บทที่ 8 เข้าเมือง

หลิวซือซือละสายตาจากผู้เป็นพ่อที่เดินหายเข้าไปในบ้านก่อนจะหันไปมองชาวบ้านที่กำลังซุบซิบกันเสียงดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน

“ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็ไม่เคยพานพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยนะ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเมืองของเรากัน”

“เจ้าไม่เคยได้ยินที่เขาร่ำลือกันหรือ"

"เรื่องอะไร"

"ก็เรื่องที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เพิ่งขึ้นครองราชย์น่ะสิ ว่ากันว่าเป็นคนที่ดวงไม่ดีต่อราษฎรถึงได้เกิดเหตุอาเพศเช่นนี้ขึ้นอย่างไรเล่า”

หลิวซือซือส่ายหัวให้กับเหล่าชาวบ้านที่ยืนสนทนากันไม่ไกลกับนางนัก

‘ภัยธรรมชาติจะไปเกี่ยวกับดวงชะตาของมนุษย์ได้อย่างไรกัน ถึงว่าสิป้าข้างบ้านไม่ว่ายุคสมัยใดก็น่าตบปากยิ่งนัก’

เช้าวันถัดไป

หลิวซือซือที่ตื่นนอนตั้งแต่เช้าตรู่แต่ก็ยังช้ากว่าบิดาของนางที่เดินทางออกไปทำงานที่ท่าเรือก่อนหน้านี้แล้ว ครั้นจะเอาเสื้อกันหนาวที่หยิบออกมาจากระบบวิเศษให้เขาก็ไม่ทันการเสียแล้ว

‘หลิวหลงเยี่ยนผู้นี้ขยันขันแข็งเสียจริงน่าเสียดายที่มีลูกสาวเกียจคร้านทั้งสองคนช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย’

“นั่นเจ้าจะไปไหน”

สองเท้าที่ยังก้าวไม่พ้นประตูก็มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นด้านหลังของนาง

“เรื่องของข้า”

“นี่เจ้า!”

หลิวซือซือไม่สนใจเย่หลัน นางเดินฉับๆ ไปยังสวนท้ายบ้านของนางเพื่อตั้งใจให้พ่อบ้านหลูพาเข้าไปในเมืองนั่นเอง

“คุณหนูจะไปทำไมแต่เช้าหรือขอรับ”

“ข้าต้องหาบ้านใหม่”

“บ้านใหม่?”

“ใช่เจ้าค่ะ”

“เจ้าฝันกลางวันอยู่หรือ”

“หงเย่!”

“ก็ข้าพูดเรื่องจริงนี่ขอรับท่านปู่ท่านก็ได้ยินที่นางพูด บ้านสกุลหลิวแทบไม่มีเงินเหลืออยู่เลยจะเอาที่ไหนไปซื้อบ้านใหม่กัน”

“ข้าว่านะหงเย่เจ้าน่ะช่างเหมือนหลิวผิงเอ๋อเสียจริง ทั้งคำพูดและท่าทางที่แสดงต่อข้า”

“อะ อะไรนะ! คุณหนูผิงเอ๋อสูงส่งเช่นนั้นเจ้ากล้าว่านางเช่นนั้นได้อย่างไรกัน”

“หงเย่หยุดพูดเดี๋ยวนี้ คุณหนูท่านอย่าสนใจเจ้าเด็กบ้าคนนี้เลยนะขอรับ”

“ข้าไม่ถือสา ท่านลุงพวกเรารีบไปกันเถอะเจ้าค่ะกว่าจะถึงในเมืองจะสายเอาได้”

พ่อบ้านหลูพยักหน้าก่อนจะกึ่งลากกึ่งดึงหลานชายของเขาขึ้นไปบนรถม้าโดยมีสายตาอาฆาตของเจ้าเด็กจอมแก่นนั้นมองมาที่นางไม่วางตา

หลิวซือซือส่ายหัวให้เด็กชายเล็กน้อย ไม่แปลกที่เขาจะรังเกียจนางเพราะหลิวซือซือคนเก่านั้นวีรกรรมน้อยหน้าเสียที่ไหนกัน กลั่นแกล้งสองปู่หลานคู่นี้ไม่น้อยแต่ก็แปลกที่พ่อบ้านหลูกลับไม่โกรธเกลียดนางเลยสักเพียงนิด

