บทที่ 7 อากาศแปรปรวน

หลิวซือซือที่เดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วนางก็ลงมือเปิดระบบวิเศษขึ้นมาปรากฏให้เห็นเป็นหน้าจอสีฟ้าใสมองทะลุไปยังฝั่งตรงข้ามได้

ระบบวิเศษที่นางได้มาอย่างไรไม่รู้ปรากฏออกมาให้เห็นเมื่อสำรวจไปทั่วทั้งระบบก็ทำเอานางแทบจะสิ้นหวังอยู่แล้ว

'อยากได้เงินมาใช้จ่ายในครอบครัวต้องทำอย่างไรกันเล่า'

[ระบบตรวจพบความต้องการของเจ้าของระบบ]

[ช่องเก็บของโบราณยังมีสิ่งของที่สามารถนำออกไปขายได้ ; โสมร้อยปี, เครื่องปรุงรสต่างๆ]

“โสมร้อยปีงั้นหรือ นั่นไม่ใช่ของล้ำค่าที่แม้แต่คนร่ำรวยจริงๆ ยังหายากหรอกหรือ ดีล่ะข้าจะนำไปขายให้หมดเลย”

หลิวซือซือยิ้มก่อนจะนำโสมออกมาจากระบบวิเศษราวๆ ห้าสิบต้นก่อนจะนำไปใส่ลงในย่ามเก่าๆ ของนางเอาไว้ ไม่ทันได้ปิดระบบก็ได้ยินเสียงของแม่เลี้ยงอุทานออกมาด้วยความตื่นตกใจ

“นี่มันอะไรกันเนี่ย”

หลิวซือซือยัดโสมร้อยปีลงในถุงผ้าแล้วเดินออกไปนอกห้อง นางรู้สึกได้ว่าบรรยากาศด้านนอกเริ่มเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่นี้แล้ว

“เมื่อเช้ายังดีๆ อยู่เลยนี่นา”

“ไม่ใช่ว่าช่วงนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิหรอกหรือขอรับฮูหยิน เหตุใดถึงได้ดูเหมือนหิมะจะตกลงมาเสียอย่างนั้น”

หลิวซือซือฟังบทสนทนาระหว่างผู้เป็นแม่เลี้ยงและพ่อบ้านหลูที่เอาแต่มองขึ้นไปบนท้องฟ้านั้น

ท้องฟ้าในเวลานี้ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดเหมือนมีหมอกหนากำลังบดบังทุกสิ่งอยู่อย่างไรอย่างนั้นดูแล้วน่าประหลาดใจไม่น้อย

หลิวซือซือมองพวกเขาทั้งสองคนสลับกับมองไปบนท้องฟ้า นางไม่เข้าใจในสิ่งที่พวกเขาทั้งคู่เป็นกังวลในเวลานี้

“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”

“คุณหนูอากาศเย็นลงแล้วท่านเข้าไปด้านในเถอะข้าจะไปหาฟืนมาก่อกองไฟเพิ่ม”

“แต่ว่าข้าจะไป”

“ช่างประหลาดเสียจริง” ชายแก่ยังคงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าไม่วางตาโดยมีแม่เลี้ยงคู่อริกับนางที่หันมามองนางเพียงครู่เดียวก่อนจะหันไปสนใจอากาศด้านนอกแทน

“อะไรที่ประหลาดหรือเจ้าคะ”

“อากาศหนาวเย็นลงเรื่อยๆ ช่างประหลาดเสียจริง นายหญิงท่านเองก็เข้าไปด้านในเถอะขอรับข้าจะไปเก็บฟืนเอง พวกท่านเป็นสตรีร่างกายอ่อนแอกว่าข้านักอย่าฝืนออกไปด้านนอกเลย”

หลิวซือซือที่ยืนเกาะประตูหน้าบ้านอยู่นั้นก็เงยหน้ามองไปที่ท้องฟ้า

‘อากาศหนาวเย็นขึ้นมากะทันหันเช่นนี้แสดงว่าใกล้ได้เวลาแล้วสินะ นางคงต้องเร่งมือแล้ว’

