18

เจียงสวินรับผิดชอบดูแลฝ่ายใน รวมถึงคลังสินเดิมและกิจการทั้งหมดของเสี่ยวอวี๋อย่างเป็นระบบ ทุกบัญชีถูกตรวจสอบอย่างรัดกุม ไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวอีก

ส่วนหลินเฟิงเจี๋ยยังคงรับหน้าที่ในกองทัพ ดูแลความมั่นคงของราชสำนักดังเดิม

ทว่าไม่ว่างานจะหนักเพียงใด ทุกค่ำคืนเขาจะกลับเรือนเสมอ เพราะบัดนี้สถานที่แห่งนั้นไม่ได้เป็นเพียงเรือนพัก แต่เป็น ‘บ้าน’ ที่มีภรรยาและเด็กน้อยสองคนรอเขากลับมา

กระทั่งหนึ่งปีต่อมา ข่าวดีครั้งใหญ่ก็มาเยือนเรือนหลังอีกครั้ง หมอหลวงวางมือจากข้อมือของเจียงสวิน ก่อนลุกขึ้นด้วยสีหน้ายินดี

"ยินดีด้วยขอรับนายท่านสาม ฮูหยินสามตั้งครรภ์ได้ประมาณสองเดือนแล้วขอรับ"

ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ หลินเฟิงเจี๋ยนั่งนิ่งราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่หมอหลวงเพิ่งกล่าว

เจียงสวินหันไปมองอย่างงุนงง

"ท่านพี่"

ชายหนุ่มจึงกะพริบตา ก่อนหันกลับไปถามหมอหลวงอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ

"เจ้าว่าอะไรนะ"

หมอหลวงหลุดยิ้ม

"ฮูหยินมีครรภ์แล้วขอรับ ชีพจรแข็งแรงดีทั้งมารดาและเด็ก เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มาก และระวังอย่าให้เหน็ดเหนื่อยเกินไป"

ครั้งนี้หลินเฟิงเจี๋ยได้ยินชัดเจนทุกคำ ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกตินิ่งสงบค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้ม ก่อนจะขยายกว้างอย่างที่หาได้ยากยิ่ง

เขาขยับเข้าไปหาเจียงสวิน แล้วโอบกอดนางไว้แน่นด้วยความตื้นตัน

"เจียงสวิน..."

"เจ้าคะ"

"เรากำลังจะมีลูก" น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความดีใจจนหญิงสาวอดหัวเราะไม่ได้

"เจ้าค่ะ เรากำลังจะมีลูก"

หลินเฟิงเจี๋ยกอดนางแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนรีบผ่อนแรงลงราวกับเพิ่งนึกได้ว่าภรรยากำลังตั้งครรภ์

"ข้ากอดแรงไปหรือไม่ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" เจียงสวินหัวเราะ

"เพิ่งสองเดือนเองเจ้าค่ะ ไม่ได้บอบบางถึงเพียงนั้น"

"หมอหลวงเพิ่งบอกให้ระวัง"

"แต่ไม่ได้บอกให้ท่านทำราวกับข้าเป็นเครื่องกระเบื้องที่แตกง่ายเสียหน่อย"

หมอหลวงกับบ่าวรับใช้รอบห้องต่างพากันก้มหน้าซ่อนยิ้ม ส่วนคนที่ดีใจไม่แพ้ผู้เป็นบิดาก็คือเสี่ยวอวี๋

เวลานี้เด็กน้อยอายุห้าขวบแล้ว ร่างกายแข็งแรงขึ้นมาก ใบหน้าอวบอิ่มสดใส ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ทันทีที่รู้ว่าท่านแม่กำลังจะมีน้อง เด็กน้อยก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่

"เสี่ยวอวี๋จะมีน้องจริง ๆ หรือขอรับ"

"จริงเจ้าค่ะ"

"น้องอยู่ตรงไหนขอรับ"

เจียงสวินหัวเราะ ก่อนวางมือลงบนหน้าท้องของตนเอง

"อยู่ในนี้เจ้าค่ะ"

เสี่ยวอวี๋เบิกตากว้าง

นับจากวันนั้น ทุกครั้งที่กลับจากเรียนคัดอักษรและฝึกพื้นฐานวิชายุทธ์ เด็กน้อยจะรีบตรงมาที่เรือนหลังเป็นอันดับแรก

วันนี้ก็เช่นกัน เสี่ยวอวี๋ปีนขึ้นบนเตียงอย่างระมัดระวัง ก่อนคลานเข้าไปหาเจียงสวิน แล้วค่อย ๆ เอียงศีรษะ แนบหูเล็กลงบนหน้าท้องของนาง

"น้องน้อย..." เจียงสวินยิ้ม เสี่ยวอวี๋กระซิบกับหน้าท้องของอาสะใภ้อย่างจริงจัง

"วันนี้พี่เสี่ยวอวี๋เรียนเขียนอักษรได้อีกหลายตัวแล้วนะ อาจารย์ยังชมด้วยว่าลายมือพี่ดีขึ้นมาก"

เจียงสวินแกล้งถาม

"แล้วน้องจะเข้าใจหรือ"

"เข้าใจสิขอรับ!" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นทันที

พูดจบก็รีบก้มลงคุยต่อ

"น้องรีบ ๆ โตนะ พี่จะพาไปเล่นหมีไม้ จะแบ่งขนมกุ้ยฮวาให้กิน แล้วถ้ามีใครมารังแกน้อง พี่จะปกป้องน้องเอง" เสียงเล็กจริงจังขึ้น