‘เพราะอะไรกันนะ’

เมื่อทั้งหมดขึ้นรถม้ากันเรียบร้อยแล้วขณะที่พ่อบ้านหลูกำลังจะควบม้าออกเดินทางไปในเมืองอยู่นั้นก็ได้มีใครบางคนโยนเสื้อขนสัตว์ที่ดูหนานุ่มและน่าจะอุ่นมากๆ มาให้พวกเขา เมื่อมองไปตามทิศทางนั้นก็พบเพียงแค่หลิวซือซือที่นั่งส่งยิ้มมาให้

“คุณหนูนี่อะไรหรือขอรับ”

“เสื้อกันหนาวใส่เอาไว้สิเจ้าคะจะได้อุ่นๆ”

“เอ๋ แต่ว่า”

“ข้าใช้เวลาว่างๆ ถักทอมันขึ้นมาให้คนในบ้านรวมทั้งท่านและหงเย่ด้วย ดังนั้นสบายใจได้ไม่มีใครมาทวงคืนอย่างแน่นอน”

“เจ้าแน่ใจหรือ”

หงเย่ชายตามามองนางด้วยแววตาไม่เชื่อถือนัก หลิวซือซือหันไปจ้องเขาก่อนจะเอ่ยไปว่า

“ไม่ใส่ก็ตามใจเจ้าแต่อย่าหาว่าข้าไม่เตือน อากาศหนาวเย็นเช่นนี้เจ้าได้แข็งตายอย่างแน่นอน”

“อะ อะไรนะ”

หลิวซือซือละความสนใจจากเขาก่อนจะปิดผ้าม่านประตูลง แล้วกลับไปนั่งบนเบาะรองนั่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าไหมที่งามตาความหนานุ่มของเบาะทำให้นางนั่งบนรถม้าได้สบายขึ้น

หลิวซือซือเลิกม่านหน้าต่างขึ้นมองออกไปยังบรรยากาศด้านนอกตัวรถโดยไม่ได้สนใจสองปู่หลานอีกเลย

หงเย่ที่เดิมไม่กล้าใช้เสื้อกันหนาวของนางนั้นแต่เมื่ออากาศที่ดูท่าจะหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ จึงจำใจใส่มันเอาไว้ ความอบอุ่นของเสื้อกันหนาวทำให้เด็กชายรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย

'น่าแปลกที่คนอย่างนางจะรู้จักแบ่งปันคนอื่นๆ เป็นด้วย'

เมื่อหันไปมองท่านปู่ของเขาก็พบเพียงรอยยิ้มบางๆ ไร้คำพูดใดๆ ออกมาทั้งนั้น

‘หากไม่ใช่ว่าผีเข้าเช่นนั้นนางก็ต้องเป็นบ้าไปแล้วอย่างแน่นอน สตรีร้ายกาจเช่นนางจะรู้จักแบ่งปันคนอื่นไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้!’

ทั้งสามที่นั่งอยู่บนรถม้าก็ได้เดินทางออกจากหมู่บ้านมุ่งตรงไปยังตัวเมืองเฉิงตูด้วยความรวดเร็วท่ามกลางการเฝ้ามองของเย่หลันแม่เลี้ยงของหลิวซือซือ

“จะไปไหนกันนะพักนี้เด็กแก่แดดผู้นี้ทำตัวแปลกๆ เสียจริง”

แม้จะแอบก่นด่าผู้เป็นลูกเลี้ยงเช่นหลิวซือซือแต่ก็ไม่ได้โกรธที่นางพ่นวาจาหยาบคายใส่มากนัก เมื่อหันกลับไปมองหน้าห้องของบุตรสาวในไส้ของตนกลับต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย

หลิวซือซือที่ปากร้ายก็ยังขยันตื่นเช้าส่วนลูกสาวตัวดีของนางจนป่านนี้ยังไม่ลุกจากเตียงนอนอีก

