20

"กำลังคิดถึงอดีตเจ้าค่ะ"

"เรื่องใด"

เจียงสวินพยักหน้าไปทางเสี่ยวอวี๋

"เมื่อก่อนเขาตัวเล็กนิดเดียว ขนาดข้ากอดยังแทบไม่เต็มแขน"

หลินเฟิงเจี๋ยหัวเราะเบา ๆ

"ตอนนี้สูงกว่าเจ้าไปมากแล้ว"

"ใช่เจ้าค่ะ"

นางมองลูก ๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน

"ข้าดีใจ"

หลินเฟิงเจี๋ยกระชับแขนที่โอบรอบเอวนาง

"ดีใจเรื่องใด"

เจียงสวินเงยหน้าขึ้นสบตาสามี

"ดีใจที่เขาไม่ได้เติบโตมาเป็นคนอย่างที่ชะตาเคยกำหนดไว้" หลินเฟิงเจี๋ยไม่รู้ความหมายทั้งหมดของประโยคนั้น แต่เขารู้ดีว่าเจียงสวินรักเสี่ยวอวี๋มากเพียงใด

ชายหนุ่มจึงเพียงก้มลงแตะริมฝีปากเบา ๆ ที่ขมับของนาง

"เพราะมีเจ้า"

เจียงสวินยิ้ม จากสตรีกำพร้าที่ทะลุมิติเข้ามาในโลกที่ไม่คุ้นเคย และเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะแม่นมตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีผู้ใดเห็นค่า วันนี้นางกลับมีทุกสิ่งที่ครั้งหนึ่งไม่เคยคิดว่าจะได้ครอบครอง

มีสามีผู้รักและให้เกียรตินาง

มีลูก ๆ ที่ผูกพันกันด้วยหัวใจ

มีเรือนที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

และมีเด็กชายคนหนึ่ง เด็กที่นางเคยสัญญาว่าจะปกป้องด้วยชีวิต

บัดนี้เติบโตขึ้นเป็นบุรุษผู้สง่างาม สามารถยืนหยัดปกป้องผู้อื่นได้ด้วยตนเองแล้ว

เจียงสวินเอนศีรษะซบอกหลินเฟิงเจี๋ยอีกครั้ง เสียงหัวเราะของลูก ๆ ยังคงดังอยู่ท่ามกลางสายลมอ่อน

สิ่งที่นางเคยตามหาโดยไม่รู้ตัว แท้จริงแล้วอยู่ตรงหน้านี้เอง

‘บ้าน’ สถานที่ซึ่งมีคนรอให้นางกลับมา สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยความรัก และครอบครัวที่นางสร้างขึ้นด้วยสองมือของตนเอง ณ จวนโหวแห่งนี้ ตราบชั่วฟ้าดินสลาย

ยามค่ำคืนภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลัง อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกำยานกุ้ยฮวา สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านนอกหน้าต่าง ทำให้ใบไม้ไหวเอนส่งเสียงแผ่วเบาอยู่ท่ามกลางความสงบ

‘หลินเฟิงเจี๋ย’ ในชุดลำลองเอนกายอยู่บนเตียงนุ่ม โดยมี ‘เจียงสวิน’ ฮูหยินคู่ชีวิตนอนหนุนอกกว้างอยู่เคียงข้าง มือหนาข้างหนึ่งของชายหนุ่มลูบเรือนผมสลวยของนางอย่างทะนุถนอม ส่วนอีกข้างถือม้วนกระดาษสำนวนคดีเก่าจากกรมอาญา ไล่อ่านตัวอักษรทีละบรรทัดอย่างตั้งใจ

เจียงสวินนอนเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

"ท่านพี่อ่านอะไรอยู่หรือเจ้าคะ ดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอนอีก" นางใช้นิ้วสะกิดอกสามีเบา ๆ อย่างออดอ้อน

