Home / รักโบราณ / ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง / บทที่ 5 แหวนวงนี้มันเป็นของนาง

Share

บทที่ 5 แหวนวงนี้มันเป็นของนาง

Author: Jiulin
last update publish date: 2026-04-25 10:41:35

อันที่จริง อี้ซวนหัวหน้านักเลงประจำเมืองเฉิงตูผู้นี้เป็นที่หวาดกลัวและเกลียดชังของชาวบ้านไม่น้อย ทว่าในทุกๆ วัน เขามักจะออกไปหาเรื่องพวกคนเมาสุราหรือพวกชอบกดขี่คนอื่น เพื่อริบเอาเงินทองมาซื้ออาหารแจกจ่ายให้คนไร้บ้านข้างถนน

และวันนี้ ขณะที่กำลังปะทะคารมกับหลิวซือซือ เขาก็ได้แอบฉวยโอกาสล้วงเอาแหวนของนางมาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

มันเป็นเพียงแหวนไม้เรียบๆ ไม่ได้ดูงดงามหรือมีราคาค่างวดอันใด แต่เหตุใดนางถึงได้พกติดตัวไว้แน่นหนาเช่นนั้นกัน

ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดกำยำน่าเกรงขาม ยื่นมือไปลูบคลำที่อกเสื้อเพื่อจะนำแหวนวงนั้นออกมาดูอีกครั้ง ทว่าสีหน้าของเขากลับต้องเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกเมื่อพบแต่ความว่างเปล่า

‘หายไปไหนแล้ว? หรือว่าข้าทำหล่นไว้แถวนี้งั้นหรือ’

เขาเดินค้นหาทั่วบริเวณแผงขายของ เดินวนไปวนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหล่าลูกน้องพากันมองตามด้วยความงุนงง

“ลูกพี่... หาอะไรอยู่หรือขอรับ”

“แหวน... แหวนไม้อย่างไรเล่า ช่วยกันหาเร็วเข้าสิ!”

“แหวนไม้? แหวนไม้อะไรกัน แล้วลูกพี่ไปเอามาจากไหนกันล่ะขอรับ”

“ก็ข้า...” อี้ซวนชะงักเกือบหลุดปาก

“หือ?” ลูกน้องเอียงคอสงสัย

“มันเรื่องของข้า! พวกเจ้าช่วยกันหาก็พอ ข้าว่ามันต้องหล่นอยู่แถวนี้แหละ”

พูดจบ อี้ซวนก็ก้มหน้าก้มตาค้นทุกซอกทุกมุม แม้แต่ก้อนหินกรวดเม็ดเล็กๆ ก็ยังพลิกขึ้นมาส่องหา

‘ลูกพี่เราท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆ’ เหล่าลูกสมุนของเขาต่างก็ลอบสบตากันด้วยความปลงตก

“ไม่มี เป็นไปได้อย่างไรกัน ข้าหยิบมันติดมือมาจริงๆ นี่นา” อี้ซวนยกมือหนาหยาบกร้านขึ้นมามอง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสับสน

“ไม่มีหรอกขอรับลูกพี่ เอ้อ…ว่าแต่ลูกพี่ให้อภัยนังแม่มดนั่นแล้วจริงๆ หรือขอรับ”

“พูดมากน่า”

“แต่ว่า...”

“หุบปากแล้วกลับบ้านกันได้แล้ว!”

“จะกลับเลยหรือขอรับ พวกเรายังไม่ได้...”

“หรือพวกเจ้าจะอยู่ให้ทางการมาจับกินหัวในคุกกันฮะ!”

อี้ซวนตวาดเสียงดังลั่นก่อนจะจ้ำอ้าวเดินนำลิ่ว ทิ้งให้ลูกสมุนยืนกะพริบตาปริบๆ มองตามด้วยความมึนงงว่าทำไมวันนี้ลูกพี่ถึงแปลกไปนัก

ทว่า ณ หัวมุมตรอกมืดสลัวไม่ไกลจากตรงนั้น ร่างของใครคนหนึ่งก้าวพ้นเงามืดออกมา ในมือกำสิ่งของบางอย่างไว้แน่น

‘หึ’

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังลอดลำคอ นัยน์ตาคมกริบภายใต้เงาหมวกจ้องมองตามหลังกลุ่มของอี้ซวนไปอย่างเงียบเชียบ แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ปนเย็นยะเยือก

ในฝ่ามือเรียวหมุนควงวัตถุชิ้นหนึ่งเล่นอย่างคล่องแคล่ว มันคือแหวนไม้ที่เจ้านักเลงฉวยโอกาสแอบฉกมาจากหลิวซือซือช่วงที่กำลังชุลมุนนั่นเอง

