บทที่ 16 คนนอก

‘สักวันเถอะข้าต้องได้ดีกว่าเจ้าอย่างแน่นอน หลิวซือซือ’

เป็นเวลากว่าเจ็ดวันแล้วที่หลิวผิงเอ๋อไม่ยอมออกจากบ้านไปไหนทั้งยังไม่ยอมออกมาช่วยงานในไร่เลยสักครั้ง หลิวซือซือครั้นอยากจะเข้าไปดึงนางให้ลุกจากเตียงนอนก็ดูเหมือนว่าท่านพ่อจะพยายามห้ามนางเอาไว้

“ท่านพ่อเหตุใดท่านจึงตามใจนางเช่นนี้กันเล่าเจ้าคะ”

“โถ่ซือซือ ผิงเอ๋อเองก็ยังเด็กเจ้าจะอะไรกับนางนักหนา”

“เด็กแบบไหนถึงได้เที่ยวไปนอนกับคนอื่นไปทั่ว”

“ซือซือ!”

“หรือไม่จริง หากท่านยังตามใจนางเช่นนี้สักวันเถอะนางจะนำความเดือดร้อนมาให้พวกท่านไม่รู้จบ”

“นั่นมันก็เรื่องของพวกข้า ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”

หลิวซือซือจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นพ่อไม่คิดว่าเขาจะพูดเหมือนว่านางเป็นคนนอกครอบครัวเช่นนี้

“คือว่า ซือซือพ่อ”

“ได้ท่านพ่อเช่นนั้นจากนี้ไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้านั้นไม่ขอยุ่งเกี่ยวอีก เชิญพวกท่านประคบประหงมนางได้ตามสบายเลย”

พูดจบก็เดินหนีหายออกไปจากบ้านท่ามกลางสายตาที่รู้สึกผิดจากบิดา เย่เหลันที่ยืนแอบฟังอยู่นั้นต้องรีบเดินเข้ามาหาเขาทันที

“ท่านพี่”

“ข้าไม่ควรพูดแบบนั้นกับซือซือเลย”

“นางไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ข้าคิดว่านางคงจะเข้าใจท่านเป็นแน่”

เขาพยักหน้าให้ผู้เป็นภรรยาเล็กน้อยก่อนจะหันไปจ้องมองแผ่นหลังตรงสวยของบุตรสาวคนโตที่เดินพ้นออกไปจากรั้วบ้านแล้ว

ตั้งแต่ที่นางทะเลาะกันกับบิดาหลิวซือซือก็เลี่ยงการกินอาหารกับทั้งสามมาโดยตลอด

นางมักจะไปกินพร้อมๆ กันกับคนงานในไร่ตกเย็นก็จะรับสำรับจากสาวใช้ขึ้นไปกินบนห้องเพียงลำพัง

การกระทำหมางเมินของนางทำให้หลิวหลงเยี่ยนและเย่หลันก็อดที่จะกังวลใจไปไม่น้อย

“ไม่คิดว่านางจะโกรธมาจนถึงวันนี้เลยนะเจ้าคะท่านพี่”

“ข้าต้องไปขอโทษนาง”

“เช่นนั้นข้าจะทำของหวานของโปรดให้นางด้วย”

“ไม่ๆ ข้าทำเองๆ นางจะได้รู้ว่าข้านั้นใส่ใจและไม่เคยทอดทิ้งนาง”

“ก็ได้เจ้าค่ะ”

เย่หลันมองใบหน้าที่เริ่มมีรอยเหี่ยวย่นของผู้เป็นสามีด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

ตั้งแต่ที่นางแต่งงานเข้ามาในบ้านสกุลหลิวก็ไม่มีวันใดที่จะคิดร้ายกับสามีผู้นี้เลยแม้เพียงนิด

บุตรสาวเพียงคนเดียวที่คิดว่าจะพึ่งพาได้กลับก่อเรื่องจนต้องให้ลูกเลี้ยงเช่นหลิวซือซือตามล้างตามเช็ดให้เรื่อยมา

‘น่าอายเสียจริง’

เช้าวันถัดไปหลิวหลงเยี่ยนที่ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ลุกขึ้นมาทำขนมกุ้ยฮวาของโปรดของหลิวซือซือโดยมีเย่หลันภรรยาของเขาคอยเป็นลูกมือช่วยเหลือ

