Share

บทที่ 9 แพะรับบาป

last update publish date: 2026-08-23 13:03:53

ซูอี้จินเคลื่อนไหวไปตามแนวพุ่มไม้อย่างเงียบเชียบ...

นางลัดเลาะผ่านเส้นทางที่คนไม่ใช้สัญจร

ในที่สุด กำแพงสูงของจวนสกุลซูก็ปรากฏให้เห็นอยู่เบื้องหน้า นางไม่ได้ตรงไปยังประตูใหญ่ แต่เลือกที่จะอ้อมไปยังกำแพงด้านข้างที่ติดกับสวนหย่อม ซึ่งมีต้นไม้สูงใหญ่ทอดกิ่งก้านสาขาเลยออกมาด้านนอก ซูอี้จินใช้ความคล่องแคล่วว่องไวจากกำลังของปราณอัคคีภายใน ปีนป่ายขึ้นไปบนกิ่งไม้ใหญ่แล้วหย่อนตัวลงบนพื้นหญ้าภายในเขตจวนได้อย่างเงียบกริบ

เมื่อเท้าสัมผัสพื้นดิน หญิงสาวจึงได้ถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก นางปลอดภัยแล้ว วันนี้นางรอดพ้นจากกับดักมรณะและแผนการอันสกปรกโสมมมาได้ถึงสองครั้งสองครา ซูอี้จินปัดเศษดินออกจากชุดที่สวมใส่ สวมรองเท้ากลับเข้าที่เดิม แล้วจึงเดินกลับไปยังเรือนพักของตนด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับเพิ่งกลับมาจากการไหว้พระปฏิบัติธรรมที่อารามป่าไผ่แห่งนั้น

ณ ทางแยกเชิงเขาหลงซาน

เฉินซิวหยวนรอซูอี้จินอยู่หลายชั่วยาม เขาเริ่มหัวเสีย ความมั่นใจและรอยยิ้มละมุนที่เคยประดับบนใบหน้าเมื่อครู่ก่อน บัดนี้เลือนหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดและกระวนกระวายใจ

“หลายชั่วยามแล้ว! เหตุใดนางยังไม่ลงมาอีก!” เขาตวาดถามบ่าวรับใช้คนสนิทที่ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกล

“บะ...บ่าวเองก็ไม่แน่ใจขอรับคุณชาย” บ่าวคนนั้นตอบเสียงสั่น

“แต่เส้นทางลงจากเขามีเพียงเส้นนี้เส้นเดียวจริงๆ นะขอรับ”

“ไร้ประโยชน์!”

เฉินซิวหยวนสบถออกมาอย่างไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์คุณชายผู้สุภาพอ่อนโยนอีกต่อไป

“หรือว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับนางบนเขากันแน่”

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของเขา หรือว่านางจะประสบเหตุร้ายระหว่างทาง? หากเป็นเช่นนั้นจริง แผนการทั้งหมดของเขาก็จะพังทลายลงไม่เป็นท่า เขาจะไม่ได้ทั้งตัวนาง และจะไม่ได้ใช้ประโยชน์จากตระกูลซูอีกต่อไป

“เป็นไปไม่ได้” เขาสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน

“นางอาจจะแค่เดินช้า หรืออาจจะแวะพักที่ไหนสักแห่ง”

เวลาผ่านไปอีกครึ่งก้านธูป ความอดทนของเฉินซิวหยวนก็ขาดสะบั้นลง เขากระทืบเท้าลงบนพื้นดินอย่างแรงจนฝุ่นคลุ้ง

“ข้าทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว! พวกเจ้า! ไปหยิบกระบองมา เราจะขึ้นเขาไปตามหานางกัน”

“แต่ว่าคุณชาย นี่มันใกล้จะค่ำแล้วนะขอรับ การขึ้นเขาตอนนี้อาจจะอันตรายได้” บ่าวคนหนึ่งท้วงขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“หุบปาก!” เฉินซิวหยวนหันไปตวาดแว้ด

“ถ้าหาคุณหนูใหญ่ซูไม่พบ พวกเจ้าทุกคนก็เตรียมตัวไปรับโทษกันได้เลย!”

สิ้นคำสั่ง บ่าวรับใช้ชายฉกรรจ์อีกสี่ห้าคนที่ซ่อนตัวอยู่ตามพุ่มไม้ก็ปรากฏตัวออกมา ในมือของแต่ละคนมีกระบองไม้ท่อนใหญ่เตรียมพร้อม พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของผู้เป็นนาย

ทันทีที่เฉินซิวหยวนกำลังจะก้าวเท้าแรกขึ้นสู่เส้นทางบนภูเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงเกราะกระทบกันก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทุกทิศทุกทาง!

“หยุดอยู่ตรงนั้น!!!”

เสียงตะโกนกึกก้องทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มทหารรักษาการณ์ในชุดเกราะเต็มยศ พวกเขาถืออาวุธครบมือ วิ่งกรูกันเข้ามาปิดล้อมเฉินซิวหยวนและกลุ่มบ่าวรับใช้เอาไว้จนหมดหนทางหนี แสงจากปลายหอกและดาบในมือของเหล่าทหารส่องกระทบกันจนเป็นประกายวาววับน่าหวาดหวั่น

“พวกเจ้าเป็นใคร! บังอาจมาขวางทางข้าได้อย่างไร! รู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร!” เฉินซิวหยวนตวาดถามด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว พยายามใช้ฐานะของตนข่มขวัญอีกฝ่าย

นายทหารผู้เป็นหัวหน้าก้าวออกมาข้างหน้า แววตาคมกริบจ้องมองกลุ่มของเฉินซิวหยวนอย่างประเมิน

“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร แต่ตอนนี้พวกเจ้าทุกคนคือผู้ต้องสงสัย!”

“ผู้ต้องสงสัยรึ?” เฉินซิวหยวนแค่นหัวเราะ

“เรื่องอะไรกัน! พวกข้าก็แค่มาเดินเล่นที่เชิงเขาอารามเท่านั้น!”

“เดินเล่นรึ?” นายทหารเลิกคิ้วสูง สายตาของเขามองเลยไปยังกระบองไม้ในมือของบ่าวรับใช้

“เดินเล่นตอนใกล้พลบค่ำในสถานที่เช่นนี้ พร้อมด้วยอาวุธครบมือเช่นนี้ ช่างเป็นการเดินเล่นที่น่าสนใจเสียจริง”

“นี่มันเรื่องเข้าใจผิด!” เฉินซิวหยวนเริ่มมีสีหน้าซีดเผือด เขารู้สึกได้ถึงลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “พวกเรากำลังจะขึ้นไปตามหาคนบนเขาต่างหาก!”

“ตามหาคน?” นายทหารหัวเราะในลำคอ

“ช่างประจวบเหมาะเสียจริง เพราะก่อนหน้านี้ไม่นาน เพิ่งมีคนถูกสังหารหมู่บนเส้นทางขึ้นเขาเส้นนี้! และเราได้รับแจ้งเบาะแสว่าพบบุคคลน่าสงสัยพร้อมอาวุธป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุ!”

คำพูดของนายทหารเป็นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเฉินซิวหยวน เขายืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ฆาตกรรม? สังหารหมู่? เรื่องบ้าอะไรกันนี่! เขามาที่นี่เพื่อดักรอสตรีเพียงนางเดียว เหตุใดจึงกลายมาเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีสังหารหมู่ไปได้!

“จับกุมพวกมันทั้งหมด!” นายทหารออกคำสั่งเสียงกร้าว

“เดี๋ยวก่อน! พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์! ข้าเป็นบุตรชายใต้เท้าเฉิน! ข้าเป็นบัณฑิต! ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด!” เฉินซิวหยวนร้องโวยวายพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ถูกทหารร่างกำยำสองนายบิดแขนไพล่หลังแล้วกดลงกับพื้นอย่างแรง

“ปล่อยข้า! นี่มันเรื่องเข้าใจผิด! ข้าบริสุทธิ์!”

บ่าวรับใช้คนอื่นๆ ก็ถูกจับกุมตัวเช่นกัน พวกเขาทิ้งกระบองลงบนพื้นแล้วยอมให้ทหารควบคุมตัวแต่โดยดี เสียงร้องปฏิเสธและด่าทอของเฉินซิวหยวนยังคงดังลั่นไปทั่วบริเวณป่าเชิงเขา แต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจฟัง

ทหารนายหนึ่งเดินไปหยิบกระบองไม้ขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะหันไปรายงานหัวหน้าของตน “ท่านหัวหน้า บนกระบองพวกนี้มีรอยดินโคลนที่ยังไม่แห้งติดอยู่ขอรับ! เหมือนเพิ่งลงจากเขามา”

“อะไรนะ!” เฉินซิวหยวนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เป็นไปได้อย่างไร! กระบองพวกนี้เป็นของใหม่ที่เพิ่งเตรียมมา จะมีคราบดินโคลนบนภูเขาติดอยู่ได้อย่างไรกัน!

“ดี!” นายทหารพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“นี่คือหลักฐานมัดตัวชั้นดี! คุมตัวพวกมันทั้งหมดกลับไปที่กรมอาญาเพื่อสอบสวนทันที!”

เฉินซิวหยวนถูกลากตัวไปพร้อมกับเสียงก่นด่าและปฏิเสธที่ยังคงดังไม่หยุด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวและสับสน เขาไม่เข้าใจเลยว่าตนเองเดินพลาดไปตอนไหน เหตุใดเรื่องราวถึงได้พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ถึงเพียงนี้

บนยอดไม้สูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก เว่ยชางหลางมองลงไปยังภาพเหตุการณ์โกลาหลเบื้องล่างด้วยดวงตาที่เรียบเฉย องครักษ์ของเขาทำงานได้ดีเยี่ยม การสร้างสถานการณ์ให้แพะรับบาปปรากฏตัวขึ้นอย่างพอดิบพอดีเช่นนี้ ช่วยตัดความรำคาญเรื่องการสืบสวนคดีสังหารหมู่ไปได้เปลาะหนึ่ง เขาสามารถเบนความสนใจของทางการออกไปได้ช่วงเวลาหนึ่ง

แต่...สิ่งที่ควรจะทำให้เขารู้สึกพึงพอใจ กลับถูกรบกวนด้วยเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งที่ผุดขึ้นมาในความคิด

ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวคู่นั้น... ไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของนาง!!!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 93 ผู้มาเยือน

    ท้ายจดหมาย เฉินซิวหยวนยังทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำที่ ทลายปราการความลังเลในใจ ของซูมู่เหยียนลงอย่างราบคาบ"บัดนี้ข้ารู้ซึ้งแล้วว่า ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลอกลวงแห่งนี้ คงมีเพียงเจ้าผู้เดียวเท่านั้นที่จริงใจต่อข้าอย่างแท้จริง และย่อมต้องเป็นเจ้า... มู่เหยียนของข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่คู่ควรจะยืนเคียงข้างข้าในฐานะฮูหยินจอหงวน"และเฉินซิวหยวนยังบอกเป็นนัยว่าเขากำลังจะจัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อสานสัมพันธ์กับเหล่าขุนนาง และกำลังมองหาคฤหาสน์งดงามหลังหนึ่งเพื่อเป็นเรือนหอไว้แล้ว เหลือเพียงแค่จัดการเรื่องเงินให้เรียบร้อยเท่านั้น เขายังบอกอีกว่าอยากให้นางได้เป็นนายหญิงของคฤหาสน์หลังนั้นโดยเร็วที่สุดถ้อยคำเหล่านั้นมอมเมาสติปัญญาของซูมู่เหยียนเอาไว้จนหมดสิ้น ทำให้นางหลงคิดไปว่าตนเองคือสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นดั่งผู้มีพระคุณและเป็นที่รักของเขาหญิงสาวกอดจดหมายฉบับนั้นแนบอก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปลื้มปีติ ความลังเลผิดชอบชั่วดีที่จะลอบเข้าไปขโมยสมบัติในคลังมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายคนรักอีกครั้ง

