บทที่ 5 สัญญาหมั้นหมาย

“ฮึ”

เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะจ้องมองคนกลุ่มนั้นภายใต้สายตาเจ้าเล่ห์แฝงแววเย็นยะเยือกคู่นั้น

ในมือก็หมุนควงของบางอย่างเล่น…

มันคือแหวนไม้ที่เจ้านักเลงฉวยโอกาสในตอนที่กำลังวุ่นวายกันอยู่นั้นแอบหยิบมาจากสตรีผู้นั้น เขามองตามหัวหน้ากลุ่มนักเลงที่กำลังเดินออกจากตัวเมืองไปด้วยท่าทางหัวเสียก่อนจะยิ้มที่มุมปาก

“ของที่ไม่ใช่ของเจ้าจะช่วงชิงไปได้ง่ายๆ ได้อย่างไรกัน”

“นายน้อยกลับกันเลยหรือไม่ขอรับ ป่านนี้ฮูหยินคงรอท่านนานแล้ว”

“อืม”

เขาเก็บแหวนไม้นั้นไว้ในอกเสื้อก่อนจะเดินจากไปท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของกันในเช้าวันนี้

บ้านสกุลหลิว

“ท่านพี่เรื่องที่ท่านพ่อเคยทำสัญญากับบ้านสกุลโหวเอาไว้ พวกเราจะทำอย่างไรต่อดีเจ้าคะ”

“เจ้าอย่าเพิ่งพูดเลยกินข้าวกันก่อนเถอะ”

“แต่ว่าในหนังสือสัญญานั้นกล่าวเอาไว้ว่าให้บุตรสาวคนเล็กของสกุลหลิวแต่งงานกับบุตรชายคนเล็กของสกุลโหว เช่นนั้นแล้วไม่ใช่ว่าหมายถึงผิงเอ๋อของเราหรอกหรือ”

หลิวหลงเยี่ยนผู้เป็นบิดาของหลิวซือซือนั้นถอนหายใจออกมาเล็กน้อย คำมั่นสัญญาของท่านปู่จากทั้งสองตระกูลกลายเป็นพันธะผูกพันมาจนถึงรุ่นหลานและผู้เป็นภรรยาที่เขารับเข้ามาในบ้านแทนภรรยาเอกที่สิ้นใจไปก็ดันมีลูกสาวด้วยกันอีกหนึ่งคน

แต่ที่น่ากังวลในเวลานี้คือหลิวผิงเอ๋อ บุตรสาวคนเล็กนั้นไม่ได้ชื่นชอบบุตรชายสกุลโหวแต่อย่างใดแว่วว่าคนผู้นั้นพิกลพิการรูปร่างหน้าตาน่าเกลียดไม่น้อย

เมื่อได้รับรู้ว่าตนต้องแต่งงานกับเขาก็ร้องห่มร้องไห้ทุกวันจนคนเป็นพ่อแม่อดห่วงไม่ได้

เขาละสายตาจากภรรยาก่อนจะหันไปจ้องมองบุตรสาวคนโตที่นั่งกินอาหารเงียบๆ ไม่พูดไม่จาใดๆ ออกมาเลยทั้งสิ้น

“ซือซือ”

“ข้ารู้ว่าท่านพ่อจะพูดอะไร”

“เจ้ารู้อย่างนั้นหรือ”

นางยกโถน้ำขึ้นมาดื่มเสียงดังอึกๆ จนสองสามีภรรยาต้องหันมองหน้ากันด้วยความเหนื่อยใจที่ไม่ว่าจะพยายามสั่งสอนนางมากเพียงใดก็ดูเหมือนจะไม่ซึมเข้าหัวของนางเลยแม้เพียงนิด

“เอิ๊ก!”

เสียงเรอที่ดังออกมาจากปากของบุตรสาวทำเอาผู้เป็นพ่ออดไม่ได้ที่จะตวาดออกไป

“นี่ซือซือ หากไม่คิดจะทำตัวให้เป็นประโยชน์ก็ช่วยอยู่เฉยๆ เถอะ”

“ก็นี่อย่างไรข้ากำลังจะพูด”

“พูดอะไรของเจ้า”

“หากว่าลูกสาวของท่าน”

“นั่นน้องสาวของเจ้านะ”

“ก็ไม่ใช่แม่คนเดียวกันหรือไม่เล่า ข้าไม่นับหรอก”

“ซือซือ!”

“ข้าจะแต่งแทนนางก็ได้”

“เจ้าว่าอะไรนะ!/เจ้าว่าอะไรนะ!”

เมื่อได้ยินที่เด็กสาวเอ่ยออกมาก็พลันทำให้คนทั้งคู่ตกใจไม่น้อย

พวกเขาควรต้องดีใจที่มีคนแต่งงานแทนบุตรสาวอันเป็นที่รักถึงจะถูก แต่เมื่อสตรีผู้นั้นคืิอหลิวซือซือผู้ที่ชอบก่อเรื่องและไม่เกรงกลัวผู้ใดจึงทำให้คนทั้งคู่อดที่จะกังวลไปไม่น้อย

“ทำไม หรือว่าพวกท่านกลัวข้าจะทำให้ชื่อเสียงของสกุลหลิวแปดเปื้อน”

“มะ ไม่ใช่เช่นนั้น”

“แล้วมันอะไร ได้ยินกันแล้วนี่อีกหนึ่งปีข้างหน้าข้าจะแต่งงานแทนนางเองแต่ว่าข้ามีข้อแม้”

“ข้อแม้อะไรหรือ”

ทั้งคู่จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาใคร่รู้อย่างยิ่ง หลิวซือซือเห็นประกายความดีใจจากแววตาผู้เป็นพ่อก็อดเวทนาเจ้าของร่างนี้ไม่ได้

