12

ปัง!

"เพียงแต่ของบำรุงที่ผสม ‘หญ้าสลายวิญญาณ’ ลงไปเช่นนี้ ข้าน้อยกับคุณชายน้อยคงไม่มีวาสนารับไว้จริงๆ เจ้าค่ะ" ประโยคเดียวทำให้ทั้งโถงเงียบกริบ

ก่อนเสียงฮือฮาจะระเบิดขึ้นในวินาทีถัดมา

"หญ้าสลายวิญญาณหรือ"

"นั่นมิใช่ยาพิษหรือ"

"ผู้ใดกล้าใส่ลงในอาหารคุณชายสายหลัก"

แขกเหรื่อจำนวนมากลุกจากที่นั่ง บ้างมองชามน้ำซุป บ้างหันไปมองฮูหยินใหญ่ด้วยความตกตะลึง

หลินจิ้งโหวเองก็หน้าถอดสี ฮูหยินใหญ่รีบตวาดขึ้นทันที

"เจ้าแม่นมปากกล้า อย่าคิดว่ามีนายท่านสามหนุนหลังแล้วจะกล่าวหาใครตามใจชอบได้ เจ้ามีหลักฐานอะไรว่าในน้ำซุปมีพิษ"

"ใช่เจ้าค่ะ งานเลี้ยงมีแขกผู้ใหญ่ตั้งมากมาย แม่นมเจียงกลับกล่าวหาเจ้าของเรือนเช่นนี้ หากไม่มีหลักฐานก็เท่ากับจงใจใส่ร้าย" อนุเตียวรีบลุกขึ้นช่วย

"ไร้หลักฐานหรือเจ้าคะ" เจียงสวินหัวเราะเสียงเย็นเยียบ "ถ้าเช่นนั้นก็ดี"

นางล้วงตราหยกสลักลายพยัคฆ์ออกมาชูขึ้น

ตราชิ้นนี้คือสิ่งที่หลินเฟิงเจี๋ยมอบให้นางด้วยตัวเอง และเป็นหลักฐานว่านางมีสิทธิ์ตรวจสอบสินเดิมและกิจการที่เกี่ยวข้องกับเสี่ยวอวี๋

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าพร้อมเพรียงก็ดังขึ้นจากนอกโถง เหล่าองครักษ์ในชุดเกราะก้าวเข้ามาเป็นแถว

ผู้นำหน้าคือ ‘หมิงหยวน’

ด้านหลังของเขามีชายผู้หนึ่งถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน ลากเข้ามาจนทรุดลงกลางโถง

เมื่อทุกคนมองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง

"นั่นหลงจู๊ร้านโอสถหลินอันมิใช่หรือ" และยังไม่หมด องครักษ์อีกสองคนคุมตัวบ่าวคนสนิทของอนุเตียวเข้ามาด้วย ใบหน้าของอนุเตียวซีดเผือดในพริบตา

"พะ... พวกเจ้า"

เจียงสวินรับสมุดบัญชีปกดำจากหมิงหยวน ก่อนเปิดออกต่อหน้าขุนนางและญาติผู้ใหญ่ของตระกูลนับสิบชีวิต

"นี่คือสมุดบัญชีลับของร้านโอสถหลินอัน" นางชูหนังสือขึ้น

"ในนี้มีบันทึกชัดเจนว่า เมื่อสามปีก่อนมีการเบิก ‘หญ้าสลายวิญญาณ’ ออกไปเป็นจำนวนมาก และผู้ลงชื่อรับยาคือบ่าวคนสนิทของอนุเตียว" อนุเตียวถอยหลังไปหนึ่งก้าว หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

"ไม่... ไม่จริง!"