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก มองตามหัวหน้านักเลงที่กำลังเดินฟึดฟัดหัวเสียออกจากตลาดไป

“ของที่ไม่ใช่ของตน คิดหรือว่าจะช่วงชิงไปได้ง่ายๆ”

“นายน้อยขอรับ พวกเราจะกลับกันเลยหรือไม่ ป่านนี้ฮูหยินคงรอท่านนานแล้ว” ชายหนุ่มในชุดคนรับใช้ขยับเข้ามาเอ่ยถามด้วยความเคารพ

“อืม”

ซือหยางเก็บแหวนไม้เข้าไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินจากไป ท่ามกลางความพลุกพล่านของผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของในเช้าวันนี้

บ้านสกุลหลิว

“ท่านพี่... เรื่องที่ท่านพ่อเคยทำสัญญาหมั้นหมายกับบ้านสกุลโหวเอาไว้ พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อดีเจ้าคะ”

“เจ้าอย่าเพิ่งพูดเลย กินข้าวกันก่อนเถอะ” หลิวหลงเยี่ยนพูดจบก็ก้มหน้าก้มตาคีบผัดผักมากินต่อ

“ท่านจะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร! ในเมื่อหนังสือสัญญาฉบับนั้นระบุเอาไว้ชัดเจนว่าให้บุตรสาวคนเล็กของสกุลหลิว แต่งงานกับบุตรชายคนเล็กของสกุลโหว เช่นนั้นแล้ว มิได้หมายถึงผิงเอ๋อร์ของพวกเราหรอกหรือเจ้าคะ”

หลิวหลงเยี่ยนถอนหายใจออกมาแผ่วเบา คำมั่นสัญญาของท่านปู่จากทั้งสองตระกูลกลายเป็นพันธะผูกพันมาจนถึงรุ่นหลาน ยิ่งภรรยาใหม่ที่เขารับเข้ามาแทนภรรยาเอกที่สิ้นใจไปมีลูกสาวด้วยกันอีกคน เรื่องจึงยิ่งยุ่งยากขึ้น

ที่น่ากังวลที่สุดในเวลานี้คือ หลิวผิงเอ๋อร์ บุตรสาวคนเล็กไม่ได้ชื่นชอบบุตรชายสกุลโหวเลยสักนิด แว่วว่าบุรุษผู้นั้นพิกลพิการ หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งนัก พอผิงเอ๋อร์รู้เข้าก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ทุกวัน จนคนเป็นพ่อแม่อดเป็นห่วงไม่ได้

เขาละสายตาจากภรรยา แล้วหันไปจ้องมองบุตรสาวคนโตที่นั่งเคี้ยวข้าวอย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งกิริยาสะทกสะท้านใดๆ

“ซือซือ...”

“ข้ารู้ว่าท่านพ่อจะพูดอะไร”

“เจ้ารู้อย่างนั้นหรือ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 22 เจ้าฝันกลางวันอยู่หรือ

    “ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพล

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 21 หาเรือนหลังใหม่กัน

    หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้นทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อยหลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”‘แม้จะแค่หยิบฉวย

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 20 น้ำใจของนาง

    “แล้วที่บ้านของเจ้า…”“ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรเล่าว่าเวลานี้คนที่บ้านนั้นแข็งแรงดี ไม่มีผู้ใดล้มป่วยสักคน ข้าก็เพียงแค่อยากจะเตรียมสิ่งของจำเป็นเอาไว้ใช้เผื่อวันข้างหน้าก็เท่านั้น อีกอย่าง… เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือว่าบ้านของข้าอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองเฉิงตูเพียงใด หากให้ข้าต้องดั้นด้นเดินทางมาบ่อยๆ ข้าเองก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกันนะ เจ้าว่าจริงหรือไม่เล่า”อี้ซวนอ้าปากค้างเนื่องจากฟังประโยคยาวเหยียดรัวเป็นชุดของนางแทบไม่ทัน จับใจความได้เพียงว่านางขี้เกียจเดินทางเข้าเมืองบ่อยๆ จึงซื้อหากักตุนยารักษาโรคเอาไว้ล่วงหน้าก็เท่านั้นชายหนุ่มจึงทำได้เพียงพยักหน้าหงึกหงักตอบรับนางอย่างมึนงงหลิวซือซือจึงหันไปมองคนป่วยบนเตียงนอนผุพังหลังเล็ก ก่อนจะเอ่ยปากกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับแย้มยิ้มส่งให้อย่างละมุนละไม“ท่านป้าอย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะเจ้าคะ เอาไว้วันหลังข้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่ท่านเป็นแม่ของสหายข้า ก็เหมือนเป็นแม่ของข้าเช่นกัน ดังนั้นอย่าได้เกรงใจข้าเลย”“ขอบใจมากนะนางหนู”“เจ้าค่ะ”หลิวซือซือแย้มยิ้มก่อนจะขอตัวกลับ โดยมีอี้ซวนเดินออกมาส่งนาง ชายหนุ่มอีกสองคนที่เห็นคนทั้งสามออกมาจากเรือนก็ล

