บทที่ 9 ชายชราในร้านโอสถ

‘เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้นกันนะ’

“แม่นางเข้ามาในร้านของข้าต้องการสมุนไพรชนิดใดงั้นหรือ”

ชายแก่ที่ผมขาวโพลนไปทั่วหัวเดินถือไม้เท้าพยุงตนเองออกมาด้านนอกก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหานางอย่างเชื่องช้า

“คือว่าที่ร้านของท่านรับซื้อสมุนไพรหรือไม่เจ้าคะ”

“สมุนไพรงั้นหรือ น่าแปลกที่ผ่านมาคนที่มาขายสมุนไพรต่างก็เป็นบุรุษกันทั้งนั้นไม่คิดว่าจะเป็นสาวน้อยเช่นเจ้า”

“คือว่าท่านพ่อของข้าเป็นคนหามาน่ะเจ้าค่ะแต่เพราะที่บ้านต่างก็ต้องทำงานช่วยกัน ดังนั้นข้าจึงรับหน้าที่นำมันมาขาย”

“อย่างนี้นี่เองเช่นนั้นข้าคงต้องตรวจสอบสมุนไพรที่เจ้านำมาก่อนถึงจะบอกราคาได้"

"ได้เจ้าค่ะเฒ่าแก่”

นางแย้มยิ้มปลดย่ามลงจากไหล่แล้ววางไว้บนโต๊ะตรงหน้าก่อนจะหยิบเอาโสมร้อยปีออกมาวางให้เขาตรวจสอบ

ชายชราที่แรกเริ่มไม่ได้สนใจนางนักเพราะคิดว่าคงจะเป็นสมุนไพรบ้านๆ ที่เหล่าชาวบ้านหลายๆ คนนำมาขายแต่เมื่อเห็นของที่นางวางลงบนโต๊ะแล้วนั้นก็ถึงกับตาลุกวาวขึ้นทันใด

“นะ นี่มัน!”

“โสมเจ้าค่ะอายุน่าจะมากกว่าร้อยปีได้แล้วกระมัง”

“เจ้าไปหามาได้อย่างไรกันนางหนู”

“ข้าบอกไปแล้วว่าครอบครัวของข้าชอบเก็บสะสมสมุนไพร ยังมีสมุนไพรอีกหลายชนิดที่ข้ายังไม่ได้นำออกมาท่านช่วยตรวจสอบทีนะเจ้าคะ”

“โสมหนึ่งต้นใช้ทำยาอายุวัฒนะได้มากมายยิ่งนักมูลค่าของมันมากมายมหาศาลไม่ใช่น้อยๆ เลย ที่เจ้านำมานี่มันกี่ต้นงั้นหรือ”

เขาจ้องมองโสมที่ถูกวางเอาไว้ตรงหน้าอย่างละลานตามองเห็นจำนวนเงินมากมายมหาศาล หากว่านำส่งไปขายในเมืองหลวงน่ากลัวว่าคงมีแต่คนรุมแย่งซื้อเป็นแน่

“ห้าสิบต้น ข้าว่าข้านำมาห้าสิบต้นนะเจ้าคะหายไปไหนแล้วนะ”

หลิวซือซือก้มมองดูในย่ามของนางครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่พบ

‘หรือจะหล่นบนรถม้าแต่ช่างเถอะสี่สิบเก้าต้นก็มากมายพอแล้ว’

“ข้านับแล้วได้สี่สิบเก้าต้นเจ้าคะ”

ชายชราเจ้าของร้านโอสถที่ได้ยินนางบ่นพึมพำกับตนเองก่อนหน้านี้ก็แย้มยิ้มให้นางเล็กน้อยก่อนจะใช้เครื่องมือมาคำนวณราคาของโสมเหล่านี้

“ข้าให้เจ้าต้นละห้าสิบตำลึง สี่สิบเก้าต้นก็…”

“หะ ห้าสิบตำลึงเลยหรือเจ้าคะ”

“ไม่ผิด ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนซื่อตรงจึงจะบอกความจริงให้รู้ โสมเหล่านี้เมื่อนำไปแปรรูปเป็นโอสถชนิดต่างๆ จะมีมูลค่าที่มากมายมากกว่านี้นัก ยิ่งเจ้านำมันไปขายในเมืองหลวงต้นละร้อยตำลึงก็ยังน้อยไป”

