19

"ขอบคุณที่ทำให้ข้ารู้ว่า โลกใบนี้ก็มีสถานที่ที่เรียกว่า ‘บ้าน’ รอข้าอยู่เหมือนกัน"

หลินเฟิงเจี๋ยกระชับอ้อมแขนขึ้นเล็กน้อย โดยมีเสี่ยวอวี๋นั่งยิ้มอยู่ระหว่างกลาง

ภายในเรือนหลังซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีเพียงความเงียบเหงาและเสียงร้องไห้ของเด็กน้อย บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ ความหวัง และสายใยแห่งครอบครัวที่ผูกพันแน่นแฟ้นยิ่งกว่าสิ่งใด และสำหรับเจียงสวิน ไม่มีสิ่งใดมีค่ามากไปกว่านี้อีกแล้ว

สิบหกปีผ่านไปรวดเร็วดุจสายน้ำไหล จวนโหวซึ่งครั้งหนึ่งเคยเงียบเหงาและเย็นชาจนน่าอึดอัด บัดนี้กลับร่มรื่น เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากลานหญ้ากว้างหน้าเรือนหลักแทบทุกวัน

‘หลินเสี่ยวอวี๋’ ในวัยยี่สิบปีเต็ม เติบโตขึ้นเป็นบุรุษหนุ่มรูปงาม สง่างาม และเฉลียวฉลาดทั้งบุ๋นและบู๊

ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวในวัยเยาว์ บัดนี้กลับทอประกายเด็ดเดี่ยวและมั่นคง ทว่ายังคงความสุภาพอ่อนโยนเอาไว้ไม่เปลี่ยน

ไม่มีผู้ใดมองบุรุษหนุ่มตรงหน้าแล้วจะนึกออกเลยว่า ในชะตากรรมเดิมของนิยาย เขาควรเติบโตขึ้นเป็นตัวร้ายผู้เหี้ยมโหดและเต็มไปด้วยความแค้น

เพราะเสี่ยวอวี๋ในวันนี้ ไม่เหลือเค้าของเด็กคนนั้นอีกแล้ว

"พี่ใหญ่ รอข้าด้วย" เสียงใสดังขึ้นจากด้านหลัง

เด็กหญิงและเด็กชายวัยไล่เลี่ยกัน ซึ่งเป็นบุตรสาวและบุตรชายของหลินเฟิงเจี๋ยกับเจียงสวิน กำลังวิ่งไล่ตามพี่ชายใหญ่ของพวกตนมาด้วยรอยยิ้มสดใส

เสี่ยวอวี๋หยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับไปยื่นมือประคองน้องสาวไว้ ส่วนมืออีกข้างคว้าคอเสื้อน้องชายตัวแสบที่เกือบสะดุดล้มเสียก่อน

"ค่อย ๆ เดินสิ หากล้มลงไป ท่านอาสะใภ้รู้เข้า พวกเจ้าทั้งสองได้ถูกดุแน่" เด็กหญิงหัวเราะคิกคัก ก่อนคล้องแขนพี่ชายอย่างออดอ้อน

"พี่ใหญ่ออกรับแทนพวกเราสิเจ้าคะ ท่านแม่ไม่ดุหรอก"

"เจ้าคิดว่าข้าไม่เคยถูกท่านแม่ของพวกเจ้าดุหรือ"

เด็กชายหัวเราะทันที

"แต่ท่านแม่รักพี่ใหญ่ที่สุดนี่ขอรับ"

เสี่ยวอวี๋ยกมือเคาะหน้าผากน้องชายเบา ๆ

"ท่านแม่รักพวกเราทุกคนเท่ากัน"

เด็กหญิงรีบแย้ง

"ไม่จริงเจ้าค่ะ เวลาพี่ใหญ่กลับมาจากกรมราชการ ท่านแม่จะให้ห้องครัวทำของโปรดไว้รอทุกครั้ง"

"เพราะพี่ใหญ่ของเจ้าเหนื่อยจากงาน"

"เห็นไหม ท่านแม่ลำเอียง"

