22

เสี่ยวอวี๋เดินตามเข้ามาพร้อมภรรยา พลางส่ายหน้าอย่างจนใจ

"พอเห็นท่านอาสะใภ้ทีไร พวกเขาก็ลืมข้าทุกที"

เจียงสวินหันไปยิ้มให้

"ก็หลานของข้ารักข้าไง"

"ข้าก็หลานท่านอาสะใภ้นะขอรับ"

"อายุปูนนี้แล้วยังจะแย่งความรักกับลูกอีกหรือ" คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนขึ้นมาอีกครั้ง

ภรรยาของเสี่ยวอวี๋เดินเข้ามาช่วยเจียงสวินจัดสำรับชาและขนมอย่างคุ้นเคย

"ท่านอาสะใภ้นั่งเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจัดการเอง"

"เจ้ามาถึงก็จะทำงานเลยหรือ นั่งพักก่อนเถอะ"

"ข้าไม่ได้เหนื่อยเจ้าค่ะ" เจียงสวินยิ้ม ก่อนปล่อยให้อีกฝ่ายช่วยจัดถ้วยชา

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลานสะใภ้ไม่เคยมีความขัดแย้งรุนแรงให้ต้องหมางใจกัน แต่กลับสนิทสนมกลมเกลียวไม่ต่างจากแม่ลูกแท้ ๆ

ส่วนเสี่ยวอวี๋เองก็ไม่เคยลืมคำที่ให้ไว้ในวันแต่งงาน เขารักและให้เกียรติภรรยาเพียงผู้เดียวตลอดชีวิต ไม่รับอนุภรรยา และไม่เคยมีสตรีอื่นให้ภรรยาต้องทุกข์ใจ

เช่นเดียวกับหลินเฟิงเจี๋ย ที่ตลอดทั้งชีวิตมีเพียงเจียงสวินเป็นสตรีหนึ่งเดียวในหัวใจ

"ท่านแม่เจ้าคะ ดูข้าสิ" เสียงหลานสาวตัวน้อยดังขึ้น

เจียงสวินหันไปมอง ก็เห็นเด็กหญิงกำลังถือดอกไม้ที่เพิ่งเด็ดมาวิ่งตรงเข้าหา

"ให้ท่านย่าเจ้าค่ะ"

"ให้ย่าหรือ"

"เจ้าค่ะ เพราะท่านย่างดงามที่สุด" เจียงสวินหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนรับดอกไม้มาถือเอาไว้

"ปากหวานเหมือนผู้ใดกัน"

เสี่ยวอวี๋ที่ยืนอยู่ไม่ไกลตอบทันที

"คงไม่เหมือนข้าแน่นอนขอรับ"

หลินเฟิงเจี๋ยหัวเราะในลำคอ

"อย่างน้อยเจ้าก็รู้ตัว"

"ท่านอาสาม..."

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง เจียงสวินเงยหน้ามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ

เสี่ยวอวี๋กำลังหยอกล้อกับลูกทั้งสี่ โดยมีภรรยายืนยิ้มอยู่ข้างกาย

ส่วนบุตรสาวและบุตรชายของนางกับหลินเฟิงเจี๋ย ซึ่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว ต่างมารวมตัวอยู่พร้อมหน้า ครอบครัวใหญ่รายล้อมอยู่รอบตัว

เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ เสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่น ทุกอย่างประสานกันเป็นความวุ่นวายที่อบอุ่นที่สุดในชีวิต

มือใหญ่ที่คุ้นเคยเลื่อนเข้ามากุมมือนาง เจียงสวินหันไปมอง

หลินเฟิงเจี๋ยนั่งอยู่เคียงข้าง แม้กาลเวลาจะทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้าหล่อเหลาบ้างแล้ว แต่แววตาที่เขาใช้มองนางยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

"กำลังคิดอะไรอยู่"

เจียงสวินยิ้ม

"กำลังคิดว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกินเจ้าค่ะ"

"อืม"

"เมื่อก่อนเสี่ยวอวี๋ยังตัวเล็กแค่นี้เอง" นางยกมือขึ้นทำท่าประกอบ

"เอาแต่เกาะชายเสื้อข้าไม่ยอมปล่อย"

หลินเฟิงเจี๋ยมองไปยังชายหนุ่มซึ่งบัดนี้กำลังถูกลูก ๆ รุมอยู่กลางลาน

"ตอนนี้มีเด็กสี่คนเกาะเขาแทนแล้ว"

"นั่นสิเจ้าคะ" เจียงสวินหัวเราะ หลินเฟิงเจี๋ยกระชับมือนางแน่นขึ้น

"มีความสุขหรือไม่"

เจียงสวินหันกลับมามองเขา คำถามแสนเรียบง่ายนั้นทำให้นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

"มีความสุขเจ้าค่ะ" นางมองทุกคนตรงหน้าอีกครั้ง

"มีความสุขมาก" จากเด็กชายผู้เคยถูกกำหนดให้กลายเป็นตัวร้ายที่เต็มไปด้วยความแค้น วันนี้เสี่ยวอวี๋กลับเติบโตเป็นบุรุษที่รู้จักรักภรรยา รักลูก และปกป้องครอบครัวของตนด้วยความอ่อนโยน

จากสตรีกำพร้าที่ทะลุมิติเข้ามาในโลกใบนี้โดยไม่มีสิ่งใดติดตัว วันนี้เจียงสวินกลับมีบ้าน มีสามี มีลูก มีหลาน และมีผู้คนมากมายที่รักนางอย่างจริงใจ

ชะตากรรมที่เคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวดถูกเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

บาดแผลในอดีตได้รับการเยียวยาจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความรัก ความอบอุ่น และสายใยแห่งครอบครัวที่ถักทอสืบต่อจากรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง

