14

"ข้าจะจำเอาไว้" บทสนทนาสั้น ๆ ทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดภายในโถงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

จากนั้นหลินเฟิงเจี๋ยจึงยืดกายขึ้นเต็มความสูง ก่อนหันไปเผชิญหน้ากับเหล่าขุนนาง ญาติผู้ใหญ่ และแขกเหรื่อทั้งหมด น้ำเสียงทรงอำนาจดังชัดไปทั่วโถง

"ทุกท่านในที่นี้เป็นพยาน" ผู้คนต่างเงียบลง

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้ามอบสิทธิ์ในการบริหารจัดการเรือนหลังของเสี่ยวอวี๋ ตรวจสอบบัญชีทรัพย์สิน ร้านค้า ที่ดิน รวมถึงสินเดิมทั้งหมดที่อดีตฮูหยินทิ้งไว้ ให้แม่นมเจียงเป็นผู้ดูแลแต่เพียงผู้เดียว" เขาหันไปมองคนของตระกูลหลินที่ยืนอยู่โดยรอบ

"เรื่องที่เกี่ยวข้องกับทรัพย์สินและความเป็นอยู่ของคุณชายสายหลัก ให้นางขึ้นตรงต่อข้า ผู้ใดต้องการแตะต้องทรัพย์สินเหล่านั้น หรือคิดก้าวก่ายการตัดสินใจของนาง" น้ำเสียงทรงอำนาจยังดังอย่างต่อเนื่อง

"มาพูดกับข้าก่อน" ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคัดค้าน ตรงกันข้าม แขกเหรื่อจำนวนไม่น้อยกลับพยักหน้าเห็นด้วย

หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนแม่นมวัยสิบเก้าปีผู้นี้ว่าเป็นเพียงบ่าวรับใช้อีกต่อไป

เจียงสวินเงยหน้าขึ้นสบตากับหลินเฟิงเจี๋ย นางรู้ดีว่าอำนาจที่เขามอบให้ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงรางวัล แต่มันคือเกราะคุ้มกันเสี่ยวอวี๋อย่างแท้จริง มุมปากของหญิงสาวจึงค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจ

ศึกในเรือนหลังที่เต็มไปด้วยการรังแกและการแย่งชิง ในที่สุดก็สิ้นสุดลงเสียที คนที่ทำร้ายเสี่ยวอวี๋กำลังได้รับผลจากสิ่งที่ตนก่อ สินเดิมของมารดากำลังจะถูกทวงคืน และเด็กน้อยที่ครั้งหนึ่งต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าด้วยความหวาดกลัว กำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริง

แต่สำหรับเจียงสวิน นี่ไม่ใช่จุดจบ เพราะนับจากวันนี้ สิ่งที่นางต้องทำต่อไปคือฟื้นฟูทุกอย่างที่ถูกช่วงชิงไป ให้กลับคืนสู่มือของเสี่ยวอวี๋อย่างสมบูรณ์

ทั้งเรือนหลัง ร้านค้า สินเดิม และชีวิตวัยเด็กที่เด็กคนหนึ่งสมควรได้รับมาตั้งแต่แรก!

หนึ่งเดือนต่อมา หลังจากการกวาดล้างขั้วอำนาจชั่วร้ายภายในจวนโหว คดีฆาตกรรมอดีตฮูหยินก็ได้รับการตัดสินจากกรมอาญาอย่างเด็ดขาด

ฮูหยินใหญ่ อนุเตียว รวมถึงผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดถูกลงโทษตามกฎหมาย ไม่มีผู้ใดสามารถหลบหนีความผิดที่ตนก่อเอาไว้ได้

ส่วนสินเดิมของมารดาเสี่ยวอวี๋ที่เคยถูกยักยอก ทั้งเงินทอง ร้านค้า ที่ดิน เครื่องประดับ และทรัพย์สินต่าง ๆ ล้วนถูกเจียงสวินติดตามทวงคืนกลับมาจนครบ ก่อนจัดทำบัญชีใหม่ทั้งหมด และเก็บรักษาไว้ในนามของคุณชายน้อยอย่างรัดกุม แม้แต่อีแปะเดียว นางก็ไม่ยอมให้ตกหล่น