‘ช่างน่าอายเสียจริง’

ตลาดเมืองเฉิงตู 

“ถึงแล้วขอรับ”

“ท่านลุงรอข้าอยู่ตรงนี้ข้าไปครู่เดียวก็กลับแล้ว”

“ขอรับ”

หลิวซือซือที่แบกสะพายถุงย่ามเอาไว้ตั้งท่าจะเดินเข้าไปในตลาดแต่แล้วก็ต้องหยุดฝีเท้าลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่านางไปเรียกสองปู่หลานคู่นั้นตั้งแต่เช้าทั้งคู่น่าจะยังไม่ได้กินอะไรเลยกระมัง ตอนที่เดินทางกันนั้นนางแอบได้ยินเสียงท้องน้อยๆ ของเจ้าเด็กแก่แดดผู้นั้นร้องออกมาด้วย 'คงจะหิวกันแล้วกระมัง'

“เอ่อ คือว่า”

“มีอะไรหรือขอรับ”

“ไม่รู้ว่าข้าจะไปซื้อของนานเท่าใด ท่านลุงพาหงเย่ไปซื้อหมั่นโถวร้อนๆ กินรองท้องรอข้าก่อยเลยนะเจ้าคะ”

“เอ๋ แต่ว่า”

“รับไว้เถอะหากท่านไม่รับไว้ข้าคงไม่สบายใจเป็นแน่”

“แต่ว่าคุณหนูเงินนี่”

“เป็นเงินที่ข้าขายของมาได้อย่างสุจริตหาได้ขโมยแม่เลี้ยงมาแต่อย่างใด ท่านอย่าเป็นกังวลไปหงเย่น่าจะหิวแล้วท่านเอาแต่ดูแลข้าแต่ท่านเองก็ต้องดูแลเขาด้วย”

ว่าจบนางก็หันหลังเดินเข้าไปในตลาดด้วยความรวดเร็วท่ามกลางการเฝ้ามองจากสองปู่หลาน

“ผีเข้าสิงนางกลางวันแสกๆ เลยนะขอรับท่านปู่”

“หงเย่อย่าได้พูดจาเช่นนั้นอีกเข้าใจหรือไม่ อย่างน้อยนางก็คือบุตรสาวของนายท่านแม้ว่าก่อนหน้านี้นางจะร้ายกาจเพียงใดแต่เวลานี้ข้าว่าเจ้าเองก็น่าจะรับรู้ได้ว่านางไม่ใช่หลิวซือซือคุณหนูผู้เอาแต่ใจคนนั้นอีกแล้ว จริงหรือไม่”

หงเย่เงยหน้ามองปู่ของเขาก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าเล็กน้อย เขาก้มหน้าลงก่อนจะครุ่นคิดถึงการกระทำของหลิวซือซือที่ดูจะเปลี่ยนไปจริงๆ 

ทางด้านหลิวซือซือที่สะพายย่ามเดินผ่านร้านโอสถแห่งหนึ่งไปแล้วก็ต้องหยุดฝีเท้าลงแล้วเดินกลับมาส่องดูที่หน้าร้านอีกครั้ง

ในย่ามของนางนั้นมีโสมร้อยปีกองกันเต็มอยู่ข้างในและเดิมทีนางตั้งใจจะไปที่โรงหมอแต่เมื่อคิดดูอีกทีหากเดินไปที่โรงหมออาจจะเสียเวลาเจรจาซื้อขายกันอีกนานและไม่รู้ว่าการเจรจาพูดคุยกับคนเหล่านั้นจะจบลงอย่างไร และนางเองก็รีบใช้เงินเสียด้วยดังนั้นหลิวซือซือจึงตัดสินใจเดินเข้าไปด้านในร้านโอสถนี้ทันที

เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ได้กลิ่นตลบอบอวลของผงยาสมุนไพรที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งร้าน เสียงกระดิ่งกระทบกับประตูหน้าร้านในขณะที่นางเปิดเข้ามาเมื่อครู่ทำให้คนที่อยู่ด้านในรีบโผล่หน้าออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจทันที

‘เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้นกันนะ’