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 19 มาเยี่ยมไข้

    “เจ้าไปปล้นชิงข้าวของใครเขามาอีกแล้วเล่า เจ้าเด็กคนนี้นี่” ผู้เป็นมารดาเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า“โธ่ท่านแม่ จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกันเล่าขอรับ”อี้ซวนในยามนี้ไร้ซึ่งมาดอันธพาลเกเร มีเพียงภาพบุตรชายผู้กตัญญูกำลังประคองพยุงมารดาผอมโซให้ลุกขึ้นพิงหัวเตียงไม้เก่าๆ ด้วยความทะนุถนอม“แล้วนั่น...” สายตาฝ้าฟางของนางเหลือบไปเห็นหญิงสาวแปลกหน้า“อ๋อ นางเป็นสหายของข้าเองขอรับท่านแม่”“เช่นนั้นหรอกหรือ แค่ก! แค่ก!”ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคดี หญิงชราก็สำลักไอออกมาจนตัวโยน ร่างกายผอมแห้งสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดูเหมือนทุกข์ทรมานยิ่งนัก “ท่านป้าล้มป่วยด้วยโรคอันใดหรือ”“ข้าเองก็ไม่อาจทราบได้ เคยพานางไปหาหมอที่โรงหมอใหญ่มาครั้งหนึ่ง ทว่าเพียงแค่ค่าตรวจรักษาก็กินเงินไปตั้งเท่าใดแล้ว ค่ายาตัวอื่นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่อาจพานางไปรักษาได้อีก”หลิวซือซือละสายตาจากชายหนุ่ม ก่อนจะทาบปลายนิ้วเรียวลงบนชีพจรข้อมือของหญิงชราเพื่อตรวจดูอาการ‘แปลกเสียจริง จังหวะชีพจรเต้นเรียบสม่ำเสมอดี ทว่าเหตุใดอาการไอโขลกจึงได้ทารุณถึงเพียงนี้เล่า’ท่ามกลางความครุ่นคิด สายตาของหญิงสาวพลันหันไปเห็นหงเย่ยืนกอดอก ถลึงตา

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 18 นักเลงที่นางว่าก็คือพวกเขานั่นเอง

    “… ข้าแอบได้ยินมาว่าแถวนี้มีพวกอันธพาลมาคอยซุ่มดักปล้นและทำร้ายชาวบ้านอยู่นะ พวกเจ้ารีบกลับบ้านกันไปเถอะ”เมื่อได้ยินสิ่งที่นางเอื้อนเอ่ยออกมา ชายฉกรรจ์ทั้งสามก็หันมาสบตากันในทันที‘นะ นักเลงอันธพาลที่นางว่า มันก็คือพวกข้าไม่ใช่หรืออย่างไรกันเล่า!’“อะแฮ่ม... พวกข้าล้วนเป็นบุรุษฉกรรจ์ ไยต้องไปหวาดกลัวพวกมันด้วยเล่า ว่าแต่เจ้าเถอะ มาทำอันใดในสถานที่เปลี่ยวผู้คนเช่นนี้กัน” อี้ซวนแสร้งกระแอม พลางอ้อมแอ้มถามนางกลบเกลื่อน“ข้าหรือ”“ก็ใช่น่ะสิ”“เอ่อ... คือว่าข้ามาที่ร้านขายโอสถตรงกลางตรอกถนนสายนี้น่ะ”“บิดาของเจ้าไม่สบายงั้นหรือ หรือว่าแม่เลี้ยง หรือน้องสาวของเจ้ากัน”“ไม่มีผู้ใดเป็นอะไรทั้งนั้นแหละ”“อ้าว? แล้ว...”“ข้ามีธุระต้องมาก็แล้วกันน่า แต่เมื่อครู่ข้าแอบได้ยินพวกเจ้าถกเถียงกัน สรุปแล้วใครป่วยกันแน่หรือ”เมื่อได้ยินนางเอ่ยถามขึ้นมา อี้ซวนและเพื่อนพ้องก็พลันมีสีหน้าสลดลงในทันทีเดิมทีอันธพาลกลุ่มนี้แวะเวียนมาที่ร้านโอสถแห่งนี้ก็เพราะมารดาของอี้ซวนล้มป่วยหนัก ทว่าด้วยกิริยาหยาบกระด้างของพวกรักสนุกที่พูดจาดีๆ ไม่เป็น ประกอบกับเป็นกลุ่มอันธพาลที่ทางการหมายหัว และชาวบ้านต่างพากันเกลียดช