แม้นางจะเป็นเพียงวิญญาณที่มาอาศัยร่างนี้เท่านั้นแต่ก็อดเสียใจที่ผู้เป็นพ่อแสดงกิริยาที่ดูเหมือนจะดีใจเป็นอย่างมากที่นางจะได้แต่งงานออกไปจากบ้านหลังนี้

“ท่านแม่ช่วยบอกข้าอีกทีนางบอกพวกท่านว่าอะไรนะ”

“นางบอกว่าเมื่อนางก้าวออกจากบ้านสกุลหลิวก็ให้ถือว่านางไม่ใช่คนสกุลหลิวอีกต่อไปและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในภายภาคหน้านางไม่ขอยุ่งเกี่ยวด้วย”

“ท่านพ่อก็เห็นด้วยงั้นหรือ”

“ข้าไม่รู้”

แม่เลี้ยงของหลิวซือซือนั่งกำมือของตนเองเอาไว้แน่น นางนึกถึงใบหน้าของผู้เป็นสามีที่มีแววตาอาลัยอาวรณ์ต่อหลิวซือซือเมื่อยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหมากขึ้นเรื่อยๆ

‘นางมีดีตรงไหนถึงได้ดูห่วงใยกันถึงเพียงนั้น! นางแม่มดผู้นั้นร้ายกาจจะตายไปคอยรังแกนางและลูกสาวมาตลอดเขาตาบอดมองไม่เห็นหรืออย่างไร!’

เช้าวันถัดไป

“ท่านพ่อจะออกไปไหนหรือเจ้าคะ”

หลิวซือซือที่ตื่นเช้าทันได้ออกมาพบบิดาที่กำลังจะสะพายตระกร้าขึ้นด้านหลัง เขาไม่ทันได้ก้าวขาออกจากบ้านก็ได้ยินเสียงบุตรสาวคนโตผู้ไม่เคยสนใจสิ่งใดเอ่ยถามออกมา

แม้จะนึกแปลกใจกับท่าทีของนางแต่เขาก็ไม่มีเวลาได้ครุ่นคิดสิ่งได้แค่ตอบนางกลับไปด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน

“วันนี้ข้าจะไปทำงานที่ท่าเรือกับชาวบ้านแถวนี้ เจ้าอยู่บ้านก็อย่าไปวุ่นวายกับท่านแม่เล่า”

“ข้าจะไปวุ่นวายอะไรกับนางกัน”

หลิวซือซือชักจะหงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว เพราะการกระทำของหลิวซือซือเจ้าของร่างเดิมที่เอาแต่ตบตีทำร้ายคนในบ้านจนสาวใช้เข็ดขยาดหนีหายไปหมด ทิ้งไว้เพียงแม่เลี้ยงและพวกนางอยู่กันลำพังจะมีก็เพียงแค่พ่อบ้านหลูคนเดียวที่ยังอยู่กับเขา

‘หลิวซือซือน่ารังเกียจมากนักหรืออย่างไรกัน’

“ท่านไม่ต้องไปหรอกเจ้าค่ะ ท่านพ่อแก่มากแล้วแข้งขาไม่ดีแล้วกระมังให้ข้าทำงานเองไม่ดีกว่าหรือ”

“อะไรนะ”

หลิวหลงเยี่ยนได้ยินที่นางพูดออกมาก็คิดว่าตนหูฝาด ถึงกลับต้องถามย้ำกับนางอีกครั้ง

"นั่นอย่างไรล่ะ แม้แต่หูของท่านก็ดูจะหย่อนยานได้ยินเสียงไม่ชัดเจนเหมือนเดิมแล้ว ข้าบอกท่านว่าท่านอยู่ที่บ้านคอยบั่นฟืนพวกนั้นไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะไปทำงานหาเงินเอง"

“ได้อย่างไรกันเล่าเจ้ายังเด็กจะไปทำงานอะไรได้กัน แล้วจะให้ข้าอยู่เฉยๆ บ้านเราจะกินอะไร”

“แต่ว่า”

“ซือซือเจ้าเชื่อที่ข้าพูดเถอะ รออยู่บ้านข้าจะไปทำงานที่ท่าเรือนี่ก็สายมากแล้วข้าไปนะ”

"เดี๋ยวสิเจ้าคะท่านพ่อ”

หลิวหลงเยี่ยนไม่สนใจเสียงร้องเรียกของนางแต่อย่างใด เขาก้าวเท้าเดินตรงไปยังเส้นทางมุ่งสู่ท่าเรือพร้อมกับบรรดาบุรุษวัยกลางคนในหมู่บ้านอีกสามสี่คน

“อย่างข้าหรือจะอยู่เฉยๆ ได้ น่าเบื่อจะตายไป”

เงินที่ขายกำไลมาได้ก็มีเพียงหนึ่งตำลึงเท่านั้นเองจะไปพอเลี้ยงดูครอบครัวได้อย่างไรกัน

‘นางต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้ว’

หลิวซือซือเงยหน้ามองบ้านซ่อมซ่อหลังนี้ หากว่าจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมนั้นไม่ผิดเพี้ยนไปแล้วล่ะก็ บ้านสกุลหลิวที่นางเคยอยู่มาอาศัยมาตั้งแต่ยังเล็กมันไม่ใช่หลังนี้

บ้านหลังนั้นน่าจะเพราะหลิวหลงเยี่ยนบิดาของเจ้าของร่างนี้นำไปขายนั่นเองซึ่งขายให้กับใครนั้นนางก็ไม่รู้ได้ คงมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่น่าจะรู้เรื่องนี้ดี

'พ่อบ้านหลู'