"ไม่ให้ใครมารังแกน้องได้เลย"

เจียงสวินมองเด็กน้อยตรงหน้าอย่างนิ่งงัน ภาพในอดีตย้อนกลับมาอีกครั้ง เด็กชายวัยสี่ขวบผู้ผอมแห้ง หวาดกลัว และนั่งตัวสั่นอยู่ในตู้เสื้อผ้า

เด็กที่เคยคิดว่าตนเองเป็นภาระ เด็กที่เคยถูกกำหนดให้เติบโตขึ้นพร้อมความแค้น จนกลายเป็นตัวร้ายผู้เหี้ยมโหดในนิยาย

แต่เสี่ยวอวี๋ในวันนี้ กลับกำลังพูดว่าจะปกป้องน้องด้วยสีหน้าจริงจังที่สุด

เจียงสวินยกมือขึ้นลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน

"คุณชายของข้าโตขึ้นมากจริง ๆ"

เสี่ยวอวี๋ช้อนตามอง

"ท่านอาสะใภ้ภูมิใจในเสี่ยวอวี๋หรือขอรับ"

"ภูมิใจที่สุดเลยจ้ะ" รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าเด็กน้อยทันที

เจียงสวินมองแล้วหัวใจอ่อนยวบ ชะตากรรมเดิมของเขาถูกเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ บาดแผลในใจที่ครั้งหนึ่งเคยฝังลึก ถูกความรัก ความมั่นคง และความอบอุ่นค่อย ๆ เยียวยาจนแทบไม่เหลือร่องรอย

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากหน้าประตู หลินเฟิงเจี๋ยก้าวเข้ามาภายในห้อง ทันทีที่เห็นเสี่ยวอวี๋กำลังเอาหูแนบหน้าท้องของภรรยา เขาก็เลิกคิ้วเล็กน้อย

"เจ้ากำลังทำอะไร"

"คุยกับน้องขอรับ" เสี่ยวอวี๋รีบเงยหน้าตอบ

"น้องตอบหรือยัง"

เด็กน้อยนิ่งคิด ก่อนส่ายหน้าอย่างจริงจัง

"ยังขอรับ สงสัยน้องยังพูดไม่ได้"

เจียงสวินหลุดหัวเราะออกมา แม้แต่หลินเฟิงเจี๋ยก็อดยกมุมปากไม่ได้ เขาเดินมานั่งลงข้างเตียง ก่อนดึงเสี่ยวอวี๋เข้ามาใกล้

"เช่นนั้นก็รออีกหลายเดือน เดี๋ยวน้องออกมา เจ้าค่อยคุยให้เต็มที่"

"จริงนะขอรับ"

"จริง"

"เสี่ยวอวี๋จะรอ"

หลินเฟิงเจี๋ยลูบศีรษะหลานชาย ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังเจียงสวิน แววตาคมที่เคยเย็นชาในอดีต บัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิด

คนหนึ่งคือสตรีที่เขารัก อีกคนคือหลานชายที่เขารักไม่ต่างจากบุตรแท้ ๆ และอีกไม่นาน ครอบครัวนี้จะมีสมาชิกตัวน้อยเพิ่มขึ้นอีกคน

หลินเฟิงเจี๋ยขยับเข้าไปใกล้ ก่อนดึงทั้งเจียงสวินและเสี่ยวอวี๋เข้าสู่อ้อมแขน เสี่ยวอวี๋หัวเราะชอบใจ

"ท่านอาสามกอดแน่นไปแล้วขอรับ เดี๋ยวน้องหายใจไม่ออก" หลินเฟิงเจี๋ยชะงัก ก่อนรีบคลายแขนทันที เจียงสวินถึงกับหัวเราะออกมา

"ท่านพี่ ลูกยังอยู่ในท้อง จะหายใจไม่ออกเพราะท่านกอดข้าได้อย่างไรเจ้าคะ"

เสี่ยวอวี๋ทำหน้าสงสัย

"จริงหรือขอรับ"

"จริงจ้ะ" นางตอบคุณชายน้อยอย่างอ่อนโยน

"อ้อ..." เด็กน้อยพยักหน้าเหมือนเข้าใจ ก่อนหันไปบอกท่านอาสามอย่างจริงจัง

"เช่นนั้นกอดได้ขอรับ แต่เบา ๆ นะ"

หลินเฟิงเจี๋ยหลุดหัวเราะ

"ได้" จากนั้นเขาจึงโอบทั้งสองคนไว้ในอ้อมแขนอีกครั้งอย่างทะนุถนอม

"ขอบใจเจ้ามากนะ เจียงสวิน" เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู หญิงสาวหันไปมอง

"ขอบใจข้าเรื่องอะไรเจ้าคะ"

หลินเฟิงเจี๋ยสบตานาง

"ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตของเสี่ยวอวี๋" เขาเว้นเล็กน้อย ก่อนมองหน้าท้องของภรรยา

"และขอบคุณที่มอบครอบครัวเช่นนี้ให้ข้า" เจียงสวินมองบุรุษตรงหน้า ก่อนรอยยิ้มอ่อนหวานจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น นางซบใบหน้าลงบนอกกว้างอย่างวางใจ

"ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณพวกท่าน"

"ขอบคุณพวกเราหรือ"

"เจ้าค่ะ" เจียงสวินเหลือบมองเสี่ยวอวี๋ ก่อนหันกลับไปสบตาสามี