญ่จะตายหรือไม่แล้วบาดแผลบนตัว"

"เป็นพิษอ่อน ๆ ที่สลายไปเองขอรับตอนนี้พิษได้สลายไปหมดแล้ว ส่วนบาดแผลเกิดจากการโดนพิษข้าสำรวจแล้วมีเพียงที่แขนเท่านั้นหากรักษาแผลให้ดีก็หายเป็นปกติแล้วขอรับ"

"ไม่ใช่โรคร้ายที่ติดจากนางโลมสินะ"

"ขอรับ ข้าจะเขียนเทียบยาบำรุงและยารักษาแผลให้"

"ขอบคุณท่านหมอ"

คุณชายลั่วทั้งสองเอ่ยขอบคุณก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ โชคดีจริง ๆ ที่พี่ใหญ่ของข้าไม่เป็นอะไรพี่ใหญ่เองก็มีศัตรูรอบตัวการจะโดนพิษเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องง่าย โชคดีจริง ๆ ที่ครั้งนี้ไม่ถึงชีวิต

"พี่เว่ยเว่ย ท่านคลายกังวลได้แล้วนะขอรับ"

"เหอะ ข้ามันพูดคำหวานไม่เป็นแต่หากเจ้าดีใจที่พี่ใหญ่ไม่เป็นอะไรก็ยิ้มออกมาเถอะไม่ต้องอาย"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วนางไม่แสดงท่าทางกังวลเช่นนั้นตอนไหนกัน อะไรที่ทำให้คิดว่านางเป็นห่วงเจ้าสวะที่นอนในห้องกัน หากไม่ใช่เพราะท่านผู้เฒ่าข้าก็ไม่อยากยุ่งกับเขาด้วยซ้ำ

สายตาของพวกเจ้ามองผิดไปหรือไม่?