ในรอบหนึ่งเดือนตั้งแต่ที่นางทะลุมิติมาอากาศที่นี่ก็เย็นสบายหาได้มีสิ่งใดผิดแปลกไปไม่แต่มาวันนี้กลับเปลี่ยนแปลงไป อากาศที่หนาวเย็นลงฉับพลันทำเอาชาวบ้านแทบตั้งตัวกันไม่ทัน

เมืองเฉิงตูตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างทะเลสาปผิงเหยาและเทือกเขาเดียวดายบรรยากาศที่เคยคึกคักยามเย็นของทุกวันที่จะมีเหล่าสตรีของแต่ละบ้านออกมาพูดคุยพบปะกัน บรรดาบุรุษก็จะนัดแนะไปหาปลาที่ริมคลองท้ายหมู่บ้านแต่เวลานี้กลับเงียบสงัด ท้องถนนที่เคยมีผู้คนเดินกันพลุ่งพล่านกลับเงียบเหงาไม่เหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว

หิมะเริ่มตกโปรยปรายลงมาทำให้บ้านเรือนทุกหลังคาไม่มีผู้คนออกไปทำมาหากินกันอย่างเช่นเคย

หลิวหลงเยี่ยนที่เพิ่งกลับมาจากท่าเรือเหม่อมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหิมะสีขาวโปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อน

“เกิดอะไรขึ้นกันนะช่วงของปีนี้ไม่ใช่ว่าเป็นฤดูใบไม้ผลิหรอกหรือ”

“ฤดูใบไม้ผลิหรือเจ้าคะ”

“ก็ใช่น่ะสิ เจ้าลืมไปแล้วหรือ” เย่หลันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันนางเล็กน้อย

“นี่คุณแม่เลี้ยงก็ตั้งแต่ที่ข้าป่วยเกือบเอาชีวิตไม่รอดพอฟื้นได้สติก็เลอะเลือนไปจนจำอะไรๆ ไม่ได้แล้วน่ะสิ ไม่ว่าข้าจะถามสิ่งใดไปท่านก็ช่วยตอบข้าดีๆ ไม่เป็นหรืออย่างไร”

“นี่เจ้า!”

เย่หลันหันไปจ้องมองหลิวซือซือลูกเลี้ยงของนางด้วยแววตาเกลียดชังแต่ก็ไม่กล้าพูดจาด่าทอกลับไปเหมือนครั้งก่อนๆ เพราะผู้เป็นสามียังยืนอยู่ข้างๆ นางนั่นเอง

เย่หลันหลับตาลงนางหันหลังให้หลิวซือซือพยายามข่มความรู้สึกโกรธเอาไว้และคิดเสียว่าวาจาหยาบคายที่พ่นออกมาจากปากน้อยๆ นั้นเป็นเพราะนางนั้นขาดมารดาอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่ยังเล็กจึงได้ไร้มารยาเช่นนี้

“ข้าจะก่อกองไฟเสียหน่อยพวกเจ้าก็ทนๆ หน่อยแล้วกันพรุ่งนี้เช้าข้าจะรีบไปเก็บฟืนมาเพิ่ม”

“เก็บฟืนหรือเจ้าคะ”

“ไม่รู้จะหนาวไปอีกกี่วันพักนี้อากาศประหลาดขึ้นเรื่อยๆ วันก่อนก็ร้อนอย่างกับไฟมาวันนี้หนาวอย่างกับอยู่ในทะเลสาปน้ำแข็ง หรือจะเป็นดังคำพยากรณ์ของท่านนักพรตก็ไม่รู้ได้”

หลิวซือซือยืนฟังอยู่ด้านข้างบิดาเงียบๆ

‘บ้านเก่าซอมซ่อหลังนี้ต้องได้รับการปรับปรุงอีกมากแต่อากาศที่หนาวเย็นเช่นนี้นางจะขยับตัวแต่ละทีก็ลำบากเสียเหลือเกิน’