"ไม่จริงหรือ" เจียงสวินเปิดบัญชีอีกหน้า

"หลังจากอดีตฮูหยินเสียชีวิต ฮูหยินใหญ่คนปัจจุบันแต่งเข้าจวนไม่นาน ก็มีคำสั่งให้หลงจู๊ปิดบัญชีเล่มนี้เอาไว้ และมีเงินจำนวนมากถูกโยกย้ายเพื่อกลบความผิดปกติตลอดสามปีที่ผ่านมา" ข้อมูลในบัญชีตรงกับหลักฐานที่เจียงสวินและหลินเฟิงเจี๋ยพบจากร้านโอสถก่อนหน้านี้

ฮูหยินใหญ่หน้าซีด

"เจ้าใส่ร้ายข้า!"

"ยังจะปฏิเสธอีกหรือเจ้าคะ" เจียงสวินหันไปทางหลงจู๊ ชายผู้นั้นตัวสั่นเทา หลังถูกกรมอาญาสอบสวนมาหลายวัน สีหน้าซีดเซียวจนแทบไม่มีเลือด

หมิงหยวนตวาด

"พูด!" หลงจู๊สะดุ้งสุดตัว ก่อนรีบโขกศีรษะลงกับพื้น

"ข้าน้อยสารภาพแล้วขอรับ เมื่อสามปีก่อน บ่าวของอนุเตียวมาเบิกหญ้าสลายวิญญาณจริง หลังอดีตฮูหยินเสียชีวิต ฮูหยินใหญ่ก็ให้คนมาสั่งข้าน้อยปิดบัญชี ห้ามผู้ใดตรวจสอบ ทั้งยังสั่งให้โยกเงินบางส่วนเพื่อปิดเรื่อง ข้าน้อยกลัวตายจึงไม่กล้าพูด ขอทุกท่านไว้ชีวิตด้วยขอรับ!"

"เจ้าหุบปาก!" อนุเตียวกรีดร้อง นางพุ่งตัวหมายจะเข้าไปหา แต่ขากลับอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงเสียก่อน

เจียงสวินหันกลับไปมองคนทั้งสอง

"ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมเจ้าคะ" นางชี้ไปยังน้ำซุปบนโต๊ะ

"เมื่อสามปีก่อน ตัวยาชนิดนี้ถูกเบิกออกไปในช่วงเดียวกับที่มารดาของคุณชายน้อยเริ่มล้มป่วย ก่อนสิ้นใจลงอย่างทรมาน ส่วนวันนี้..." สายตาเย็นเยียบเลื่อนไปยังฮูหยินใหญ่

"พิษชนิดเดียวกันกลับมาอยู่ในชามน้ำซุปที่พวกท่านส่งให้เด็กวัยสี่ขวบกับข้า"

ทั่วทั้งโถงเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม ฮูหยินใหญ่กับอนุเตียวเข่าอ่อน ทรุดลงกับพื้นแทบพร้อมกัน ใบหน้าซีดเผือดไม่ต่างจากคนตาย

หลินจิ้งโหวซึ่งนั่งอยู่เหนือโถงถึงกับอ้าปากค้าง

"นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน" เขามองภรรยาและอนุภรรยาของตนสลับกันด้วยความตกตะลึง ราวกับไม่อยากเชื่อว่าความลับดำมืดเช่นนี้จะซ่อนอยู่ในจวนของตนเองมานานถึงสามปี

ทันใดนั้น...

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากหน้าประตูใหญ่ ทุกคนหันไปมอง ร่างสูงสง่าในชุดแม่ทัพเต็มยศก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ

เขาคือ ‘หลินเฟิงเจี๋ย’ เสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามจังหวะก้าว ดาบประจำกายห้อยอยู่ข้างเอว ขณะที่ทหารติดอาวุธจำนวนหนึ่งเดินตามเข้ามาด้านหลัง

เพียงเขาปรากฏตัว เสียงทั้งหมดภายในโถงก็เงียบลง สายตาคมดุจพญาเหยี่ยวกวาดผ่านหลักฐานบนโต๊ะ ก่อนหยุดลงที่ฮูหยินใหญ่และอนุเตียวซึ่งกำลังทรุดอยู่บนพื้น

แววตานั้นเย็นชาเสียจนคนถูกมองแทบไม่กล้าหายใจ

"นายท่านสาม..."