เสียงโต้เถียงหยอกเย้าดังไปทั่วลาน จนบ่าวรับใช้ที่เดินผ่านต่างอดยิ้มตามไม่ได้

และในวันเดียวกันนั้นเอง พระบรมราชโองการจากฮ่องเต้ก็ถูกส่งมาถึงจวนโหวอย่างเป็นทางการ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เสี่ยวอวี๋ตั้งใจศึกษาอย่างหนักจนสามารถสอบได้ตำแหน่งจอหงวนฝ่ายบุ๋น ก่อนเข้ารับราชการและสร้างผลงานโดดเด่นด้านการบริหารจนเป็นที่ยอมรับในราชสำนัก

ประกอบกับเขาเป็นบุตรชายสายหลักโดยชอบธรรมของตระกูลหลิน และเป็นผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ตามสายโลหิต

ฮ่องเต้จึงมีพระบรมราชโองการให้ ‘หลินเสี่ยวอวี๋’ รับสืบทอดบรรดาศักดิ์โหวต่อจากบิดา พร้อมรับหน้าที่เป็นผู้นำตระกูลหลินคนใหม่อย่างสมเกียรติ

ณ โถงเรือนหลัก เสี่ยวอวี๋ในชุดขุนนางสีแดงเข้มคุกเข่ารับพระบรมราชโองการอย่างสง่างาม ท่ามกลางความปลื้มปิติของคนทั้งจวน

“หลินเสี่ยวอวี๋รับพระบรมราชโองการ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี"

เมื่อพิธีสิ้นสุดลงและขันทีผู้เชิญพระบรมราชโองการเดินทางกลับไปแล้ว เสี่ยวอวี๋ก็ไม่ได้รีบไปพบขุนนางหรือญาติผู้ใหญ่คนใด เขากลับเดินตรงไปยังเจียงสวินกับหลินเฟิงเจี๋ยซึ่งนั่งมองอยู่ไม่ไกล

ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่า เจียงสวินตกใจเล็กน้อย

"เสี่ยวอวี๋ เจ้าทำอะไร" ชายหนุ่มก้มลงกราบแทบเท้าของนางด้วยความเคารพจากหัวใจ

"หากไม่มีท่านอาสะใภ้ในวันนั้น ก็คงไม่มีเสี่ยวอวี๋ในวันนี้ขอรับ" น้ำเสียงของบุรุษหนุ่มที่มักสุขุมมั่นคงกลับสั่นเครือเล็กน้อย

"ขอบพระคุณท่านอาสะใภ้ที่มอบชีวิตใหม่ให้ข้า มอบความรักให้ข้า และคอยปกป้องข้ามาตลอด"

เจียงสวินยืนนิ่ง ภาพเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่เคยหลบซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า พลันย้อนกลับมาในความทรงจำ

เด็กน้อยที่ตัวสั่น เด็กน้อยที่กลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง และเด็กน้อยที่เคยถามนางว่า ‘แม่นมจะไม่ทิ้งเสี่ยวอวี๋ใช่ไหมขอรับ’

น้ำตาของเจียงสวินพลันรื้นขึ้นมา นางรีบประคองชายหนุ่มตรงหน้าให้ลุกขึ้น ก่อนดึงร่างสูงเข้ามากอดแน่น

"ลุกขึ้นเถอะ"

"ท่านอาสะใภ้" เจียงสวินลูบแผ่นหลังของเขาเบา ๆ

"แม่ต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า"

เสี่ยวอวี๋ชะงัก

"ขอบคุณที่เติบโตมาอย่างดี" น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของเจียงสวิน

"ข้าภูมิใจในตัวเจ้ามาก" นางผละออกเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นลูบใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับยังมองเห็นเด็กวัยสี่ขวบซ้อนทับอยู่ในนั้น

"คุณชายน้อยของข้า" เสี่ยวอวี๋หัวเราะทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ

"ท่านอาสะใภ้ ข้าอายุยี่สิบแล้วนะขอรับ ยังจะเรียกคุณชายน้อยอีกหรือ"

"ต่อให้เจ้าอายุห้าสิบ ในสายตาของข้า เจ้าก็ยังเป็นคุณชายน้อยอยู่ดี" คำตอบนั้นทำให้คนรอบข้างหัวเราะออกมาเบา ๆ

