13

สายตาของทุกคนมองสลับไปมาระหว่างสมุดบัญชีเบิกจ่ายตัวยาอันตรายในมือเจียงสวิน กับชามน้ำซุปโสมที่ตั้งอยู่กลางโถง เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นรอบด้าน

"หากไม่มีเทียบหมอ เหตุใดจึงมีการเบิกออกไปมากถึงเพียงนั้น"

"แล้วเหตุใดจึงตรงกับช่วงที่อดีตฮูหยินเริ่มล้มป่วยพอดี"

"วันนี้ตัวยาชนิดเดียวกันยังปรากฏในสำรับของคุณชายน้อยอีก" ยิ่งมีคนพูด สีหน้าของฮูหยินใหญ่กับอนุเตียวก็ยิ่งซีดเผือด เพราะการลักลอบเบิกหญ้าสลายวิญญาณออกจากร้านโอสถในปริมาณมาก โดยไม่มีเทียบยาจากแพทย์หรือบันทึกการรักษารองรับ ย่อมไม่อาจอ้างได้ว่าเป็นการนำไปปรุงยาตามปกติ ยิ่งเมื่อนำมาเชื่อมโยงกับการล้มป่วยของอดีตฮูหยินเมื่อสามปีก่อน รวมถึงน้ำซุปที่ถูกส่งมาให้เสี่ยวอวี๋ในวันนี้ ความหมายของมันยิ่งชัดเจนขึ้นทุกขณะ

นี่ไม่ใช่เพียงการเบิกยาโดยพลการ แต่มีความเป็นไปได้สูงว่า ผู้ใดบางคนกำลังอาศัยช่องโหว่ของร้านโอสถ นำตัวยาควบคุมมาใช้เป็นพิษ เพื่อทำให้การตายของเหยื่อดูเหมือนการเจ็บป่วยตามธรรมชาติ

และหากข้อสงสัยทั้งหมดเป็นความจริง สิ่งที่เกิดขึ้นกับอดีตฮูหยินเมื่อสามปีก่อน ก็ไม่ใช่อาการป่วยธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือการวางยาฆาตกรรมอย่างแนบเนียน

กลางโถงงานเลี้ยงอันกว้างใหญ่ของตระกูลหลิน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ จนแทบได้ยินเสียงสายลมพัดกระทบบานหน้าต่าง

เหล่าขุนนางและแขกเหรื่อชั้นสูงต่างยืนนิ่ง ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง ท่ามกลางทหารเกราะเหล็กนับสิบนายภายใต้การบังคับบัญชาของ ‘หลินเฟิงเจี๋ย’ ที่กระจายกำลังปิดล้อมทางเข้าออกทุกด้านอย่างแน่นหนา

ส่วนฮูหยินใหญ่และอนุเตียว บัดนี้ต่างทรุดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือดไม่ต่างจากคนตาย

"น้องสาม นี่มันงานเลี้ยงตระกูลนะ เจ้าจะทำเรื่องให้ใหญ่โตต่อหน้าแขกเหรื่อมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร" หลินจิ้งโหวพยายามเค้นเสียงตวาดเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของผู้นำตระกูล ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นเครืออย่างปิดไม่มิด

หลินเฟิงเจี๋ยปรายสายตาเย็นชาไปยังพี่ชายคนโต เพียงสายตาเดียว แรงกดดันจากบุรุษผู้ผ่านสมรภูมิรบมานับครั้งไม่ถ้วนก็ทำให้หลินจิ้งโหวชะงัก ก่อนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

"เรื่องใหญ่โตหรือ" หลินเฟิงเจี๋ยแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"ลักลอบนำตัวยาควบคุมออกจากร้านโอสถ วางยาจนอดีตฮูหยินเสียชีวิต ยักยอกสินเดิมของนาง แล้ววันนี้ยังกล้าใช้หญ้าสลายวิญญาณวางยาสังหารเสี่ยวอวี๋กลางงานเลี้ยง" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจ้องพี่ชายด้วยแววตาคมกริบ

"เรื่องเหล่านี้ในสายตาพี่ใหญ่ ยังถือเป็นเรื่องเล็กอยู่อีกหรือ" หลินจิ้งโหวหน้าชาไปทั้งแถบ

"ข้า... ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะท่านโหว"

ฮูหยินใหญ่รีบคลานเข้าไปคว้าชายเสื้อสามีเอาไว้ น้ำตาไหลพรากอย่างน่าเวทนา

"แม่นมเจียงกับคนพวกนี้รวมหัวกันใส่ร้ายข้า ชามน้ำซุปนั่นคนครัวเป็นผู้ปรุง ข้าไม่รู้เรื่องจริง ๆ เจ้าค่ะ ข้าเพียงสั่งให้พวกมันทำอาหารบำรุงคุณชายน้อยเท่านั้น!"

"ไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรือเจ้าคะ" เสียงของเจียงสวินดังขึ้น

หญิงสาวก้าวออกมาหนึ่งก้าว ก่อนชี้ไปยังหลงจู๊ร้านโอสถและบ่าวคนสนิทของอนุเตียวที่ถูกพันธนาการอยู่กลางโถง

"หลงจู๊ร้านโอสถหลินอันรับสารภาพต่อกรมอาญาแล้ว สมุดบัญชีการเบิกหญ้าสลายวิญญาณก็อยู่ตรงนี้ บัญชีการโยกย้ายเงินเพื่อปิดบังเรื่องเมื่อสามปีก่อนก็มีครบ รวมถึงจดหมายลับที่ยึดได้จากเรือนของพวกท่าน" เจียงสวินหยิบจดหมายขึ้นมาชู

"ลายมือ ตราประทับ วันเวลา และรายชื่อคนรับคำสั่งล้วนตรวจสอบได้ หากทั้งหมดนี้ยังเรียกว่าใส่ร้าย เช่นนั้นข้าน้อยก็อยากรู้เหลือเกินว่า ต้องมีหลักฐานมากเพียงใด พวกท่านจึงจะยอมรับความจริง"

"เจ้า..." ฮูหยินใหญ่ริมฝีปากสั่นระริก

อนุเตียวกลับทนไม่ไหว นางชี้หน้าเจียงสวินด้วยมือที่สั่นเทา

"เจ้าสตรีชั่ว เจ้าก็เป็นแค่แม่นมชั้นต่ำ กล้าดีอย่างไรถึง..."