ฮูหยินใหญ่พยายามเอ่ย แต่หลินเฟิงเจี๋ยไม่แม้แต่จะชายตามอง

เขาก้าวไปหยุดกลางโถง ก่อนออกคำสั่งเสียงกร้าว

"ทหาร"

"ขอรับ" เสียงรับคำดังกึกก้อง

"ล้อมจวนโหวเอาไว้ ประตูหน้า ประตูหลัง และทางออกทุกแห่ง ห้ามผู้ใดออกจากจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต!"

"ขอรับ" ทหารแยกย้ายกันออกไปในทันที

ฮูหยินใหญ่เริ่มตัวสั่น อนุเตียวแทบหมดแรงประคองกาย หลินเฟิงเจี๋ยจึงค่อย ๆ หันมามองพวกนาง รังสีเย็นเยียบที่แผ่ออกจากร่างทำให้คนทั้งโถงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

"สามปีก่อน ข้าอยู่ชายแดน จึงปล่อยให้คนบางคนฉวยโอกาสทำเรื่องสกปรกอยู่ใต้จมูกข้า" น้ำเสียงของเขากระด้าง

"วันนี้หลักฐานอยู่ตรงหน้า คนที่เกี่ยวข้องก็อยู่ที่นี่ครบ" มือใหญ่กำด้ามดาบแน่น

"ผู้ใดเกี่ยวข้องกับการตายของสหายข้า ไม่ว่าจะเป็นนายหรือบ่าว..." ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธ

"อย่าหวังว่าจะหลบหนีความผิดไปได้แม้แต่คนเดียว"

เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งโถงงานเลี้ยง เหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง และแขกเหรื่อชั้นสูงต่างหันไปกระซิบกระซาบกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ผู้คนในงานล้วนเป็นชนชั้นสูงผู้มีความรู้ ย่อมไม่มีผู้ใดไม่เคยได้ยินชื่อ ‘หญ้าสลายวิญญาณ’

เดิมทีสมุนไพรชนิดนี้มิใช่พิษร้ายโดยกำเนิด หากแต่เป็นตัวยาควบคุมพิเศษที่มีราคาแพงลิบลิ่ว ในทางการแพทย์ หากใช้เพียงปริมาณน้อยตามเทียบยาของหมอหลวง ย่อมช่วยบรรเทาอาการเกร็งและระงับความเจ็บปวดอย่างรุนแรงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ด้วยเหตุนี้ ร้านโอสถขนาดใหญ่ในเมืองหลวง รวมถึงร้านโอสถหลินอันซึ่งเป็นหนึ่งในสินเดิมของอดีตฮูหยิน จึงได้รับอนุญาตให้เก็บรักษาตัวยาชนิดนี้ไว้สำหรับปรุงยาตามเทียบหมอเท่านั้น

ทว่าตำรายาหลายเล่มต่างบันทึกไว้ตรงกันว่า หากนำหญ้าสลายวิญญาณมาเคี่ยวจนเข้มข้น ใช้ในปริมาณเกินกำหนด หรือให้ผู้ใดรับตัวยานี้ติดต่อกันเป็นเวลานาน จากยารักษาโรคก็สามารถกลายเป็นพิษร้ายได้ในทันที

พิษชนิดนี้แทบไร้รสไร้กลิ่น เมื่อเข้าสู่ร่างกายจะค่อย ๆ กัดกร่อนและทำลายอวัยวะภายใน ผู้ได้รับพิษจะเริ่มจากอาการอ่อนเพลีย เบื่ออาหาร เจ็บป่วยเรื้อรัง ร่างกายทรุดโทรมลงทีละน้อย ก่อนสิ้นใจอย่างช้า ๆ จนดูคล้ายคนป่วยหนักตามธรรมชาติ

และเพราะอาการไม่ปรากฏชัดในทันที จึงยากต่อการตรวจหาสาเหตุ หากไม่มีผู้เชี่ยวชาญหรือหลักฐานเรื่องตัวยามาประกอบ ความจริงข้อนี้ทำให้ขุนนางหลายคนในงานถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไป