บทที่ 9 แพะรับบาป

ซูอี้จินเคลื่อนไหวไปตามแนวพุ่มไม้อย่างเงียบเชียบ...

นางลัดเลาะผ่านเส้นทางที่คนไม่ใช้สัญจร

ในที่สุด กำแพงสูงของจวนสกุลซูก็ปรากฏให้เห็นอยู่เบื้องหน้า นางไม่ได้ตรงไปยังประตูใหญ่ แต่เลือกที่จะอ้อมไปยังกำแพงด้านข้างที่ติดกับสวนหย่อม ซึ่งมีต้นไม้สูงใหญ่ทอดกิ่งก้านสาขาเลยออกมาด้านนอก ซูอี้จินใช้ความคล่องแคล่วว่องไวจากกำลังของปราณอัคคีภายใน ปีนป่ายขึ้นไปบนกิ่งไม้ใหญ่แล้วหย่อนตัวลงบนพื้นหญ้าภายในเขตจวนได้อย่างเงียบกริบ

เมื่อเท้าสัมผัสพื้นดิน หญิงสาวจึงได้ถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก นางปลอดภัยแล้ว วันนี้นางรอดพ้นจากกับดักมรณะและแผนการอันสกปรกโสมมมาได้ถึงสองครั้งสองครา ซูอี้จินปัดเศษดินออกจากชุดที่สวมใส่ สวมรองเท้ากลับเข้าที่เดิม แล้วจึงเดินกลับไปยังเรือนพักของตนด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับเพิ่งกลับมาจากการไหว้พระปฏิบัติธรรมที่อารามป่าไผ่แห่งนั้น

ณ ทางแยกเชิงเขาหลงซาน

เฉินซิวหยวนรอซูอี้จินอยู่หลายชั่วยาม เขาเริ่มหัวเสีย ความมั่นใจและรอยยิ้มละมุนที่เคยประดับบนใบหน้าเมื่อครู่ก่อน บัดนี้เลือนหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดและกระวนกระวายใจ

“หลายชั่วยามแล้ว! เหตุใดนางยังไม่ลงมาอีก!” เขาตวาดถามบ่าวรับใช้คนสนิทที่ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกล

“บะ...บ่าวเองก็ไม่แน่ใจขอรับคุณชาย” บ่าวคนนั้นตอบเสียงสั่น

“แต่เส้นทางลงจากเขามีเพียงเส้นนี้เส้นเดียวจริงๆ นะขอรับ”

“ไร้ประโยชน์!”

เฉินซิวหยวนสบถออกมาอย่างไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์คุณชายผู้สุภาพอ่อนโยนอีกต่อไป

“หรือว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับนางบนเขากันแน่”

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของเขา หรือว่านางจะประสบเหตุร้ายระหว่างทาง? หากเป็นเช่นนั้นจริง แผนการทั้งหมดของเขาก็จะพังทลายลงไม่เป็นท่า เขาจะไม่ได้ทั้งตัวนาง และจะไม่ได้ใช้ประโยชน์จากตระกูลซูอีกต่อไป

“เป็นไปไม่ได้” เขาสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน

“นางอาจจะแค่เดินช้า หรืออาจจะแวะพักที่ไหนสักแห่ง”

เวลาผ่านไปอีกครึ่งก้านธูป ความอดทนของเฉินซิวหยวนก็ขาดสะบั้นลง เขากระทืบเท้าลงบนพื้นดินอย่างแรงจนฝุ่นคลุ้ง

“ข้าทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว! พวกเจ้า! ไปหยิบกระบองมา เราจะขึ้นเขาไปตามหานางกัน”

“แต่ว่าคุณชาย นี่มันใกล้จะค่ำแล้วนะขอรับ การขึ้นเขาตอนนี้อาจจะอันตรายได้” บ่าวคนหนึ่งท้วงขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“หุบปาก!” เฉินซิวหยวนหันไปตวาดแว้ด

“ถ้าหาคุณหนูใหญ่ซูไม่พบ พวกเจ้าทุกคนก็เตรียมตัวไปรับโทษกันได้เลย!”

สิ้นคำสั่ง บ่าวรับใช้ชายฉกรรจ์อีกสี่ห้าคนที่ซ่อนตัวอยู่ตามพุ่มไม้ก็ปรากฏตัวออกมา ในมือของแต่ละคนมีกระบองไม้ท่อนใหญ่เตรียมพร้อม พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของผู้เป็นนาย

ทันทีที่เฉินซิวหยวนกำลังจะก้าวเท้าแรกขึ้นสู่เส้นทางบนภูเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงเกราะกระทบกันก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทุกทิศทุกทาง!

“หยุดอยู่ตรงนั้น!!!”

เสียงตะโกนกึกก้องทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มทหารรักษาการณ์ในชุดเกราะเต็มยศ พวกเขาถืออาวุธครบมือ วิ่งกรูกันเข้ามาปิดล้อมเฉินซิวหยวนและกลุ่มบ่าวรับใช้เอาไว้จนหมดหนทางหนี แสงจากปลายหอกและดาบในมือของเหล่าทหารส่องกระทบกันจนเป็นประกายวาววับน่าหวาดหวั่น

“พวกเจ้าเป็นใคร! บังอาจมาขวางทางข้าได้อย่างไร! รู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร!” เฉินซิวหยวนตวาดถามด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว พยายามใช้ฐานะของตนข่มขวัญอีกฝ่าย

นายทหารผู้เป็นหัวหน้าก้าวออกมาข้างหน้า แววตาคมกริบจ้องมองกลุ่มของเฉินซิวหยวนอย่างประเมิน

“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร แต่ตอนนี้พวกเจ้าทุกคนคือผู้ต้องสงสัย!”

“ผู้ต้องสงสัยรึ?” เฉินซิวหยวนแค่นหัวเราะ

“เรื่องอะไรกัน! พวกข้าก็แค่มาเดินเล่นที่เชิงเขาอารามเท่านั้น!”

“เดินเล่นรึ?” นายทหารเลิกคิ้วสูง สายตาของเขามองเลยไปยังกระบองไม้ในมือของบ่าวรับใช้

“เดินเล่นตอนใกล้พลบค่ำในสถานที่เช่นนี้ พร้อมด้วยอาวุธครบมือเช่นนี้ ช่างเป็นการเดินเล่นที่น่าสนใจเสียจริง”

“นี่มันเรื่องเข้าใจผิด!” เฉินซิวหยวนเริ่มมีสีหน้าซีดเผือด เขารู้สึกได้ถึงลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “พวกเรากำลังจะขึ้นไปตามหาคนบนเขาต่างหาก!”

“ตามหาคน?” นายทหารหัวเราะในลำคอ

“ช่างประจวบเหมาะเสียจริง เพราะก่อนหน้านี้ไม่นาน เพิ่งมีคนถูกสังหารหมู่บนเส้นทางขึ้นเขาเส้นนี้! และเราได้รับแจ้งเบาะแสว่าพบบุคคลน่าสงสัยพร้อมอาวุธป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุ!”

คำพูดของนายทหารเป็นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเฉินซิวหยวน เขายืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ฆาตกรรม? สังหารหมู่? เรื่องบ้าอะไรกันนี่! เขามาที่นี่เพื่อดักรอสตรีเพียงนางเดียว เหตุใดจึงกลายมาเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีสังหารหมู่ไปได้!

“จับกุมพวกมันทั้งหมด!” นายทหารออกคำสั่งเสียงกร้าว

“เดี๋ยวก่อน! พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์! ข้าเป็นบุตรชายใต้เท้าเฉิน! ข้าเป็นบัณฑิต! ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด!” เฉินซิวหยวนร้องโวยวายพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ถูกทหารร่างกำยำสองนายบิดแขนไพล่หลังแล้วกดลงกับพื้นอย่างแรง

“ปล่อยข้า! นี่มันเรื่องเข้าใจผิด! ข้าบริสุทธิ์!”

บ่าวรับใช้คนอื่นๆ ก็ถูกจับกุมตัวเช่นกัน พวกเขาทิ้งกระบองลงบนพื้นแล้วยอมให้ทหารควบคุมตัวแต่โดยดี เสียงร้องปฏิเสธและด่าทอของเฉินซิวหยวนยังคงดังลั่นไปทั่วบริเวณป่าเชิงเขา แต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจฟัง

ทหารนายหนึ่งเดินไปหยิบกระบองไม้ขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะหันไปรายงานหัวหน้าของตน “ท่านหัวหน้า บนกระบองพวกนี้มีรอยดินโคลนที่ยังไม่แห้งติดอยู่ขอรับ! เหมือนเพิ่งลงจากเขามา”

“อะไรนะ!” เฉินซิวหยวนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เป็นไปได้อย่างไร! กระบองพวกนี้เป็นของใหม่ที่เพิ่งเตรียมมา จะมีคราบดินโคลนบนภูเขาติดอยู่ได้อย่างไรกัน!

“ดี!” นายทหารพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“นี่คือหลักฐานมัดตัวชั้นดี! คุมตัวพวกมันทั้งหมดกลับไปที่กรมอาญาเพื่อสอบสวนทันที!”

เฉินซิวหยวนถูกลากตัวไปพร้อมกับเสียงก่นด่าและปฏิเสธที่ยังคงดังไม่หยุด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวและสับสน เขาไม่เข้าใจเลยว่าตนเองเดินพลาดไปตอนไหน เหตุใดเรื่องราวถึงได้พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ถึงเพียงนี้

บนยอดไม้สูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก เว่ยชางหลางมองลงไปยังภาพเหตุการณ์โกลาหลเบื้องล่างด้วยดวงตาที่เรียบเฉย องครักษ์ของเขาทำงานได้ดีเยี่ยม การสร้างสถานการณ์ให้แพะรับบาปปรากฏตัวขึ้นอย่างพอดิบพอดีเช่นนี้ ช่วยตัดความรำคาญเรื่องการสืบสวนคดีสังหารหมู่ไปได้เปลาะหนึ่ง เขาสามารถเบนความสนใจของทางการออกไปได้ช่วงเวลาหนึ่ง

แต่...สิ่งที่ควรจะทำให้เขารู้สึกพึงพอใจ กลับถูกรบกวนด้วยเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งที่ผุดขึ้นมาในความคิด

ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวคู่นั้น... ไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของนาง!!!