21

เจียงสวินยิ้ม ก่อนใช้กำปั้นเล็กทุบอกเขาเบา ๆ

"ท่านนี่นะ" หลินเฟิงเจี๋ยคว้ามือนั้นไว้ ก่อนก้มลงหอมหน้าผากนางฟอดใหญ่ด้วยความรัก

"ขอบคุณเจ้ามากนะเจียงสวิน"

หญิงสาวชะงัก "ขอบคุณข้าเรื่องอะไรอีกแล้วเจ้าคะ"

หลินเฟิงเจี๋ยสบตานาง แววตาที่ครั้งหนึ่งเคยเย็นชาและยากจะเข้าถึง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างไม่คิดปิดบัง

"ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตของเสี่ยวอวี๋" เขากระชับมือนาง

"ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตของข้า"

เจียงสวินนิ่งฟัง หลินเฟิงเจี๋ยก้มลงใกล้ ก่อนเอ่ยช้า ๆ

"และขอบคุณที่ทำให้เรือนซึ่งเคยมีเพียงกำแพง หลังคา และผู้คนมากมายกลายเป็นความสุขที่แท้จริง" มุมปากของเขายกขึ้นบาง ๆ

หัวใจของเจียงสวินพลันอุ่นวาบ นางยิ้ม ก่อนซบใบหน้าลงกับอกกว้างของสามีอีกครั้ง

"ข้าก็ต้องขอบคุณท่านเหมือนกันเจ้าค่ะ"

"เรื่องใด"

"ขอบคุณที่ทำให้คนอย่างข้า” นางเงียบไปเล็กน้อย

"ไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวอีกต่อไป"

เขากอดนางแน่นขึ้น สัมผัสถึงไออุ่นของกันและกัน เพราะสำหรับเขา ไม่ว่านางจะมาจากที่ใด อดีตเคยเป็นใคร หรือมีความลับใดซ่อนอยู่ เจียงสวินก็คือภรรยาของเขา คือคนที่เขารัก และคือคนที่จะอยู่เคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่า สองสามีภรรยาสบตากัน ก่อนคลี่ยิ้มอย่างอบอุ่น หลินเฟิงเจี๋ยยื่นมือไปดับตะเกียงข้างเตียง แสงสว่างค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงแสงจันทร์อ่อนที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาแทนที่

ภายนอก สายลมฤดูใบไม้ผลิยังคงพัดผ่านเรือนหลังอย่างแผ่วเบา ภายใน อ้อมกอดของคนสองคนยังคงอบอุ่นไม่เปลี่ยน เรื่องราวของความเจ็บปวดและความแค้นในอดีตได้สิ้นสุดลงแล้ว

เหลือเพียงบ้านที่เต็มไปด้วยความรัก ครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้า และความสุขซึ่งจะดำเนินต่อไป ตราบชั่วฟ้าดินสลาย

หลังจาก ‘หลินเสี่ยวอวี๋’ รับพระบรมราชโองการสืบทอดบรรดาศักดิ์โหวและก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูลหลินคนใหม่ ชื่อเสียงของเขาก็ยิ่งเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง

บุรุษหนุ่มวัยยี่สิบปีผู้นี้ไม่เพียงมีรูปโฉมสง่างาม หากยังเปี่ยมด้วยความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ มีความสุขุม เที่ยงธรรม และอ่อนโยนต่อผู้คน จึงไม่น่าแปลกใจที่บรรดาตระกูลขุนนางมากมายต่างหมายตา อยากส่งบุตรีของตนมาเป็นฮูหยินแห่งจวนโหว

ทว่าเสี่ยวอวี๋กลับไม่เคยชายตามองสตรีคนใด

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้พบกับ ‘คุณหนูเซี่ย’ บุตรีคนโตของใต้เท้าเซี่ยแห่งกรมพิธีการ

นางเป็นสตรีที่เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท มีความรู้แตกฉาน ทั้งยังมีจิตใจเมตตา ไม่ถือตัว และรู้จักวางตนอย่างเหมาะสม

จากการพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง ความรู้สึกบางอย่างก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจของชายหนุ่มผู้ไม่เคยสนใจเรื่องรักใคร่มาก่อน

เสี่ยวอวี๋มิได้เกี้ยวพานางอย่างบุรุษเจ้าสำราญ เขาให้เกียรตินางทุกครั้งที่พบเจอ

บางวันส่งบทกวีที่เขียนด้วยมือตนเองไปให้ บางวันส่งขนมหวานจากร้านที่นางชื่นชอบ และในวันที่มีโอกาสออกไปชมทิวทัศน์นอกเมือง เขาก็รักษาระยะห่างอย่างเหมาะสม ไม่เคยล่วงเกินนางแม้แต่น้อย

กระทั่งเจียงสวินอดแซวไม่ได้

"คุณชายน้อยของข้าโตจนรู้จักเกี้ยวสตรีแล้วหรือ"

เสี่ยวอวี๋ที่กำลังเลือกกระดาษสำหรับเขียนบทกวีถึงกับชะงัก

"ท่านอาสะใภ้"

"ทำไม เขินหรือ" เจียงสวินยิ้มอย่างรู้ทัน

"ได้ยินว่าช่วงนี้ขนมจากร้านหรูอี้ขายดีเป็นพิเศษ เพราะมีใครบางคนเหมาซื้อขนมดอกกุ้ยฮวาส่งไปจวนใต้เท้าเซี่ยอยู่บ่อย ๆ" ใบหน้าของบุรุษหนุ่มซึ่งปกติสุขุมพลันปรากฏสีระเรื่อจาง ๆ

"นางชอบกินขอรับ" คนตอบอ้อมแอ้มไม่สามารถปกปิดท่าทีเขินอายได้แม้แต่น้อย

"อ้อ..." เจียงสวินลากเสียงยาว

"นางชอบ เจ้าก็เลยจำได้ทุกอย่างสินะ"

เสี่ยวอวี๋ยอมรับตรง ๆ

"ข้าชอบนางขอรับ" คำตอบนั้นทำให้เจียงสวินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"จริงจังหรือ"

"จริงจังขอรับ"

เสี่ยวอวี๋สบตาอาสะใภ้ผู้เฉลียวฉลาด ไม่มีอะไรเล็ดลอดจากสายตานางไปได้เลย

"หากจะแต่งภรรยา ข้าอยากแต่งกับนางเพียงคนเดียว"

เจียงสวินจึงช่วยสืบประวัติครอบครัวของคุณหนูเซี่ยอย่างละเอียด ทั้งนิสัยใจคอ ความประพฤติ ตลอดจนความสัมพันธ์ภายในจวนสกุลเซี่ย

มิใช่เพราะต้องการเลือกสตรีที่มีชาติตระกูลสูงส่งที่สุดให้หลานชายของสามี แต่เพราะนางต้องการแน่ใจว่า สตรีที่จะเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกับเสี่ยวอวี๋ จะรักและเคารพเขาอย่างจริงใจ

เมื่อได้พบและพูดคุยกับคุณหนูเซี่ยหลายครั้ง เจียงสวินก็วางใจ

สตรีผู้นี้ไม่ได้สนใจเพียงบรรดาศักดิ์โหวหรืออำนาจของตระกูลหลิน นางรักเสี่ยวอวี๋ที่ตัวตนของเขาจริง ๆ

ไม่นานนัก พระบรมราชโองการพระราชทานสมรสก็ถูกส่งมายังสองตระกูล วันวิวาห์ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ

เจียงสวินในฐานะอาสะใภ้ และหลินเฟิงเจี๋ยในฐานะท่านอาสาม ช่วยกันจัดเตรียมงานทุกขั้นตอนด้วยตนเอง