หลินเฟิงเจี๋ยก้มมอง ก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า มือใหญ่เลื่อนลงมานวดคลึงหัวไหล่ของนางอย่างเอาใจ

"สำนวนคดีฉบับสมบูรณ์ของฮูหยินใหญ่กับอนุเตียว กรมอาญาเพิ่งสรุปปิดคดีแล้วส่งมาให้ข้า พออ่านอย่างละเอียดถึงได้รู้เบื้องหลังหลายอย่างที่เมื่อก่อนพวกเรายังสงสัยกันอยู่" เจียงสวินได้ยินดังนั้นก็สนใจขึ้นมาในทันที

นางขยับตัวเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองเขา

"จริงสิเจ้าคะ ยามนั้นข้ายังแปลกใจอยู่เลย ฮูหยินใหญ่แต่งเข้าจวนหลังอดีตฮูหยินเสียชีวิตไปแล้ว แล้วนางจะร่วมมือกับอนุเตียววางยาฆาตกรรมอดีตฮูหยินตั้งแต่แรกได้อย่างไร"

"เพราะนางไม่ได้ร่วมมือมาตั้งแต่แรก"

หลินเฟิงเจี๋ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ เจียงสวินชะงัก ทำท่าทีสงสัย จนเขาต้องอมยิ้มเอ็นดูนางเสียไม่ได้

"หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ"

"คนที่ลงมือใช้หญ้าสลายวิญญาณวางยาพี่สะใภ้ใหญ่ตั้งแต่ต้น แท้จริงแล้วคืออนุเตียวเพียงผู้เดียว"

"อนุเตียวหรือเจ้าคะ"

"ถูกต้อง" หลินเฟิงเจี๋ยพยักหน้า ก่อนวางม้วนสำนวนลงข้างตัว

"ช่วงนั้นอนุเตียวแอบยักยอกเงินและทรัพย์สินบางส่วนจากบัญชีฝ่ายในมานานแล้ว พอพี่สะใภ้ใหญ่เริ่มตรวจพบความผิดปกติและกำลังจะสาวไปถึงตัวนาง อนุเตียวก็กลัวความแตก"

เจียงสวินขมวดคิ้ว

"นางจึงลงมือฆ่าปิดปาก"

"อืม" แววตาของหลินเฟิงเจี๋ยวาบผ่านไปด้วยความเคืองแค้นปนความเจ็บปวด เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต เพราะพี่สะใภ้ก็คือเพื่อนวัยเด็กของเขา

"อนุเตียวคิดว่า หากพี่สะใภ้ใหญ่ตาย พี่ใหญ่ก็คงยกนางขึ้นเป็นฮูหยินเอกแทน เมื่อถึงเวลานั้น ทั้งอำนาจฝ่ายในและสินเดิมของพี่สะใภ้ก็จะตกอยู่ในมือนางโดยง่าย"

เจียงสวินพยักหน้าช้า ๆ เข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง การแย่งชิงในเรือนหลังก็คงเป็นเช่นนั้น

"แต่สุดท้ายท่านโหวกลับแต่งฮูหยินใหญ่คนใหม่เข้าจวนเสียก่อนใช่ไหมเจ้าคะ"

"ถูกต้อง"

หลินเฟิงเจี๋ยยกมือลูบแก้มเนียนของภรรยาเบา ๆ

"พอฮูหยินใหญ่คนปัจจุบันแต่งเข้ามา นางก็เข้าควบคุมบัญชีและทรัพย์สินฝ่ายในทั้งหมด นางเป็นคนฉลาดและเจ้าเล่ห์ ไม่นานก็สืบพบร่องรอยการยักยอก รวมถึงรู้ว่าอนุเตียวเคยลอบใช้หญ้าสลายวิญญาณกับพี่สะใภ้ใหญ่"

เจียงสวินถอนหายใจอย่างหนักหน่วง บางครั้งการมีเงินมากมายก็เป็นที่หมายปองของผู้อื่น นำภัยอันตรายมาสู่ตัวเองได้

