ตอนที่ 18

"ข้ามั่นใจว่าหลี่เวยนางวางยาพิษในขนมที่นางทำเพื่อให้ท่านตาป่วยขอรับ แต่เพราะพวกข้ากลับจวนมานางจึงเปลี่ยนแผนการท่านตาข้าว่านางแต่งเข้ามาในตระกูลลั่วเราต้องมีแผนการขอรับ"

ความเงียบกลับมาปกคลุมในห้องอีกครั้ง ท่านผู้เฒ่าลั่วมองหลานทั้งสามคนของตนก่อนจะถอนหายใจออกมาเหตุใดข้าถึงเลี้ยงหลานมาเป็นพวกโง่ขี้ระแวงเช่นนี้กันนะ

"นังหนูเว่ยเว่ยไม่ได้ทำเช่นนั้นหรอก นางเป็นคนจิตใจดีจนน่าสงสารด้วยซ้ำ"

"แต่ท่านตานาง....."

"กงเฉิงเจ้าฉลาดที่สุดไม่ใช่หรือเหตุใดถึงดูไม่ออกมาว่าทุกอย่างเป็นแผนการที่นังหนูเว่ยเว่ยวางไว้เพื่อตั้งใจช่วยเหลือข้าและพวกเจ้า เด็กคนนั้นช่วยเหลือพวกเราโดยไม่หวังผลตอบแทนเลยด้วยซ้ำ"

หลังจากนั้นท่านผู้เฒ่าลั่วก็เอ่ยเล่าแผนการทุกอย่างออกไปรวมถึงเรื่องที่ป่วยในครั้งนี้ด้วย เขาตั้งใจพูดทุกสิ่งที่สังเกตมาหากให้เลือกหลานสะใภ้ชายชราก็ยังอยากได้นังหนูเว่ยเว่ยคนนี้ แต่ดูเหมือนหลานของเขาจะไม่เข้าตานางเลยสักนิด

"อีกเรื่องที่พวกเจ้าควรจะได้รู้ เด็กคนนั้นไม่ได้ตั้งใจแต่งเข้ามานางถูกบังคับในคืนเข้าหอตอนที่พวกเจ้าเมาหลับอยู่บนเตียง นางก็ตัดสินใจจะใช้มีดสั้นที่เตรียมมาปลิดชีพตัวเองโชคดีที่ข้ามาห้ามไว้ได้ทัน ลั่วหลี่เว่ย เด็กคนนั้นแม้ภายนอกจะดูเข้มแข็งแค่ไหนแต่นางเปราะบางกว่าที่พวกเจ้าคิด"

"........"

"........"

"........"

คุณชายลั่วทั้งสามที่ได้ฟังไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรกับการที่ลั่วหลี่เวยวางแผนมากมายมาหลอกพวกเขา ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อลั่วหลี่เวยมากกว่าภาพเหตุการณ์ที่เคยทำไม่ดีหรือทำร้ายนางฉายเข้ามาในหัวซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่นางตั้งใจที่จะช่วยพวกเขาจากใจจริงแต่สิ่งที่พวกเขาทำกับนางนั้น....

ผ่านไปหลายวันจวนพ่อค้าลั่วในตอนนี้กลับมามีความสุขอีกครั้งท่านผู้เฒ่าลั่วรู้สึกปลื้มใจที่หลานชายของเขาเรียนรู้ได้ไว้และเริ่มช่วยเหลืองานกิจการต่าง ๆ ได้แล้ว

"คุณชายลั่วทั้งสามตอนนี้กำลังเรียนรู้เรื่องการค้าจากท่านผู้เฒ่าเจ้าค่ะ ตอนที่ข้านำขนมที่คุณหนูทำไปส่งให้ท่านผู้เฒ่าลั่วได้เห็นว่าคุณชายลั่วทั้งสามตั้งใจศึกษาเป็นอย่างมากเจ้าค่ะ"

ลั่วหลี่เวยเงยหน้าขึ้นจากตำราสมุนไพรที่นางกำลังศึกษาหลังจากชิงถงเริ่มรายงานเกี่ยวกับสิ่งที่ได้พบมา หลายวันมานี้นางได้พูดคุยกับท่านผู้เฒ่าพบว่าคุณชายลั่วทั้งสามตั้งใจศึกษาการค้าเพื่อที่จะรับช่วงต่อดูแลกิจการต่าง ๆ นางจึงรอให้ทุกอย่างเข้าที่กว่านี้ค่อยพูดเรื่องหย่ากับท่านผู้เฒ่าลั่วอีกครั้ง

"คุณหนูคือว่า.....ส่งขนมไปให้คุณชายบ้างดีหรือไม่เจ้าคะ ตอนที่ข้านำขนมเข้าไปคุณชายทั้งสามมองขนมในจานไม่วางตาข้าคิดว่าพวกเขาอาจจะ..."