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 17 เมื่อความซวยมาเยือน

    “ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวกลับก่อนแล้วเจ้าค่ะ”“รีบกลับไปเถิด ถนนสายนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ผู้คนไม่ค่อยสัญจรผ่าน ออกจากร้านข้าไปแล้วก็เร่งฝีเท้าเข้าสู่ตัวตลาดให้เร็วหน่อยน่าจะดีกว่า หากโชคร้ายไปเจอนักเลงพวกนั้นเข้า เจ้าที่เป็นสตรีคนเดียวอาจแย่เอาได้”“เจ้าค่ะ ขอบพระคุณเถ้าแก่ที่ช่วยชี้แนะ” หญิงสาวส่งยิ้มให้เขาก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านขายโอสถไป‘หากเป็นพวกอี้ซวนจริง แล้วคนพวกนั้นจะมาทำอันใดที่ร้านขายยากันนะ หรือเพราะเห็นว่ามีเพียงคนแก่เฝ้าร้านคนเดียว จึงคิดจะกลั่นแกล้งรังแกกัน? ช่างร้ายกาจเสียจริง’หลิวซือซือเดินออกจากร้านขายโอสถ มุ่งหน้าไปตามทางเดินบนถนนสายแคบๆ อย่างเร่งรีบ ทว่าระหว่างทางกลับพบกลุ่มคนไร้บ้านกำลังนั่งคุดคู้อิงกายพิงกำแพงอิฐเก่าๆ อยู่หญิงสาวหยุดชะงัก ทอดสายตามองคนเหล่านั้นด้วยความห่วงใยปนเวทนา‘หากอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ พวกเขาไม่แข็งตายกันหมดหรอกหรือ’นางตัดสินใจยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ริมทาง เปิดระบบวิเศษหยิบเอาเสื้อคลุมกันหนาวออกมาเพิ่มเติม แล้วตั้งใจจะนำไปแจกจ่ายให้แก่คนเหล่านั้นทว่าเมื่อนางก้าวเข้าไปใกล้ พวกเขากลับมองมาที่นางด้วยท่าทางตื่นตระหนกยิ่งน

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 13 นางสติดีอยู่หรือไม่

    อากาศหนาวที่หนาวเย็นจับใจทำให้ชาวบ้านแทบจะทุกหลังคาเรือนไม่มีผู้ใดออกมาทำมาหากินในตอนค่ำเลยสักคน ผู้คนดูจะอดอยากมากขึ้นเรื่อยๆหลิวซือซือที่นั่งอยู่บนรถม้าโดยมีพ่อบ้านหลูเป็นสารถีขับรถม้าให้ก็เลิกผ้าม่านขึ้นมองเห็นความทุกข์เวทน

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 12 แผนการช่วยเหลือ

    หลิวผิงเอ๋อได้เพียงแค่ยืนย่ำเท้ากับพื้นเท่านั้นไม่กล้าที่จะพูดสิ่งใดออกไปเพราะความจริงแล้วสิ่งที่หลิวซือซือพูดออกมานั้นก็ไม่ได้ผิดแผกไปแต่อย่างใด‘ใช่แล้วเวลานี้นางไม่มีความสามารถใดๆ ในการที่จะทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้หร

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 11 บ้านใหม่

    หลังกลับจากในเมืองหลิวซือซือก็มอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อกับหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อเช่าซื้อบ้านว่างหลังใหญ่ท้ายหมู่บ้านหลังนั้น หากจำนวนเงินมีมากพอนางตั้งใจจะซื้อขาดตามที่ตั้งใจเอาไว้พ่อบ้านหลูจัดการตามที่นางสั่งการพร้อมทั้งส่งค

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 10 นักเลงที่ว่าก็คือพวกข้านั่นเอง

    ‘นะ นักเลงที่นางว่ามันคือพวกเขาไม่ใช่หรือ’“อะแฮ่ม คือว่าพวกข้าเป็นบุรุษใยต้องกลัวคนพวกนั้นกัน ว่าแต่เจ้าเถอะมาทำอะไรที่นี่”"ข้าหรือ”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status