หลินเฟิงเจี๋ยซึ่งยืนอยู่ข้างกันมาตลอด ยกมือหนาขึ้นแตะไหล่เสี่ยวอวี๋ด้วยความภาคภูมิใจ

"จากวันนี้เป็นต้นไป ภาระของตระกูลหลินจะอยู่บนบ่าของเจ้าแล้ว" เสี่ยวอวี๋หันไปมองท่านอาสาม

"ขอรับ"

"กลัวหรือไม่"

"ไม่กลัวขอรับ" ชายหนุ่มส่ายหน้า

"เหตุใด"

เสี่ยวอวี๋ยิ้มขณะเอ่ยตอบ

"เพราะตั้งแต่เด็ก ท่านอาสะใภ้สอนข้าว่า หากสิ่งใดถูกก็ต้องยืนหยัด หากสิ่งใดผิดก็ต้องกล้าแก้ไข ส่วนท่านอาสามสอนข้าว่า คนเป็นผู้นำต้องปกป้องคนที่อยู่ใต้การดูแลของตน เสี่ยวอวี๋จะจำเอาไว้ตลอดชีวิตขอรับ"เขาประสานมือคารวะคนทั้งสอง

หลินเฟิงเจี๋ยพยักหน้าช้า ๆ แววตาคมที่เคยเย็นชาในอดีตเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างไม่คิดปิดบัง

ชายผู้เคยต้องแบกรับจวนโหวไว้แทบทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว บัดนี้มีผู้สืบทอดที่ทั้งเก่งกาจและเปี่ยมด้วยคุณธรรมขึ้นมารับภาระต่ออย่างสมศักดิ์ศรีแล้ว

สำหรับบรรดาบุตรของฮูหยินใหญ่และอนุเตียว แม้จะมิได้ร่วมลงมือวางยาโดยตรงในครั้งนั้น แต่ทรัพย์สิน หีบสมบัติ และชีวิตอันสุขสบายที่เคยเสพสุขมาตลอดหลายปี ล้วนมาจากสินเดิมมหาศาลที่มารดายักยอกมาจากเสี่ยวอวี๋แทบทั้งสิ้น

ในครั้งนั้นกรมอาญาจึงมีคำสั่งให้ริบทรัพย์สินที่ยักยอกทั้งหมดคืนให้แก่เสี่ยวอวี๋ พร้อมทั้งสั่งตัดสิทธิ์การสอบเข้ารับราชการของพวกเขาถาวร เนื่องจากผู้เป็นมารดาทำความผิดคดีอาญาร้ายแรง และถูกขับออกจากจวนโหวไปอยู่นอกเมืองหลวง กลายเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพด้วยตนเอง หมดสิ้นอนาคตในวงราชการไปโดยสิ้นเชิง ดังนั้นจวนโหวในเวลานี้จึงไม่มีเหล่าลูกของฮูหยินใหญ่และอนุเตียวที่เติบโตมาเป็นเสี้ยนหนามอีกต่อไป

ยามตกเย็น สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านเรือนหลัง กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยอวลไปทั่วบริเวณ

เจียงสวินยืนพิงอกกว้างของหลินเฟิงเจี๋ยอยู่หน้าเรือน มองไปยังลานหญ้าด้านหน้า

เสี่ยวอวี๋กำลังยืนสอนน้องชายจับคันธนู ส่วนน้องสาวยืนอยู่ข้าง ๆ คอยส่งเสียงให้กำลังใจ

"หลังตรง" เสียงของเสี่ยวอวี๋ดังขึ้น

"มือซ้ายอย่าสั่น"

"พี่ใหญ่ ข้าก็พยายามอยู่ขอรับ"

"พยายามแล้วเหตุใดลูกธนูถึงยังชี้ลงพื้น" เสียงหัวเราะของเด็กทั้งสามดังขึ้นพร้อมกัน

เจียงสวินมองภาพตรงหน้า ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้น

หลินเฟิงเจี๋ยก้มมองภรรยา

"ยิ้มอะไร"