"ที่มองเช่นนั้นเพราะกลัวข้าจะวางยาท่านผู้เฒ่ามากกว่า"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะก้มหน้าศึกษาตำราสมุนไพรที่อยู่ในมือต่อเพราะนางเคยใช้แผนวางยาพิษกับลั่วกงเฉิงมาก่อนการที่พวกเขาจะระแวงเช่นนี้ก็ไม่แปลกอะไร อีกอย่างตอนนี้นางก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีกแล้ว

ชิงถงไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปแม้จะรู้สึกว่าสายตาของคุณชายลั่วทั้งสามไม่ได้มีท่าทางระแวงแต่อย่างกลับรู้สึกว่าอิจฉาเสียมากกว่า แต่ข้าเป็นคนโง่เขลาอาจจะมองผิดไปจริง ๆ

"เจ้าออกไปพักเถอะ ข้าจะนั่งตรงนี้อีกสักพัก"

"เจ้าค่ะ"

หลังจากชิงถงออกไปความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ลั่วหลี่เวยก็ก้มลงอ่านตำราอีกครั้งไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหนที่นางนั่งอยู่เช่นนี้

ตุบ!!

ลั่วหลี่เวยที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ที่ศาลาริมน้ำสะดุ้งตัวความตกใจเล็กน้อย เมื่อจู่ ๆ มีเกาลัดคั่วน้ำตาลห่อใหญ่วางลงตรงหน้านาง เมื่อหันไปมองข้าง ๆ พบว่าเป็นลั่วหลี่หยางนั่งมองนางอยู่ เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

"พี่เว่ยเว่ย ข้าเก็บได้ท่านเอาไปกินสิ"

"เก็บได้อีกแล้วหรือ"

ลั่วหลี่เวยมองเกาลัดคั่วน้ำตาลตรงหน้าด้วยความสงสัย เหตุใดต้องโกหกในเมื่อตั้งใจซื้อมาแท้ ๆ ช่วงนี้เรื่องที่นางรู้สึกแปลกใจคือคุณชายลั่วทั้งสามมักจะทำดีกับนางจนผิดปกติไหนจะเอาแต่เรียกชื่อนางว่า เว่ยเว่ย ด้วยท่าทางสนิทสนมอีก

"หลี่หยวนเจ้าไม่ใช่เรียนอยู่กับท่านผู้เฒ่าลั่วหรือ เหตุใดมาก่อกวนข้าได้"

ลั่วหลี่เวยเอ่ยถามออกไปนางเอื้อมมือไปหยิบเกาลัดแต่ทันทีที่สัมผัสก็รู้ว่ามันยังร้อนเกินไปจึงปล่อยมือและมาจิบน้ำชาตามเดิม ลั่วหลี่หยางที่สังเกตมาตลอดจึงเอื้อมมือไปหยิบเกาลัดในถุงและปอกเปลือกส่งเนื้อเกาลัดให้ลั่วหลี่เวย

"เพราะข้ามีเรื่องสำคัญต้องไปทำกับพี่เว่ยเว่ยท่านตาเลยให้ข้าออกมาก่อน รับไปสิข้าปอกให้"

ลั่วหลี่หยางเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าลั่วหลี่เวยรับเกาลัดในมือของเขาไปกิน มือหนาหยิบเกาลัดมาอีกลูกและตั้งใจปอกให้นางอีกครั้ง

"เรื่องสำคัญที่ต้องไปทำกับข้าหรือ เรื่องอะไร"

"ไม่ใช่บอกว่าพี่เว่ยเว่ยบอกจะช่วยข้าแก้แค้นหรือ ตอนนี้ถึงเวลาแล้วขอรับ"