“จริงหรือเจ้าคะ”

เขาไม่ตอบก่อนจะยื่นตั๋วเงินบางส่วนและตำลึงเงินให้นาง

“ทั้งหมดสองพันสี่ร้อยห้าสิบตำลึง ข้าให้เจ้าไปเพิ่มอีกห้าสิบตำลึงนะ”

“ท่านจะให้ข้าทำไมมากมายนักเจ้าคะ”

“ข้าเต็มใจให้เจ้าก็รับไว้เถอะหากว่าวันข้างหน้าเจ้ามีโสมพวกนี้อีกก็ตรงมาหาข้าได้เลย"

"เช่นนั้นก็ขอบคุณมากๆ เจ้าค่ะเฒ่าแก่”

นางยิ้มกว้างก่อนจะรับเอาตั๋วเงินและก้อนเงินที่เคยเห็นในหนังสือที่เคยร่ำเรียนมา เมื่อมาอยู่ในมือของนางก็ดูภูมิใจไม่น้อย

‘หาเงินได้ด้วยตนเองมันน่าภูมิใจเช่นนี้นี่เอง'

ขณะที่กำลังดีใจกับเงินมากมายที่ถือเอาไว้ในมืออยู่นั้นก็เหมือนนางจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้

“เอ่อ เฒ่าแก่ข้าขอเสียมารยาทถามอะไรบางอย่างได้หรือไม่เจ้าคะ”

“อะไรหรือ”

“ตอนที่ข้าเดินเข้ามาในร้านเหตุใดท่านดูเหมือนจะตื่นตกใจกับอะไรบางอย่าง มีอะไรเกิดขึ้นหรือเจ้าคะ”

“เฮ้อ ก็พวกนักเลงในตัวเมืองนั่นน่ะสิวันนี้เข้ามาเรื่องในร้านของข้าแต่เช้าเลย”

“นักเลงหรือเจ้าคะ”

“ถูกแล้ว เจ้าพวกนั้นถูกทางการจับไปหลายต่อหลายครั้งก็ไม่ยังไม่จดจำ ยังคิดก่อเรื่องไม่เว้นวันเลย”

‘นักเลงงั้นหรือ หรือจะเป็นพวกอี้ซวนหรือไม่นะ แต่เมืองเฉิงตูกว้างใหญ่เพียงนี้คงไม่ได้มีกลุ่มนักเลงเพียงกลุ่มเดียวหรอกกระมัง’

“ข้าคงต้องกลับแล้ว”

“รีบกลับไปเถอะถนนตรงนี้เงียบเกินไปผู้คนไม่ค่อยสัญจรกัน ออกจากร้านข้าไปแล้วก็เร่งฝีเท้าเข้าไปในตัวตลาดเร็วๆ หน่อยก็ดี หากพบนักเลงพวกนั้นเข้าเจ้าอาจจะแย่ได้”

“เจ้าค่ะ ขอบคุณเฒ่าแก่ที่ชี้แนะ”

นางส่งยิ้มให้เขาก่อนจะเดินออกจากร้านขายโอสถไป

“พวกอี้ซวนมาที่ร้านโอสถทำไมกันนะ หรือเพราะเห็นว่ามีคนแก่เฝ้าร้านคนเดียวจึงคิดกลั่นแกล้งงั้นหรือ แย่จริง”

นางเดินออกจากร้านโอสถไปตามทางเดินบนถนนแคบๆ มาเรื่อยๆ ระหว่างทางเดินนั้นก็พบกับคนไร้บ้านที่กำลังนั่งพิงหลังอยู่กับกำแพง

หลิวซือซือมองดูพวกเขาหากอากาศหนาวเย็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ พวกเขาไม่แย่หรอกหรือ

นางหยุดเดินก่อนจะยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่งเปิดระบบวิเศษหยิบเอาเสื้อกันหนาวออกมาเพิ่มแล้วแจกจ่ายกับคนเหล่านั้น

พวกเขามองมาที่นางแรกเริ่มดูจะตื่นตกใจยิ่งนัก นางมองเห็นแววตาตื่นกลัวที่ซุกซ่อนอยู่ในนั้น

'อะไรกันเนี่ยอย่าบอกนะว่าหลิวซือซือรังแกคนไปทั่วไม่เว้นแม้แต่คนไร้บ้านที่น่าสงสารเช่นพวกเขา'