เรือนหลังที่ครั้งหนึ่งเคยเก่าโทรมและเงียบเหงา บัดนี้ได้รับการบูรณะจนงดงาม รอบเรือนเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้หลากสี กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยตามสายลม ขณะที่เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยดังขึ้นแทบทุกวัน

"แม่นม ดูนี่สิขอรับ ท่านอาสามแกะสลักหมาป่าไม้ให้เสี่ยวอวี๋ด้วย" เสียงใสดังขึ้นพร้อมร่างเล็กในชุดผ้าไหมสีแดงสดที่วิ่งเข้ามาหา

เจียงสวินซึ่งกำลังนั่งตรวจบัญชีร้านค้าอยู่ใต้ร่มไม้เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนรอยยิ้มจะปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เพียงเดือนเดียว เสี่ยวอวี๋เปลี่ยนไปมาก ร่างที่เคยผอมแห้งเริ่มมีน้ำมีนวล ใบหน้าเล็กอวบอิ่มขึ้น แก้มทั้งสองข้างมีสีชมพูระเรื่อ ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับสดใสสมวัย

เจียงสวินวางพู่กันลง ก่อนย่อตัวรับเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมแขน แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว

"งดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ คุณชายน้อยชอบหรือไม่"

"ชอบขอรับ!" เสี่ยวอวี๋ชูหมาป่าไม้ในมือขึ้นอย่างภูมิใจ ก่อนรีบกล่าวต่อ

"แต่เสี่ยวอวี๋ชอบหมีน้อยที่แม่นมเหลาให้มากกว่า"

"เหตุใดเล่าเจ้าคะ" เด็กน้อยรีบกอดคอเจียงสวิน ก่อนซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอของนางอย่างออดอ้อน

"เพราะแม่นมเป็นคนทำให้เสี่ยวอวี๋ขอรับ เสี่ยวอวี๋รักแม่นมที่สุดเลย!"

หัวใจของเจียงสวินอ่อนยวบ นางกอดเด็กน้อยแน่นขึ้น พลางลูบหลังเบา ๆ

"ข้าก็รักคุณชายเจ้าค่ะ"

"แล้วข้าเล่า" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

เจียงสวินชะงัก ก่อนหันกลับไปมอง

‘หลินเฟิงเจี๋ย’ ในชุดลำลองสีเข้มกำลังก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ในมือของเขามีถุงกระดาษใส่ขนมกุ้ยฮวา ซึ่งนางจำได้ทันทีว่าเป็นของร้านโปรดในเมืองหลวง

เสี่ยวอวี๋หัวเราะคิกคัก ก่อนดิ้นลงจากอ้อมแขนแม่นม แล้ววิ่งไปจับชายเสื้อของท่านอาสาม

"ท่านอาสามก็ต้องรักแม่นมสิขอรับ แม่นมใจดีที่สุดในโลก" หลินเฟิงเจี๋ยเลิกคิ้ว ก่อนย่อตัวอุ้มหลานชายขึ้นด้วยแขนข้างเดียว

"อย่างนั้นหรือ"

"ขอรับ!"

"อืม..." สายตาคมเลื่อนไปหาเจียงสวิน มุมปากของบุรุษผู้เย็นชากับคนทั้งโลกกลับยกขึ้นเล็กน้อย

"อาสามก็คิดเช่นนั้น" เจียงสวินรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาบริเวณแก้มทันที

"นายท่านสาม อย่าหยอกข้าเลยเจ้าค่ะ"

"ข้ามิได้หยอก" น้ำเสียงของหลินเฟิงเจี๋ยจริงจังขึ้น

เขาวางเสี่ยวอวี๋ลง ก่อนเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเจียงสวิน หญิงสาวเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างสงสัย หลินเฟิงเจี๋ยสบตานางนิ่ง

"เจียงสวิน ที่ผ่านมาเจ้าปกป้องเสี่ยวอวี๋ ดูแลเรือนหลัง ทวงคืนสินเดิมของพี่สะใภ้ รวมถึงทำทุกอย่างเพื่อเด็กคนนี้มากกว่าคนในตระกูลหลินเสียอีก"