เจียงสวินเอนศีรษะพิงไหล่สามี หลินเฟิงเจี๋ยกุมมือนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ท่ามกลางเสียงหัวเราะของลูกหลานที่ดังไปทั่วเรือน สองสามีภรรยาสบตากันพร้อมรอยยิ้ม

ผ่านไปกี่สิบปี มือที่จับกันไว้ในวันนั้น ก็ยังคงกุมกันแน่นเช่นเดิม และจะไม่ปล่อยจากกัน ตราบจนลมหายใจสุดท้าย

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปหลายสิบปี สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านสวนดอกไม้ด้านหลังเรือนหลักของจวนโหว กลีบโบตั๋นสีหวานและกุหลาบพันธุ์ดีปลิวไหวไปตามแรงลม แสงแดดอุ่นยามบ่ายส่องกระทบหมู่ผีเสื้อที่บินหยอกล้อกันเหนือมวลบุปผา บรรยากาศสงบ งดงาม และอบอุ่นราวภาพวาด

บนลานไม้ขัดเงาใต้ร่มไม้ใหญ่ มีเก้าอี้โยกสองตัวตั้งเคียงคู่กัน

‘เจียงสวิน’ ในวัยชราเอนกายพิงเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย เรือนผมสีดอกเลาถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต โดยมีปิ่นหยกสลักลายกิ่งหลิวชิ้นเดิมปักอยู่บนมวยผม

ปิ่นที่สามีเคยมอบให้นางเมื่อครั้งนั้น แม้กาลเวลาจะทิ้งริ้วรอยไว้บนใบหน้า แต่ดวงตาของนางยังคงอ่อนโยน สดใส และเปี่ยมไปด้วยความสุขไม่ต่างจากวันวาน

"สวินเอ๋อร์ ชากุหลาบยังอุ่นอยู่ จิบสักหน่อยเถิด" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากข้างกาย

‘หลินเฟิงเจี๋ย’ ในวัยชราเดินเข้ามาพร้อมถ้วยชา แม้เรือนผมจะเปลี่ยนเป็นสีดอกเลาเช่นกัน แต่รูปร่างยังคงสูงสง่าและมั่นคง มือหนาที่เคยจับดาบผ่านศึกมาครึ่งชีวิต บัดนี้กลับค่อย ๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเล็กอย่างระมัดระวัง ก่อนหยิบผ้าคลุมไหล่ผืนหนามาห่มให้ภรรยาด้วยความทะนุถนอม

การดูแลเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ เขาทำมาตลอดหลายสิบปี และไม่เคยเปลี่ยน

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านพี่" เจียงสวินคลี่ยิ้มหวาน ก่อนยื่นมือที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาไปกุมฝ่ามือของสามีไว้

หลินเฟิงเจี๋ยกระชับมือนางกลับอย่างคุ้นเคย

"หนาวหรือไม่"

"ไม่หนาวเจ้าค่ะ มีท่านคอยห่มผ้าให้ทุกวัน ข้าจะหนาวได้อย่างไร" ชายชราหัวเราะเบา ๆ

"ปากหวานขึ้นทุกวัน"

"อยู่กับท่านมาตั้งหลายสิบปี ก็ต้องเรียนรู้บ้างสิเจ้าคะ"

"เช่นนั้นข้าสอนเจ้าดีหรือไม่" เจียงสวินหัวเราะ ก่อนแกล้งค้อนเขาอย่างอ่อนใจ หลินเฟิงเจี๋ยจึงยกมือขึ้นชี้ไปยังลานหญ้ากว้างเบื้องหน้า

"ดูโน่นสิ" เจียงสวินมองตาม บนลานหญ้ามีเด็กน้อยในชุดผ้าไหมสีสดใสจำนวนมากกำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน บ้างไล่จับผีเสื้อ บ้างแย่งขนมหวาน บ้างวิ่งไล่กันจนเสียงหัวเราะดังไปทั่วสวน

พวกเขาคือลูกหลานและเหลนของครอบครัวใหญ่ที่เติบโตสืบต่อกันมาหลายรุ่น

"อย่าวิ่งเร็ว เดี๋ยวล้ม" เสียงผู้ใหญ่ดังตามหลัง

"ของข้าเจ้าค่ะ"

"เจ้ากินไปสองชิ้นแล้วนะ"

"ก็ข้าหิว" เสียงเถียงกันของเด็ก ๆ ดังระงมจนเจียงสวินหลุดหัวเราะ

"เหมือนตอนลูก ๆ ยังเด็กไม่มีผิด" หลินเฟิงเจี๋ยพยักหน้า

"รวมถึงตอนเสี่ยวอวี๋ยังเล็กด้วย" เจียงสวินชะงักเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มบนใบหน้าจะอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม

ไม่ไกลจากลานหญ้า ‘หลินเสี่ยวอวี๋’ ยืนอยู่เคียงข้างภรรยา กาลเวลาทำให้เขากลายเป็นผู้นำตระกูลที่สุขุมและน่าเคารพ แต่แววตายังคงอ่อนโยนเช่นเดิม

เมื่อรู้สึกว่ามีคนมอง เสี่ยวอวี๋ก็หันมาทางอาสะใภ้และท่านอาสาม ชายวัยกลางคนคลี่ยิ้ม ก่อนน้อมกายลงเล็กน้อยด้วยความเคารพรัก

เจียงสวินยกมือโบกให้

"เสี่ยวอวี๋ยังเหมือนเดิมเลยนะเจ้าคะ"

หลินเฟิงเจี๋ยเลิกคิ้ว

"ตรงไหน"