เมื่อพวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้นาง หลิวซือซือจึงวางเสื้อกันหนาวเอาไว้ตรงโคนต้นไม้ก่อนจะร้องบอกคนเหล่านั้นให้มาหยิบไปใช้งาน

นางรีบเดินหนีออกมาจนพ้นหัวมุมถนนและเมื่อหันหลังกลับไปดูก็พบคนเหล่านั้นต่างก็เข้ามาแย่งเสื้อกันหนาวกัน

กลุ่มคนเหล่านั้นนอกจากจะมีผู้ใหญ่ คนแก่ก็ยังมีเด็กเล็กอีกสามสี่คนปะปนอยู่ด้วย

หลิวซือซือยิ้มก่อนจะเดินออกจากตรอกนั้นมุ่งตรงไปยังตัวตลาดแต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงของบุรุษสองสามคนกำลังสนทนากันไปมา ฟังจากน้ำเสียงน่าจะกำลังทะเลาะกันเสียมากกว่า

นางเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะค่อยๆ ชะโงกหน้าไปมองคนกลุ่มนั้น ชายหนุ่มสามคนรูปร่างกำยำดูน่ากลัวกำลังยืนกอดอกถกเถียงกันอยู่ไม่มีใครยอมใคร

และแล้วเท้าของนางก็เหยียบเข้ากับท่อนไม้แห้งซีกหนึ่งจนเกิดเสียงดัง

“แกรก!”

ชายฉกรรจ์เหล่านั้นหันมามองทางนางด้วยความรวดเร็ว

“นั่นใคร!”

‘ซวยแล้ว!’

หลิวซือซือโอดครวญในใจที่ไม่ระวังจนทำให้พวกนั้นได้ยินเสียงของนางจนได้

นางรีบกลับหลังหันแต่ไม่ทันได้ก้าวเท้าวิ่งออกไปแต่อย่างใดชายพวกนั้นก็วิ่งมาล้อมด้านหน้านางแล้ว

หลิวซือซือรีบหยิบย่ามขึ้นมาบังใบหน้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“เจ้าเป็นใครมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ ตรงนี้”

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูนางจึงเอาย่ามที่ปิดบังใบหน้าลงเงยหน้าขึ้นไปมองเหล่าบุรุษพวกนั้น

“หลิวซือซือ!”

ทั้งสามตะโกนเรียกชื่อของนางเสียงดัง

หลิวซือซือที่เห็นว่าเป็นอี้ซวนคนที่เพิ่งจะขอเป็นสหายกันไปเมื่อวันก่อนก็ยิ้มกว้างออกมา แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามสิ่งใดพวกเขาก็หันหน้าหนีนางและตั้งท่าจะเดินหนีไปคนละทิศละทางอย่างรวดเร็ว

“ดะ เดี๋ยวสิ! พวกเจ้าจะรีบไปไหนกัน”

นางวิ่งไปดักหน้าคนพวกนั้นเอาไว้สีหน้าของพวกเขาแต่ละคนดูเอือมระอากับนางอยู่ไม่น้อย

‘นางทำอะไรผิดกันเหตุใดจึงทำเหมือนนางน่ารำคานเช่นนั้นเล่า’

“เจ้าจะมาเรียกข้าไว้ทำไมกัน”

“ไม่ใช่พวกเจ้าหรือที่เรียกข้าไว้”

“นะ นั่น”

“อะไร พวกเจ้าต่างหากเล่าอากาศหนาวเย็นเช่นนี้มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงนี้กัน”

สายตาจับผิดของนางทำเอาอี้ซวนเลิกลั่กไปไม่น้อยแต่ไม่ทันที่เขาจะตอบสิ่งใดไป หลิวซือซือที่เมื่อครู่หันซ้ายหันขวาอยู่ก็เข้ามากระซิบพวกเขาใกล้ๆ

“นี่ๆ ข้าได้ยินมาว่าแถวนี้มีพวกนักเลงมาซุ่มดักปล้นและทำร้ายชาวบ้านอยู่นะ พวกเจ้ารีบกลับบ้านไปเถอะ”

เมื่อได้ยินที่นางพูดออกมาทั้งสามกันหันมองหน้ากันทันที

‘นะ นักเลงที่นางว่ามันคือพวกเขาไม่ใช่หรือ’