23

"ต่อให้โตจนมีลูกมีหลานแล้ว เวลาเห็นข้าก็ยังทำความเคารพเหมือนเด็กอยู่ดี"

"เพราะเจ้าตามใจเขา"

เจียงสวินหันขวับ

"ข้าหรือเจ้าคะ"

"อืม"

"ใครกันแน่ที่ตอนเขาเด็กซื้อของเล่นกลับมาทุกครั้งที่ออกจากจวน"

หลินเฟิงเจี๋ยเงียบไปครู่หนึ่ง

"ข้าเพียงบังเอิญพบ"

เจียงสวินหัวเราะ

"บังเอิญมาหลายสิบปีเชียวนะเจ้าคะ"

หลินเฟิงเจี๋ยไม่คิดเถียงต่อ เขาย่อกายลงนั่งบนเก้าอี้โยกอีกตัวข้างภรรยา ก่อนยื่นมือมากุมมือของนางไว้ดังเดิม นางรู้ดีว่าเขามีสัมพันธ์อันดีกับมารดาของหลานชายตัวน้อย เป็นเพื่อนวัยเด็กที่คบหากันมาช้านาน เรียกว่าโตมาด้วยกัน จนอีกฝ่ายมาเป็นพี่สะใภ้ของตนและตายอย่างอนาถในเรือนหลัง

เก้าอี้ไม้ทั้งสองโยกไหวตามจังหวะช้า ๆ ทั้งคู่มองภาพลูกหลานตรงหน้าด้วยความสงบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินเฟิงเจี๋ยจึงเอ่ยขึ้น

"ชีวิตนี้ของข้า..." เจียงสวินหันไปมอง ชายชราทอดสายตาไปยังมวลบุปผาและเด็ก ๆ ที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ไกลออกไป

"ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว" น้ำเสียงนั้นไม่ได้หนักแน่นดุดันเช่นครั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่กลับอบอุ่นและอ่อนโยน

"ข้ามียศ มีอำนาจ เคยผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน เคยคิดว่าชีวิตนี้เพียงรักษาตระกูลและบ้านเมืองเอาไว้ได้ก็เพียงพอแล้ว" เขาหันกลับมามองภรรยา

"แต่สุดท้าย สิ่งที่มีค่าที่สุดกลับไม่ใช่สิ่งเหล่านั้น"

เจียงสวินยิ้มบาง

"แล้วคือสิ่งใดเจ้าคะ"

หลินเฟิงเจี๋ยกุมมือนางแน่นขึ้น

"คือเจ้า" หัวใจของเจียงสวินยังคงอุ่นวาบได้เช่นเดิม แม้จะได้ยินคำรักจากบุรุษคนนี้มานับครั้งไม่ถ้วนตลอดหลายสิบปี

ก่อนที่หลินเฟิงเจี๋ยจะกล่าวต่อ

"ขอบคุณเจ้าเหลือเกินที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตของข้า ทำให้จวนที่ครั้งหนึ่งมีแต่ความเย็นชา กลายเป็นบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ" เขามองไปยังเสี่ยวอวี๋กับลูกหลานรอบตัว

"ขอบคุณที่ปกป้องเสี่ยวอวี๋" จากนั้นสายตาก็กลับมาหยุดที่นาง

"และขอบคุณที่อยู่กับข้าจนแก่เฒ่าเช่นนี้" เจียงสวินมองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอนศีรษะลงซบไหล่ของสามี

"ข้าก็ต้องขอบคุณท่านเหมือนกันเจ้าค่ะ"

"เรื่องใด"

"ขอบคุณที่รักข้า"

นางเว้นเล็กน้อย

"ขอบคุณที่เชื่อใจข้า แม้บางครั้งข้าจะทำเรื่องวุ่นวายไปทั่วจวน" ทั้งสองให้เกียรติกันมาตลอดการแต่งงาน ต่างขอบคุณกันและกันทุกครั้งที่มีโอกาส และไม่เคยทำลายน้ำใจกันเลย การเป็นครอบครัวเดียวกันต้องถนอมน้ำใจกัน รักกัน สามัคคีกลมเกลียว และเห็นอกเห็นใจกัน นางโชคดีที่ได้แต่งงานกับสามีเช่นเขา

หลินเฟิงเจี๋ยหัวเราะ

"บางครั้งหรือ"

เจียงสวินเงยหน้าขึ้นทันที

"ท่านพี่"