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 92 ปล่อยข่าว

    “จัดงานเลี้ยงใหญ่งั้นหรือ” ซูอี้จินแค่นเสียงหัวเราะ"คุณหนู..." จื่อเซี่ยมองหน้านางอย่างเป็นกังวล"ทำเรื่องใหญ่โตปานนี้ ต้องใช้เงินมากมายมหาศาล เขาจะไปหาเงินมาจากที่ไหนกันเจ้าคะ ตระกูลเฉินเป็นเพียงตระกูลขุนนางเล็กๆ เท่านั้น""คนมักใหญ่ใฝ่สูงเช่นเขามีหรือจะยอมควักเงินตัวเอง" ซูอี้จินลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน"เขาต้องหาคนจ่ายให้... และคนที่ยอมทุ่มให้เขาได้ทุกอย่างโดยไม่เสียดาย ก็มีอยู่แค่คนเดียวในจวนแห่งนี้"จื่อเซี่ยเบิกตากว้าง "คุณหนูหมายถึง... คุณหนูรองซูมู่เหยียนหรือเจ้าคะ!""นอกเหนือจากนางแล้ว ยังจะมีใครโง่งมได้ถึงเพียงนี้อีก" แววตาของซูอี้จินฉายประกายเย็นเยียบ"หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาข้าปล่อยให้นางได้ใจ คิดว่าข้าไม่ระแคะระคายเรื่องใดๆ ตอนนี้นางคงกำลังกระวนกระวายใจ อยากจะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายในฝันเต็มแก่แล้ว"นางหันกลับมาหาจื่อเซี่ย "ถึงเวลาที่เราจะโยนเหยื่อล่อปลาแล้ว""คุณหนูจะทำอะไรเจ้าคะ""เจ้าไปเรียกเสี่ยวเชวี่ยเข้ามา"

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 91 ทรัพย์สินที่หายไป

    พวกนางสองแม่ลูก! กล้าดียังไง! กล้าดียังไงถึงได้ลอบนำสมบัติของตระกูลออกมาขายกินราวกับเป็นของของตัวเองเช่นนี้!!ทว่า...ความโกรธแค้นทั้งหมดที่ซูอี้จินรู้สึกในตอนนั้น กลับเทียบไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวกับสิ่งที่นางค้นพบในสมุดบัญชีเล่มสุดท้ายที่บันทึกรายการของปีล่าสุดดวงตาของนางเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังสามรายการล่าสุดที่ถูกบันทึกไว้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน...‘กิเลนหยกขาวแกะสลักจากหยกเขาเหอเถียนเนื้อดีที่สุด’‘ชุดแท่นฝนหมึกหินต้วนสือชั้นเลิศสลักลายมังกร’‘พู่กันขนหมาป่าหัวทองคำจากนอกด่าน’หัวใจของซูอี้จินราวกับถูกค้อนเหล็กนับพันทุบลงมาจนแหลกสลาย ของสามชิ้นนี้... นางจำมันได้อย่างแม่นยำ มันคือของขวัญที่ซูเจิ้นหนาน บิดาของนาง ประมูลมาได้ด้วยเงินมหาศาลในเมืองชายแดนและส่งกลับมาเป็นรางวัลให้นางกับซูจิ่งเหยียน พี่ชายของนาง เมื่อครั้งที่พี่ชายได้ตำแหน่งรองแม่ทัพเมื่อสามปีก่อน ท่านพ่อเขียนจดหมายกำกับมาอย่างชัดเจน ว่าของล้ำค่าเหล่านี้จะถูกเก็บไว้ใน เพื่อเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของซูเจิ้นหนาน และซูอี้จิน มิให้นำเข้าสู่คลังส่วนกลางของตร

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 90 โรงรับจำนำเฮยอิ่น

    ตรอกซอยอันซับซ้อนด้านหลังตลาดทิศตะวันตกทั้งคับแคบและอับชื้นกลิ่นสุราหมัก กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารที่ถูกทิ้งกองไว้ปะปนกันจนแทบอาเจียน ซูอี้จินในชุดบุรุษผ้าเนื้อหยาบสีเทาคล้ำ ใช้ผ้าโพกศีรษะปิดบังใบหน้าเกือบครึ่ง เดินนำหน้าจื่อเซี่ยที่แต่งกายเป็นเด็กรับใช้ชายร่างเล็กไปตามทางเดินที่มืดและเฉอะแฉะสายตาของนักเลงหัวไม้และขอทานที่จับเจ่าอยู่ตามมุมตึกมองมาอย่างไม่เป็นมิตร แต่เมื่อเห็นท่าทางการเดินที่มั่นคงและสายตาที่ไม่หวาดหวั่นของซูอี้จิน ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะก้าวเข้ามาหาเรื่องในที่สุด ทั้งสองก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ซอมซ่อบานหนึ่งซึ่งไม่มีป้ายชื่อใดๆ บอก มีเพียงโคมกระดาษสีแดงคล้ำดวงเล็กที่แทบไม่ให้แสงสว่างห้อยอยู่เหนือประตู เป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันในหมู่คนของโลกเบื้องหลัง ชายฉกรรจ์สองคนที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้ายืนกอดอกคุมเชิงอยู่หน้าประตู จ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาประเมินค่า“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเดินเล่น พวกเจ้ามาทำอะไร” หนึ่งในนั้นถามด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างและดูถูกซูอี้จินไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ นางเพียงหยิบป้า