"ข้าเพียงทำสิ่งที่ควรทำเจ้าค่ะ"

"แต่สำหรับข้า มันไม่ใช่เรื่องเล็ก"

เจียงสวินชะงัก หลินเฟิงเจี๋ยก้าวเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย

"นับจากนี้ ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นเพียง ‘แม่นม’ ของเสี่ยวอวี๋อีกต่อไป" หัวใจของหญิงสาวพลันเต้นแรง

"นายท่านหมายความว่า..." หลินเฟิงเจี๋ยยื่นมือออกไปกุมมือเรียวของนางเอาไว้

ฝ่ามือใหญ่และอบอุ่นกระชับแน่นอย่างมั่นคง

"ข้าได้ยื่นฎีกาต่อราชสำนัก ขอพระราชทานสมรสแล้ว" เจียงสวินเบิกตากว้าง

"พระราชทานสมรสหรือเจ้าคะ"

"ใช่" หลินเฟิงเจี๋ยสบตานางโดยไม่หลบ

"ข้าอยากให้เจ้าเป็นฮูหยินของข้า" เจียงสวินนิ่งงัน เขากล่าวต่อช้า ๆ ทุกคำชัดเจนจนไม่มีพื้นที่ให้เข้าใจผิด

"อยู่ดูแลเสี่ยวอวี๋กับข้า อยู่เป็นครอบครัวเดียวกัน และอยู่ข้างข้าไปตลอดชีวิต" เขากระชับมือนางขึ้นอีกเล็กน้อย

"ข้า หลินเฟิงเจี๋ย ไม่ต้องการให้เจ้ามีฐานะเป็นเพียงแม่นมที่วันหนึ่งอาจถูกใครอ้างกฎระเบียบมาพรากออกไปจากเรือนหลังอีก" ดวงตาคมที่เคยเย็นชากลับอ่อนโยนอย่างที่เจียงสวินไม่เคยเห็นมาก่อน

"ข้าต้องการให้เจ้ามีฐานะที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อง และมีสิทธิ์อยู่ข้างเสี่ยวอวี๋อย่างสมเกียรติ"

เสี่ยวอวี๋ที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้าง ก่อนตบมือด้วยความดีใจ

"ดีขอรับ!" เด็กน้อยรีบวิ่งเข้ามาจับมือเจียงสวิน

"แม่นมแต่งงานกับท่านอาสามนะขอรับ แล้วแม่นมก็อยู่กับเสี่ยวอวี๋ตลอดไป พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันสามคน"

เจียงสวินก้มมองเด็กน้อยตรงหน้า เด็กที่ครั้งหนึ่งเคยนั่งขดตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้า ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและร้องขอเพียงว่าอย่าตีเขา แต่วันนี้ ดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความสุข

จากนั้นนางจึงเงยหน้ามองหลินเฟิงเจี๋ย บุรุษผู้เคยยืนมองนางจากมุมมืดในวันแรก วันนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมยื่นมือให้แก่นางอย่างเปิดเผย

คนหนึ่งคือเด็กที่นางรักประหนึ่งลูกแท้ ๆ

อีกคนคือบุรุษที่ค่อย ๆ กลายเป็นที่พึ่งและเป็นคนสำคัญของหัวใจโดยไม่รู้ตัว

ในโลกที่นางไม่เคยคิดว่าจะได้มาอยู่ กลับมีคนสองคนกำลังขอให้นางอยู่ต่อ น้ำตาอุ่นเอ่อคลอในดวงตา ก่อนจะไหลลงมาตามแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

เจียงสวินหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา

"นายท่านสาม..."

"ว่าอย่างไร" หลินเฟิงเจี๋ยมองนางอย่างรอคอย

เจียงสวินเหลือบมองเสี่ยวอวี๋ที่กำลังส่งสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต ก่อนกลับไปสบตากับบุรุษตรงหน้า จากนั้นจึงพยักหน้า

"เจ้าค่ะ ข้าตกลง" รอยยิ้มงดงามค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า

"เย่! แม่นมจะไม่ไปไหนแล้ว" เสี่ยวอวี๋ร้องอย่างดีใจ