เมื่อทำขนมเสร็จเรียบร้อยเขาจึงเดินถือตะกร้าเข้าไปในไร่บริเวณที่นางกำลังนั่งทำงานอยู่

“นายท่านถืออะไรมาเจ้าคะข้าช่วยเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องหรอกเจ้ามีอะไรทำก็ไปทำเถอะ”

“อะ เอ่อ”

สาวใช้ของหลิวซือซือหันไปสบตาผู้เป็นนายสาวเมื่อนางพยักหน้าให้เล็กน้อยนางจึงก้าวเท้าออกไปจากสวนด้วยความรวดเร็ว

“ท่านมาทำไมหรือ ร้อยวันพันปีไม่เคยเดินมาถึงบริเวณนี้”

“เจ้าอย่าพูดเช่นนั้นสิมันทำให้พ่อรู้สึกว่าเจ้ายังโกรธพ่ออยู่”

“ข้านั้นหรือจะไปกล้าโกรธอะไรพวกท่าน พวกท่านเลี้ยงข้ามาตั้งแต่…เอ่อ ตั้งแต่ยังเล็กบุญคุณนั้นมากล้นข้าไม่กล้าคิดโกรธหรือขุ่นเคืองใดๆ หรอก”

หลิวซือซือพูดออกมาแต่ไม่ยอมมองหน้าบิดาแต่อย่างใด

“ซือซือพ่อขอโทษ พ่อรู้ว่าพ่อผิดไปแล้ว

ผิงเอ๋อนางนิสัยเสียเพราะพ่อตามใจนางมากเกินไปจึงละเลยต่อเจ้า

แต่จากนี้ไปพ่อจะอบรมนางให้เข้มงวดกว่านี้”

หลิวซือซือเดิมนางก็ไม่ได้โกรธอะไรเขาแล้วแม้ก่อนหน้าจะโกรธที่เขากล่าววาจาเช่นนั้นออกมาเหมือนว่านางไม่ใช่คนในครอบครัวของพวกเขา

แต่พอมานึกๆ ดูแล้วนางเองก็ไม่ใช่คนในครอบครัวนี้จริงๆ เสียหน่อยแล้วนางจะโกรธพวกเขาไปเพื่ออะไร ไร้สาระเสียจริง

“ในตระกร้านั่นมีอะไรหรือกลิ่นหอมยิ่งนัก”

“ขนมกุ้ยฮวาของโปรดของเจ้าพ่อทำเองเลยนะชิมดูสิ”

เขายื่นขนมหนึ่งก้อนมาให้นาง

หลิวซือซือรับเอาไว้ก่อนจะกัดกินไปคำหนึ่ง

“อร่อย ท่านพ่อทำเองจริงๆ หรือ”

“ก็จริงน่ะสิ เอ่อแต่แม่เลี้ยงของเจ้าก็ช่วยข้าปรุงรสด้วย”

“ฮึ”

นางจ้องมองใบหน้าของบุรุษตรงหน้า

‘เป็นพ่อแม่คนช่างยากเย็นอะไรเช่นนี้นะ’

“เจ้าหายโกรธพ่อเถอะนะกลับบ้านไปกินข้าวด้วยกันอย่าทำหมางเมินเช่นนี้เลย”

“ข้าไม่ได้โกรธท่านแล้ว”

“จริงหรือ”

“ข้าเพียงแค่อยากให้พวกท่านเคยชินกับการไม่มีข้า”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน”

“ท่านพ่อลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าใกล้ถึงกำหนดสัญญาแต่งงานกับบ้านสกุลโหวแล้ว”

เขามองนางตาโตทำเหมือนว่าเพิ่งจะนึกเรื่องนี้ขึ้นได้จริงๆ ที่ผ่านมาเพราะเอาแต่ทำงานและดูแลครอบครัวจึงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

หลิวซือซือก็คอยดูแลพวกเขามาอย่างดีหากจะเห็นแก่ตัวส่งนางไปแต่งงานแทนหลิวผิงเอ๋อ ครั้งนี้เขาคงเห็นแก่ตัวจริงๆ

“ซือซือเรื่องนี้เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล ผิงเอ๋อใกล้วัยปักปิ่นแล้วดังนั้น”