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 89 ข้าอยากรู้

    เว่ยชางหลางหัวเราะออกมาเสียงเย็น“การสอบขุนนาง... ใช่แล้ว การสอบขุนาง! มิน่าเล่า! ข้าถึงว่ามันแปลกๆ มาตั้งแต่แรก!”เว่ยชางหลางหันกลับมาจ้ององครักษ์ด้วยดวงตาที่ลุกโชน“สวะอย่างเฉินซิวหยวน บุตรอนุที่วันๆ เอาแต่สร้างภาพเป็นสุถาพบุรุษรูปงาม ไม่เคยมีชื่อเสียงด้านการศึกษาแม้แต่น้อย แต่กลับป็นผู้ชนะในการประชันบทกวีของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ในปีล่าสุด และกลับสามารถพลิกโผสอบได้ตำแหน่งจอหงวนอย่างเหลือเชื่อ! เรื่องตลกสิ้นดี!”โม่เฉินเบิกตากว้าง“สกุลเซวียของฮองเฮาไม่ได้เพียงแค่ต้องการเงินและกำลังทหาร แต่กำลังวางรากฐานอำนาจที่ลึกกว่านั้น! พวกมันกำลังแทรกซึมคนของตัวเองเข้าไปในทุกส่วนของราชสำนักผ่านการสอบขุนนาง!”บัณฑิตที่สอบเข้ารับราชการได้คืออนาคตของแคว้น คือขุนนางที่จะเติบโตขึ้นไปมีอำนาจในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า หากคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่สกุลเซวียจัดฉากส่งเข้ามา... เครือข่ายอำนาจที่มองไม่เห็นนี้จะกัดกินบัลลังก์มังกรจากภายในอย่างช้าๆ จนสุดท้ายทั้งแผ่นดินก็จะตกอยู่ในกำมือของพวกมันโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว มันน่ากลัวยิ่งกว่าการก่อกบฏซึ่งหน้าเสียอีก

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 88 บัญชีลับ

    “เพราะที่ซ่อนของมันไม่ได้อยู่ในที่ที่เราจะนึกถึง” เว่ยชางหลางเริ่มเล่า“ข้าจึงต้องไปด้วยตนเองในคืนนี้ เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปค้นหาและสับเปลี่ยนบัญชีด้วยตัวเองให้สิ้นเรื่อง”บรรยากาศในห้องพลันกดดันขึ้นทันที การที่เว่ยอ๋องต้องลงมือด้วยตนเองย่อมหมายความว่าเรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด“ข้าพบมันซ่อนอยู่ในช่องลับหลังกำแพงใต้ม้วนภาพวาดภูเขา หลังโต๊ะหนังสือของใต้เท้าเฉิน กลไกที่ใช้เปิดซับซ้อนและเชื่อมต่อกันหลายชั้น ต้องอาศัยทั้งความจำและการคำนวณที่แม่นยำเพื่อไขรหัส” เขากล่าวต่อ“ทว่าในจังหวะที่ข้ากำลังจะไขรหัสเปิดกลไกชั้นสุดท้าย...ก็มีคนชุดดำบุกรุกเข้ามา”คิ้วของโม่เฉินขมวดเข้าหากัน “คนของสกุลเฉินหรือขอรับ?”“เปล่า” เว่ยชางหลางส่ายหน้าช้าๆ“เป็นนาง... ซูอี้จิน”โม่เฉินเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณหนูใหญ่ซู!?”“อืม” เว่ยชางหลางพยักหน้า“นางสวมชุดดำรัดกุม ปิดบังใบหน้ามิดชิด แต่ข้าจำกลิ่นกายของนางได้... กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวนางอยู่เสมอ”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงสัมผัสร้อนผ่าวในโรงเตี๊ยม ก่อนจะกล่า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status