กระทั่งถึงเวลาที่คู่บ่าวสาวเข้าสู่โถงพิธี เจียงสวินมองเสี่ยวอวี๋ในชุดเจ้าบ่าวสีแดง เดินเคียงข้างเจ้าสาวเข้ามาอย่างสง่างาม ดวงตาของนางก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว หลินเฟิงเจี๋ยที่นั่งอยู่ข้างกันหันมามอง

"เจ้าร้องไห้หรือ"

"ใครร้องไห้กันเจ้าคะ" เจียงสวินรีบยกมือแตะหางตา

"ฝุ่นเข้าตาต่างหาก"

หลินเฟิงเจี๋ยหลุดหัวเราะเบา ๆ

"วันนี้ไม่มีลม ฝุ่นมาจากที่ใด"

"ท่านพี่"

"ได้ ๆ ข้าไม่พูดแล้ว" เขายื่นมือไปกุมมือนางไว้ใต้แขนเสื้อ เมื่อเสี่ยวอวี๋กับเจ้าสาวกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จ ทั้งสองจึงเดินมาคุกเข่าต่อหน้าผู้ใหญ่

"เสี่ยวอวี๋คารวะท่านอาสาม คารวะท่านอาสะใภ้ขอรับ" เจียงสวินมองชายหนุ่มตรงหน้า ในชั่วขณะหนึ่ง ภาพเจ้าบ่าวผู้สง่างามกลับซ้อนทับกับเด็กชายตัวเล็กผอมแห้งที่เคยหลบซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าเมื่อหลายปีก่อน เด็กคนนั้นเคยกลัวแม้กระทั่งการยื่นมือออกมาหาผู้อื่น

แต่วันนี้... เขากลับมีคนที่รัก มีครอบครัว และกำลังจะเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ด้วยตนเอง

"ลุกขึ้นเถอะ" เจียงสวินประคองทั้งสองขึ้น ก่อนหันไปจับมือเจ้าสาวอย่างอ่อนโยน

"จากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือคนในครอบครัวเดียวกับเราแล้ว"

คุณหนูเซี่ยย่อกาย

"เจ้าค่ะท่านอาสะใภ้" เพียงคำเรียกนั้นก็ทำให้เจียงสวินน้ำตารื้นขึ้นมาอีกครั้ง

นางหันไปมองเสี่ยวอวี๋ ก่อนเอ่ยกำชับ

"ข้าไม่ขอให้เจ้ามีหน้าที่การงานที่ดียิ่ง ๆ ขึ้นไป มีฐานะเป็นปึกแผ่น และขอเพียงเจ้ารู้จักรักและให้เกียรติภรรยาของตน อย่าทำให้นางต้องเสียใจ เข้าใจหรือไม่"

เสี่ยวอวี๋ประสานมือรับคำอย่างหนักแน่น

"ขอรับ ข้าจะจดจำไว้ตลอดชีวิต" และเขาก็รักษาคำพูดนั้นได้จริง

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอีกสิบกว่าปี ยามบ่ายวันหนึ่ง เรือนพักผ่อนอันร่มรื่นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ

"ท่านย่า! ท่านย่าเจ้าคะ"

"อย่าวิ่ง เดี๋ยวล้ม!" เสียงของผู้ใหญ่ดังไล่หลัง แต่เด็กน้อยทั้งสี่กลับยังคงวิ่งเข้ามาหาเจียงสวินอย่างร่าเริง

เด็กเหล่านี้คือบุตรชายและบุตรสาวของเสี่ยวอวี๋กับภรรยา เจียงสวินหัวเราะ ก่อนอ้าแขนรับหลานตัวน้อยที่พุ่งเข้ามากอด

"วันนี้ใครซนที่สุด"

เด็กทั้งสี่พร้อมใจกันชี้หน้ากันเองจนวุ่นวาย

"พี่ใหญ่ขอรับ"

"น้องสามต่างหากเจ้าค่ะ"

"ไม่ใช่ข้านะขอรับ" เสียงเถียงกันดังระเบ็งเซ็งแซ่จนคนทั้งเรือนหัวเราะตาม