“ได้อย่างไรกันเจ้าคะข้าให้สัญญาแล้วก็ต้องรักษาสัญญา หลิวผิงเอ๋อยังต้องได้รับการอบรมมารยาทและเรื่องในเรือนอีกมากมายนัก นางยังไม่พร้อมที่จะออกเรือนจริงๆ นั่นล่ะเจ้าคะ”

“ซือซือ”

“ท่านพ่อโปรดวางใจข้านั้นเต็มใจจะแต่งงานแทนนาง ท่านไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้วเย็นนี้ข้าจะร่วมโต๊ะอาหารกับพวกท่าน”

แววตาที่เด็ดเดี่ยวและคำพูดที่มั่นคงของนางทำให้หลิวหลงเยี่ยนคลายใจลงไปมาก

เขารับเอาตระกร้ามาถือไว้ก่อนจะเดินหายกลับเข้าไปในบ้านหลังใหญ่บ้านที่นางตั้งใจซื้อเป็นของขวัญให้เขาก่อนจากลากัน

พักนี้ซือหยางเอาแต่ตามติดหลิวซือซือแทบจะทุกย่างก้าวจนนางเริ่มรู้สึกรำคานใจไม่น้อย

ใบหน้าที่มอมแมมของเขาทำให้เหล่าสตรีน้อยใหญ่ในหมู่บ้านไม่ได้ให้ความสนใจเขานักแต่นั่นกลับทำให้ชายหนุ่มพึงพอใจอย่างยิ่ง

“นี่ซือหยางเหตุใดถึงไม่ล้างหน้าล้างตาของเจ้าเสียบ้างเผื่อว่าจะมีสตรีคนใดสนใจในตัวเจ้าขึ้นมาอย่างไรล่ะ หนวดเคราของเจ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้ได้อย่างไรเหมือนโจรป่าไม่มีผิด”

“ก็ข้าชอบที่ข้าเป็นแบบนี้หรือเจ้าเองก็รังเกียจข้าอย่างนั้นหรือ”

เขาเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสลดใบหน้าที่เหมือนโจรป่านั้นเหมือนจะโกรธนางอยู่ไม่น้อย

“ข้าหมายถึงอยากให้เจ้าดูดีบ้างจะได้มีฮูหยินกับเขาเสียทีไม่ใช่ว่าเจ้าเองก็อายุเกือบจะถึงวัยสวมหมวกแล้วหรอกหรือ”

“เจ้าเองก็จะถึงวัยปักปิ่นแล้วเช่นกันนี่นาแต่จะว่าไปเจ้าอายุน้อยกว่าข้าเกือบจะห้าปีเลยนะ ไม่เรียกข้าว่าท่านพี่เล่า”

“อี๊ ไม่เอาหรอกขนลุกตายเลยอีกอย่างวันก่อนเจ้ายังแก้ผ้าลงเล่นน้ำจนข้าเกือบจะเห็นหนอนน้อยของเจ้าแล้วนะพี่ชายบ้าบออะไรถึงทำตัวเป็นเด็กๆ เช่นนี้”

เขาชายตามองสตรีตรงหน้าแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นน้องเป็นนุ่งจะจับตีก้นให้เข็ด

‘เหตุใดถึงพูดจาได้น่าไม่อายเช่นนี้กันนะ’ 

“เจ้ากลับบ้านได้แล้วกระมังมืดค่ำเช่นนี้คนที่บ้านไม่ห่วงแย่หรือ”

“ก็ได้”

ชายหนุ่มหมดคำจะพูดกับหญิงสาวเขาเดินคอตกออกไปจากไร่สกุลหลิวท่ามกลางการเฝ้ามองจากใครบางคน

หลิวผิงเอ๋อที่ยืนอยู่หน้าบ้านจ้องมองคนทั้งคู่ที่เอาแต่หยอกล้อกันไปมารูปร่างหน้าตาของบุรุษผู้นั้นก็พอใช้ได้แต่ใบหน้าที่เหมือนโจรเช่นนั้นช่างเหมาะสมกับนางไม่มีผิดเพี้ยน

หากไม่ใช่ว่าหลิวซือซือต้องแต่งงานแทนนางแล้วล่ะก็นางคงเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้รู้กันทั่วทั้งเมืองแล้ว

เมื่อคิดอะไรบางอย่างได้นางก็เหยียดยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจแล้วรีบเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยความรวดเร็ว