แต่แล้วนางก็นึกขึ้นได้ระบบวิเศษที่ติดตัวนางมาน่าจะมีของพวกนี้อยู่หรือไม่นะ นางรีบเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตนเองแล้วลงกลอนปิดประตูอย่างแน่นหนาก่อนจะเปิดระบบวิเศษขึ้นมาอีกครั้ง

“ในระบบมีเสื้อขนสัตว์อยู่จริงๆ ด้วยแต่จะว่าไปบ้านหลังนี้เก่ามากแล้วนะไม่สามารถบดบังลมพายุได้อย่างแน่นอน หากว่าข้าจะหาซื้อบ้านใหม่ในเวลานี้ย่อมเป็นที่สงสัยของทุกคนอย่างแน่นอนแล้วข้าควรทำอย่างไรดี”

หลิวซือซือยืนกุมขมับทั้งสองข้างนางกำลังคิดหาวิธีที่จะทำให้บ้านหลังนี้มั่นคงมากขึ้นแต่ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังสนั่นและมีลมพายุรุนแรงพัดผ่านมายังหมู่บ้านของนาง

“กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

‘เกิดอะไรขึ้นกัน’ นางรีบวิ่งออกไปจากห้องด้วยความรวดเร็วก่อนจะตะโกนถามผู้เป็นพ่อ

“ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”

“พายุน่ะหาที่หลบเร็วเข้า”

“พายุมาได้อย่างไรกันดินแดนแห่งนี้แห้งแล้งจะตายไปแล้วจะมีพายุได้อย่างไรกันเจ้าคะ”

“เอาน่ารีบหลบเถอะ”

เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วยาม[หนึ่งชั่วโมง] พายุก็สงบลงทุกคนต่างก็ออกมายืนออกันที่หน้ารั้วบ้านแทบจะทุกหลังเฝ้ามองความเสียหายที่ได้รับ บ้านบางหลังหลังคาเปิดเปิงจนเหลือแค่ตัวบ้าน บางหลังที่ถูกสร้างอย่างมั่นคงก็แทบไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้เลย

โดยเฉพาะบ้านของนางหลังนี้เพราะบริเวณที่ตั้งของบ้านนั้นคับแคบและมีต้นไม้บดบังรอบด้านจึงทำให้ได้รับความเสียหายน้อยที่สุดแต่กระเบื้องหลังคาก็ยังได้รับความเสียหายไปบางส่วนอยู่ดีจนผู้เป็นบิดาถึงกับต้องกุมขมับด้วยความเครียดไม่น้อย

เพราะเงินที่เขาหามาได้นั้นตั้งใจจะเก็บไว้ซื้อของกินในบ้านเท่านั้น ไม่คิดว่าจะต้องมาซ่อมแซมบ้านก่อนเสียอย่างนั้น

“สงสัยพรุ่งนี้คงต้องออกไปทำงานตั้งแต่เช้าเสียแล้ว”

เมื่อคิดได้ดังนั้นก็หันหลังกลับเข้าไปในบ้านด้วยท่าทางอ่อนเพลียจนหลิวซือซือและเย่หลันแม่เลี้ยงยังสาวของนางต้องมองตามแผ่นหลังของคนที่เคยอวบอ้วนแต่เวลานี้กลับซูบผอมเพราะเอาแต่ทำงานหนักเพื่อครอบครัวมาตลอด

ความทรงจำของเจ้าของร่างนี้ปรากฏให้เห็นเป็นบุรุษผู้พ่อที่มีสีหน้ายิ้มแย้ม รูปร่างของเขานั้นอ้วนท้วนยิ่งนักแต่เพราะเงินที่มีนั้นต้องใช้รักษาภรรยาสุดที่รักจนแทบจะหมดสิ้นลง ชีวิตครอบครัวเริ่มย่ำแย่ลงทุกวันเพราะเอาแต่ตรากตรำทำงานหนักทำให้นานวันเข้าร่างกายของเขาซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด

'ช่างเป็นคนที่รักครอบครัวเสียจริง'