"แต่แทนที่จะเปิดโปง นางกลับเก็บเรื่องนี้ไว้ใช้ประโยชน์สินะเจ้าคะ"

หลินเฟิงเจี๋ยพยักหน้าให้ความฉลาดของภรรยาที่สามารถเดาเรื่องนี้ได้

"นางใช้ความลับนั้นข่มขู่อนุเตียว บังคับให้อีกฝ่ายแบ่งทรัพย์สินที่ยักยอกมาให้ตนเอง"

เจียงสวินแค่นหัวเราะอย่างสมเพช

"คนหนึ่งฆ่าคนเพราะโลภ อีกคนรู้ความจริงแทนที่จะเอาผิด กลับใช้เรื่องนั้นหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง"

"ยังไม่หมด" หลินเฟิงเจี๋ยเอ่ยต่อ

"หลังจากนั้นทั้งสองก็กลายเป็นพวกเดียวกันโดยสมบูรณ์ เพราะต่างคนต่างมีความลับของอีกฝ่ายอยู่ในมือ"

เจียงสวินนิ่งฟัง

"แล้วเสี่ยวอวี๋..."

"เด็กคนนั้นกลายเป็นอุปสรรคสุดท้าย"

หลินเฟิงเจี๋ยตอบ

"ตราบใดที่เสี่ยวอวี๋ยังอยู่ สินเดิมของมารดาก็ยังเป็นของเขา บรรดาบุตรของฮูหยินใหญ่และอนุเตียวก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครองอย่างเต็มที่ ดังนั้นพวกนางจึงค่อย ๆ ปล่อยให้เขาอดอยาก เจ็บป่วย และหวังให้ร่างกายทรุดลงไปเอง"

มือของเจียงสวินกำชายเสื้อสามีแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แม้เรื่องทั้งหมดจะผ่านมานานแล้ว แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเด็กชายตัวเล็ก ๆ ซึ่งเคยต้องหลบซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าด้วยความหวาดกลัว หัวใจของนางก็ยังเจ็บปวดอยู่เสมอ

"ช่างใจร้ายเหลือเกิน ท่านโหวก็กระไร ไม่สนใจไยดีลูกเมียเอาเสียเลย" นางบ่นอย่างเคืองแค้น

หลินเฟิงเจี๋ยก้มลงมองภรรยา ก่อนเลื่อนมือไปกุมมือนางไว้

"เรื่องเหล่านั้นจบแล้ว อีกอย่างพี่ชายของข้าได้รับสืบทอดตำแหน่งโหวเพราะเกิดเป็นลูกคนโตเท่านั้น ความสามารถด้านอื่นไม่มีเลยสักนิด ตอนนี้เขาก็ได้รับกรรมของเขาแล้วล่ะ แม้จะไม่ได้เป็นคนทำเอง แต่ก็มีส่วนผิดที่ไม่สามารถปกป้องลูกเมียได้"

เจียงสวินเงยหน้ามอง

"อืม" นางพยักหน้าเบา ๆ

"ความจริงถูกเปิดโปง คนผิดก็ได้รับโทษแล้ว อดีตฮูหยินบนสวรรค์คงตายตาหลับเสียที"

เจียงสวินขยับตัวเข้าไปซบอกสามีมากขึ้น

"และบัดนี้ เสี่ยวอวี๋ของเราก็เติบโตอย่างดี มีชีวิตเป็นของตัวเอง ได้สืบทอดจวนโหวอย่างภาคภูมิ"

หลินเฟิงเจี๋ยยิ้ม

"เสี่ยวอวี๋ของเรา"

เจียงสวินเงยหน้าขึ้น

"หรือไม่ใช่เจ้าคะ"

"เป็นสิ" เขาตอบทันที ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"เพียงแค่ได้ยินเจ้าพูดเช่นนั้นแล้วรู้สึกดี"