"ได้ ข้าไม่แกล้งแล้ว" เขากระชับอ้อมแขนโอบไหล่นางไว้ เจียงสวินจึงซบกลับลงไปอีกครั้ง

"และขอบคุณที่ปกป้องข้ากับลูก ๆ มาโดยตลอดเจ้าค่ะ" หลินเฟิงเจี๋ยก้มลงแตะหน้าผากนางเบา ๆ

"สิ่งนั้นเป็นหน้าที่ของข้า"

"ไม่ใช่เพียงหน้าที่หรอกเจ้าค่ะ" เจียงสวินมองเด็ก ๆ ที่กำลังหัวเราะอยู่ตรงหน้า

ครั้งหนึ่งนางเคยลืมตาขึ้นมาในโลกที่ไม่รู้จัก

ไม่มีครอบครัว

ไม่มีผู้ใดให้พึ่งพา

มีเพียงเด็กตัวเล็กผอมแห้งคนหนึ่งซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าและร้องขอไม่ให้ใครตี

ใครจะคิดว่า จากวันนั้นมาถึงวันนี้ จะมีผู้คนมากมายถึงเพียงนี้เรียกนางว่าท่านแม่ ท่านย่า และท่านยาย

บ้านที่เคยเงียบเหงา กลับเต็มไปด้วยชีวิต เด็กที่เคยถูกกำหนดให้เป็นตัวร้าย กลับเติบโตขึ้นอย่างงดงาม

ส่วนสตรีที่เคยคิดว่าตนเป็นเพียงคนแปลกหน้าในโลกใบนี้ กลับมีบ้านเป็นของตนเองในที่สุด

"ท่านพี่"

"หืม"

"หากให้ข้าเลือกใหม่อีกครั้ง..." หลินเฟิงเจี๋ยหันมามองอย่างสนใจ

"เจ้าจะเลือกอย่างไร" เขารีบเอ่ยถาม

เจียงสวินยิ้ม

"ข้าก็ยังจะเลือกท่านเป็นสามีเจ้าค่ะ"

แววตาของหลินเฟิงเจี๋ยอ่อนลง

"ถูกต้องแล้ว คนที่จะเป็นสามีของเจ้าได้ มีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น"

"ท่านนี่นะ"

"ทำไม" เขายิ้ม

“หลงตัวเองเหมือนกันนะเจ้าคะ”

เจียงสวินหัวเราะเบา ๆ ก่อนกระชับมือเขา

"แต่ข้าอยากให้เจ้าหลงรักข้าไปตลอดชีวิต"

หลินเฟิงเจี๋ยยิ้มอ่อนโยน

"ปากหวานจริงๆ นะเจ้าคะ แก่ขนาดนี้แล้ว"

“ก็ข้ารักเจ้า ปากหวานกับเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น”

สองสามีภรรยาเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกเคียงคู่กัน มือยังคงประสานไว้แน่นดังเช่นหลายสิบปีก่อน

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านอย่างอ่อนโยน กลีบดอกไม้ลอยปลิวเหนือสวน เสียงหัวเราะของลูกหลานยังดังแว่วไม่ขาดสาย

เจียงสวินหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย ศีรษะยังคงซบอยู่บนไหล่ของบุรุษคนเดิมที่เคยจับมือนางไว้ตั้งแต่วัยเยาว์

ผ่านวันเวลา

ผ่านความทุกข์

ผ่านความสุข

ผ่านการเกิด การเติบโต และการเปลี่ยนแปลงของผู้คนมากมาย แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน คือมือสองข้างที่ยังคงกุมกันไว้

และหัวใจสองดวงที่ยังคงเลือกกันและกันเสมอมา

ท่ามกลางลูกหลานที่สืบสายต่อกันรุ่นแล้วรุ่นเล่า ความรักของหลินเฟิงเจี๋ยและเจียงสวินยังคงหยั่งรากอยู่ ณ จวนโหวแห่งนี้

กลายเป็นเรื่องเล่าของบ้านหลังหนึ่ง บ้านที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะถูกสตรีผู้เป็นเพียง ‘แม่นม’ คนหนึ่ง เปลี่ยนให้กลายเป็นสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยความรักและเสียงหัวเราะ และความอบอุ่นนั้น จะยังคงถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น

ตราบชั่วฟ้าดินสลาย ชีวิตคนเราไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย ขอเพียงแค่ได้อยู่กับคนที่เรารัก และเห็นคนที่เรารักมีความสุข เพียงเท่านั้นก็พอแล้ว

จบบริบูรณ์