"หมิงหยวน" เสียงของหลินเฟิงเจี๋ยตัดบทขึ้นอย่างเย็นชา

"ขอรับ!"

"คุมตัวฮูหยินใหญ่ อนุเตียว รวมถึงบ่าวรับใช้ทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ส่งให้กรมอาญาสอบสวนทั้งหมด"

อนุเตียวหน้าถอดสี หลินเฟิงเจี๋ยกล่าวต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดแทรก

"ตรวจสอบย้อนหลังไปถึงตระกูลเดิมของพวกนางด้วย หากพบผู้ร่วมขบวนการยักยอกสินเดิม ลักลอบเบิกตัวยาควบคุม หรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับการวางยาฆาตกรรมแม้แต่คนเดียว ให้รวบรวมหลักฐานส่งกรมอาญาดำเนินคดีตามกฎหมาย ไม่มีข้อยกเว้น"

"รับทราบขอรับ" ทหารเกราะเหล็กหลายคนก้าวเข้ามารวบตัวฮูหยินใหญ่และอนุเตียวทันที

"ปล่อยข้า ข้าเป็นฮูหยินใหญ่ของจวนโหวนะ"

"ท่านโหว ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าถูกใส่ร้าย"

"ข้าไม่ไป ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้" เสียงกรีดร้องและร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไปทั่วโถง

ทว่าไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือเข้าช่วย แม้แต่หลินจิ้งโหวก็ได้แต่ยืนนิ่ง มองภรรยาและอนุภรรยาของตนถูกทหารคุมตัวออกไปต่อหน้าต่อตา ไม่นานเสียงโวยวายเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนจะเงียบหาย โถงงานเลี้ยงกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง

หลินจิ้งโหวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเซียว สายตาเต็มไปด้วยทั้งความตกตะลึง อับอาย และไม่อยากเชื่อว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นภายในจวนของตนเอง

หลินเฟิงเจี๋ยกลับไม่แม้แต่จะหันไปมองพี่ชาย เขาก้าวตรงไปหาเจียงสวินกับเสี่ยวอวี๋ เมื่อเห็นร่างเล็กยืนหลบอยู่ข้างกายแม่นม แววตาเย็นชาของบุรุษผู้ทรงอำนาจก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

หลินเฟิงเจี๋ยย่อตัวลงตรงหน้าหลานชาย ก่อนยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กเบา ๆ อย่างอ่อนโยน

"เสี่ยวอวี๋" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับมีประกายสดใสมากกว่าเมื่อหลายวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด

"ท่านอาสาม..."

"กลัวหรือไม่"

เสี่ยวอวี๋เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้า

"ไม่กลัวขอรับ เพราะมีแม่นมอยู่กับเสี่ยวอวี๋ แล้วก็มีท่านอาสามด้วย"  คำตอบไร้เดียงสาทำให้แววตาของหลินเฟิงเจี๋ยไหววูบ

มือใหญ่ลูบศีรษะหลานชายอีกครั้ง

"ดี" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"นับจากวันนี้เป็นต้นไป จะไม่มีผู้ใดในจวนแห่งนี้กล้ารังแกเจ้าอีก และไม่มีใครมีสิทธิ์แตะต้องทรัพย์สินแม้แต่ชิ้นเดียวที่มารดาของเจ้าทิ้งไว้ให้"

เสี่ยวอวี๋พยักหน้า ก่อนขยับเข้าไปใกล้เจียงสวินตามความเคยชิน

หลินเฟิงเจี๋ยมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น สายตาคมสบเข้ากับดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า แววตาที่เคยเย็นชาราวน้ำแข็ง บัดนี้กลับแฝงความชื่นชมและความอบอุ่นบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็อาจยังไม่ทันรู้ตัว

"แม่นมเจียง"

"เจ้าค่ะ นายท่านสาม" เจียงสวินประสานมือ ก่อนย่อกายอย่างนอบน้อม

"ครั้งนี้เจ้าปกป้องเสี่ยวอวี๋เอาไว้ ทั้งยังตามหาหลักฐานจนเปิดโปงเรื่องที่ถูกปิดบังมานานถึงสามปี ความดีความชอบนี้ไม่น้อยเลย"

"ข้าน้อยเพียงทำหน้าที่ของตนเจ้าค่ะ"

"เพียงทำหน้าที่หรือ" หลินเฟิงเจี๋ยเลิกคิ้ว มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

"แม่นมทั่วเมืองหลวงคงไม่มีผู้ใดทำหน้าที่ด้วยการตบฮูหยินใหญ่ บุกเรือนกลาง ถือปังตอขู่แม่ครัว แล้วตามไปเปิดโปงคดีฆาตกรรมถึงร้านโอสถกระมัง"

เจียงสวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบหน้าตาย

"หากพวกเขาไม่มารังแกคุณชายน้อยก่อน ข้าน้อยก็ไม่ตบใครหรอกเจ้าค่ะ"

มุมปากของหลินเฟิงเจี๋ยยกสูงขึ้นอีกเล็กน้อย

"เช่นนั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ"