Home / รักโบราณ / ข้าจะร้ายให้สุดทาง / บทที่ 8 บัณฑิตจอมปลอม

Share

บทที่ 8 บัณฑิตจอมปลอม

last update publish date: 2026-08-23 12:46:10

ซูอี้จินไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมอง...

นางรวบรวมกำลังใจและเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ป่าไผ่แห่งนี้ได้กลายเป็นแดนสังหารไปแล้ว นางไม่มีแก่ใจจะขบคิดว่าเหตุใดท่านอ๋องผู้แผ่รังสีอำมหิตปานนั้นจึงยอมปล่อยนางไป หรือเหตุใดจึงมีนักฆ่าปรากฏตัวขึ้นบนภูเขาอารามป่าไผ่แห่งนี้ ภารกิจเร่งด่วนที่สุดคือการพาตนเองลงจากเขาให้เร็วที่สุด ก่อนที่คนของซูมู่เหยียนจะมาพบนางในสภาพอิดโรยเช่นนี้

เส้นทางหลักที่ปูด้วยหินอย่างดีนั้นกว้างขวางและเดินสะดวก แต่มันก็เปิดโล่งและเป็นที่สังเกตได้ง่ายเกินไป หากมีผู้ใดซุ่มดักรออยู่ นางจะกลายเป็นเป้านิ่งที่ไร้ทางหนีในทันที หญิงสาวหยุดฝีเท้าลงข้างต้นไม้ต้นใหญ่ สองมือยันลำต้นไว้พลางหอบหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ในสมองที่กำลังสับสนวุ่นวาย ภาพแผนที่ของภูเขาลูกนี้ที่นางลอบศึกษาในช่วงที่ถูกกักบริเวณค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นทีละน้อย

นั่นคือเส้นทางเล็กๆ ที่ชาวบ้านใช้หาของป่าและสมุนไพร เป็นทางลัดที่รกเรื้อ เต็มไปด้วยพงหนามและโขดหิน คนทั่วไปมักหลีกเลี่ยง แต่สำหรับนางในยามคับขันเช่นนี้ มันคือหนทางสู่การมีชีวิตรอด

เมื่อตัดสินใจได้แน่วแน่ ซูอี้จินก็ไม่ลังเลอีกต่อไป นางหักเลี้ยวออกจากทางเดินหลักทันที มุดร่างเข้าไปในป่าอีกด้าน สองเท้ายังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น เหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้งและกิ่งไม้ผุพัง ความมืดมิดใต้ร่มไม้ทำให้การเดินทางยากลำบากยิ่งขึ้น

ไม่นานนัก เสียงน้ำไหลรินก็แว่วมาตามลม ซูอี้จินเบนทิศทางเดินตามเสียงนั้นไป จนกระทั่งพบกับลำธารสายเล็กๆ นางยิ้มออกมาบางๆ ลำธารสายนี้แหละคือปราการธรรมชาติชั้นเลิศ มันจะช่วยกลบร่องรอยฝีเท้าของนางไม่ให้ใครสงสัย หญิงสาวไม่รีรอ นางถอดรองเท้าออกมาถือไว้ แล้วจึงค่อยๆ ย่างเท้าเปล่าลงไปในลำธารอย่างระมัดระวัง

ซูอี้จินเดินลุยน้ำไปตามลำธารอยู่เกือบครึ่งถ้วยชา ก่อนจะปีนกลับขึ้นฝั่งในจุดที่พงไม้หนาแน่น รอยเปียกชื้นที่ชายกระโปรงเป็นหลักฐานเดียวที่บ่งบอกว่านางเคยย่ำผ่านลำธารนั้นมา

ขณะที่ซูอี้จินกำลังจะฝ่าแนวป่าทึบช่วงสุดท้ายเพื่อกลับสู่เส้นทางที่คุ้นเคย

หูของนางพลันได้ยินเสียงคนพูดคุยกันแว่วมาจากทางแยกเชิงเขาเบื้องหน้า ซูอี้จินชะงักกึก ร่างกายของนางตอบสนองต่ออันตรายโดยอัตโนมัติ หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งหลังพุ่มไม้ขนาดใหญ่ทันที กดร่างให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามบังคับลมหายใจให้แผ่วเบาและสม่ำเสมอ

“เจ้าแน่ใจนะว่านางจะใช้เส้นทางนี้ลงมา” เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้น เป็นเสียงของเฉินซิวหยวน

“เรียนคุณชาย บ่าวสืบข่าวมาอย่างดีแล้วขอรับ ปกติคนที่เดินทางมาสวดมนต์ขอพรที่อารามป่าไผ่เสร็จ มักจะใช้เส้นทางหลักนี้ลงจากเขาทุกครั้งขอรับ คุณหนูใหญ่ซูก็เช่นกันนางจะต้องลงมาทางนี้ ไม่มีพลาดแน่นอน” เสียงของบ่าวชายคนสนิทดังตอบกลับมาอย่างนอบน้อม

ซูอี้จินขมวดคิ้วแน่น หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นานกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความตื่นกลัว ทว่าเป็นเปลวไฟแห่งความโกรธที่เริ่มปะทุขึ้นเงียบๆ ในส่วนลึกของจิตใจ

นางค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ต้นเสียงอย่างเชื่องช้า ทำให้เห็นร่างของเฉินซิวหยวนในอาภรณ์บัณฑิตสีขาวนวลยืนสง่าอยู่กลางทาง บนใบหน้าหล่อเหลาหมดจดนั้นประดับด้วยรอยยิ้มที่นางเคยคิดว่าอ่อนโยนและอบอุ่น แต่เมื่อมองจากมุมนี้ ในสถานการณ์เช่นนี้ นางกลับเห็นเพียงความเจ้าเล่ห์และตลบตะแลงที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันงดงามนั้นอย่างชัดเจน

“ดีมาก” เฉินซิวหยวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ กวาดสายตามองไปรอบๆ

“พวกเจ้าที่เหลือจงไปซ่อนตัวอยู่ตามพุ่มไม้แถวนี้ให้ดี เมื่อข้าให้สัญญาณเป็นเสียงกระแอมสามครั้ง ก็ค่อยออกมาทำทีเป็นตามหาข้าด้วยความเป็นห่วง เข้าใจหรือไม่”

“ขอรับคุณชาย!”

เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะเงียบหายไปเมื่อคนเหล่านั้นแยกย้ายกันไปซ่อนตัวตามสุมทุมพุ่มไม้รอบบริเวณตามคำสั่ง ซูอี้จินเบิ่งตากว้าง นางเข้าใจแผนการอันสกปรกโสมมทั้งหมดในทันที

เฉินซิวหยวนไม่ได้มาพบนางโดยบังเอิญ เขามาดักรอ! เขาวางแผนสร้างสถานการณ์ให้ตนเองได้ พบกับนางตามลำพัง ณ สถานที่เปลี่ยวร้างไร้ผู้คน จากนั้นก็จะให้บ่าวรับใช้ของเขาออกมาเป็นพยาน เพื่อยืนยันการลักลอบนัดพบกันของหนุ่มสาว หากเรื่องอื้อฉาวนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงของนางในฐานะสตรีที่ยังไม่ออกเรือนจะป่นปี้ไม่มีชิ้นดี หนทางเดียวที่จะรักษาเกียรติยศของตระกูลซูเอาไว้ได้ก็คือการรีบแต่งนางเข้าสกุลเฉินเพื่อปิดปากผู้คน!!

ซูอี้จินตัวชาไปชั่วขณะ หากนางโง่เขลาเบาปัญญาเดินลงมาจากทางหลักโดยไม่ระวังตัว ป่านนี้นางคงตกอยู่ในกำมือของเขาเรียบร้อยแล้ว ถูกบีบบังคับให้ต้องก้มหัวยอมรับชะตากรรมที่เขายัดเยียดให้โดยไม่มีทางขัดขืนเหมือนดั่งชาติที่แล้ว ช่างเป็นแผนการที่ซับซ้อนและเลวทรามต่ำช้าเสียจริง!

ซูอี้จินหลับตาลงช้าๆ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความหวาดหวั่นสับสนมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเยือกเย็น นางไม่ได้กำลังหนีตายอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังจะกลายเป็นผู้ล่าเสียเอง

นางมองแผนการของชายหนุ่มตรงหน้า เขากำลังยืนรอเหยื่อที่ไม่มีวันจะเดินเข้ามาติดกับ ดักรอสตรีที่บัดนี้ได้อ้อมไปอยู่เบื้องหลังเขาแล้วเรียบร้อย

ซูอี้จินค่อยๆ ถอยกลับเข้าไปในความมืดของพงไม้อย่างเงียบเชียบ ทุกการเคลื่อนไหวของนางนุ่มนวลและเบาหวิวราวกับวิญญาณไร้ตัวตน นางใช้เส้นทางรกเรื้อที่ขนานไปกับทางเดินหลักเพื่อหลบเลี่ยงจุดที่บ่าวไพร่ของเฉินซิวหยวนซุ่มซ่อนอยู่ ลำธารสายเล็กๆ ที่นางผ่านมาเมื่อครู่ บัดนี้ได้ชำระล้างรอยเท้าและหลักฐานการมีอยู่ของนางไปจนหมดสิ้นแล้ว

เมื่อมาถึงจุดที่ปลอดภัยและห่างไกลจากสายตาของคนเหล่านั้น หญิงสาวจึงหยุดยืนพิงต้นไม้ใหญ่ หันกลับไปมองยังทางแยกที่บัดนี้เห็นเป็นเพียงเงาตะคุ่มอยู่ไกลลิบ

นางเห็นภาพเฉินซิวหยวนกำลังจัดแต่งอาภรณ์ของตนเองให้ดูเรียบร้อย เฝ้ารอนางอย่างใจจดใจจ่อที่ทางแยกเชิงเขานั่น!!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 93 ผู้มาเยือน

    ท้ายจดหมาย เฉินซิวหยวนยังทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำที่ ทลายปราการความลังเลในใจ ของซูมู่เหยียนลงอย่างราบคาบ"บัดนี้ข้ารู้ซึ้งแล้วว่า ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลอกลวงแห่งนี้ คงมีเพียงเจ้าผู้เดียวเท่านั้นที่จริงใจต่อข้าอย่างแท้จริง และย่อมต้องเป็นเจ้า... มู่เหยียนของข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่คู่ควรจะยืนเคียงข้างข้าในฐานะฮูหยินจอหงวน"และเฉินซิวหยวนยังบอกเป็นนัยว่าเขากำลังจะจัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อสานสัมพันธ์กับเหล่าขุนนาง และกำลังมองหาคฤหาสน์งดงามหลังหนึ่งเพื่อเป็นเรือนหอไว้แล้ว เหลือเพียงแค่จัดการเรื่องเงินให้เรียบร้อยเท่านั้น เขายังบอกอีกว่าอยากให้นางได้เป็นนายหญิงของคฤหาสน์หลังนั้นโดยเร็วที่สุดถ้อยคำเหล่านั้นมอมเมาสติปัญญาของซูมู่เหยียนเอาไว้จนหมดสิ้น ทำให้นางหลงคิดไปว่าตนเองคือสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นดั่งผู้มีพระคุณและเป็นที่รักของเขาหญิงสาวกอดจดหมายฉบับนั้นแนบอก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปลื้มปีติ ความลังเลผิดชอบชั่วดีที่จะลอบเข้าไปขโมยสมบัติในคลังมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายคนรักอีกครั้ง

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 92 ปล่อยข่าว

    “จัดงานเลี้ยงใหญ่งั้นหรือ” ซูอี้จินแค่นเสียงหัวเราะ"คุณหนู..." จื่อเซี่ยมองหน้านางอย่างเป็นกังวล"ทำเรื่องใหญ่โตปานนี้ ต้องใช้เงินมากมายมหาศาล เขาจะไปหาเงินมาจากที่ไหนกันเจ้าคะ ตระกูลเฉินเป็นเพียงตระกูลขุนนางเล็กๆ เท่านั้น""คนมักใหญ่ใฝ่สูงเช่นเขามีหรือจะยอมควักเงินตัวเอง" ซูอี้จินลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน"เขาต้องหาคนจ่ายให้... และคนที่ยอมทุ่มให้เขาได้ทุกอย่างโดยไม่เสียดาย ก็มีอยู่แค่คนเดียวในจวนแห่งนี้"จื่อเซี่ยเบิกตากว้าง "คุณหนูหมายถึง... คุณหนูรองซูมู่เหยียนหรือเจ้าคะ!""นอกเหนือจากนางแล้ว ยังจะมีใครโง่งมได้ถึงเพียงนี้อีก" แววตาของซูอี้จินฉายประกายเย็นเยียบ"หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาข้าปล่อยให้นางได้ใจ คิดว่าข้าไม่ระแคะระคายเรื่องใดๆ ตอนนี้นางคงกำลังกระวนกระวายใจ อยากจะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายในฝันเต็มแก่แล้ว"นางหันกลับมาหาจื่อเซี่ย "ถึงเวลาที่เราจะโยนเหยื่อล่อปลาแล้ว""คุณหนูจะทำอะไรเจ้าคะ""เจ้าไปเรียกเสี่ยวเชวี่ยเข้ามา"

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 91 ทรัพย์สินที่หายไป

    พวกนางสองแม่ลูก! กล้าดียังไง! กล้าดียังไงถึงได้ลอบนำสมบัติของตระกูลออกมาขายกินราวกับเป็นของของตัวเองเช่นนี้!!ทว่า...ความโกรธแค้นทั้งหมดที่ซูอี้จินรู้สึกในตอนนั้น กลับเทียบไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวกับสิ่งที่นางค้นพบในสมุดบัญชีเล่มสุดท้ายที่บันทึกรายการของปีล่าสุดดวงตาของนางเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังสามรายการล่าสุดที่ถูกบันทึกไว้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน...‘กิเลนหยกขาวแกะสลักจากหยกเขาเหอเถียนเนื้อดีที่สุด’‘ชุดแท่นฝนหมึกหินต้วนสือชั้นเลิศสลักลายมังกร’‘พู่กันขนหมาป่าหัวทองคำจากนอกด่าน’หัวใจของซูอี้จินราวกับถูกค้อนเหล็กนับพันทุบลงมาจนแหลกสลาย ของสามชิ้นนี้... นางจำมันได้อย่างแม่นยำ มันคือของขวัญที่ซูเจิ้นหนาน บิดาของนาง ประมูลมาได้ด้วยเงินมหาศาลในเมืองชายแดนและส่งกลับมาเป็นรางวัลให้นางกับซูจิ่งเหยียน พี่ชายของนาง เมื่อครั้งที่พี่ชายได้ตำแหน่งรองแม่ทัพเมื่อสามปีก่อน ท่านพ่อเขียนจดหมายกำกับมาอย่างชัดเจน ว่าของล้ำค่าเหล่านี้จะถูกเก็บไว้ใน เพื่อเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของซูเจิ้นหนาน และซูอี้จิน มิให้นำเข้าสู่คลังส่วนกลางของตร

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 90 โรงรับจำนำเฮยอิ่น

    ตรอกซอยอันซับซ้อนด้านหลังตลาดทิศตะวันตกทั้งคับแคบและอับชื้นกลิ่นสุราหมัก กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารที่ถูกทิ้งกองไว้ปะปนกันจนแทบอาเจียน ซูอี้จินในชุดบุรุษผ้าเนื้อหยาบสีเทาคล้ำ ใช้ผ้าโพกศีรษะปิดบังใบหน้าเกือบครึ่ง เดินนำหน้าจื่อเซี่ยที่แต่งกายเป็นเด็กรับใช้ชายร่างเล็กไปตามทางเดินที่มืดและเฉอะแฉะสายตาของนักเลงหัวไม้และขอทานที่จับเจ่าอยู่ตามมุมตึกมองมาอย่างไม่เป็นมิตร แต่เมื่อเห็นท่าทางการเดินที่มั่นคงและสายตาที่ไม่หวาดหวั่นของซูอี้จิน ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะก้าวเข้ามาหาเรื่องในที่สุด ทั้งสองก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ซอมซ่อบานหนึ่งซึ่งไม่มีป้ายชื่อใดๆ บอก มีเพียงโคมกระดาษสีแดงคล้ำดวงเล็กที่แทบไม่ให้แสงสว่างห้อยอยู่เหนือประตู เป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันในหมู่คนของโลกเบื้องหลัง ชายฉกรรจ์สองคนที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้ายืนกอดอกคุมเชิงอยู่หน้าประตู จ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาประเมินค่า“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเดินเล่น พวกเจ้ามาทำอะไร” หนึ่งในนั้นถามด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างและดูถูกซูอี้จินไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ นางเพียงหยิบป้า

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 89 ข้าอยากรู้

    เว่ยชางหลางหัวเราะออกมาเสียงเย็น“การสอบขุนนาง... ใช่แล้ว การสอบขุนาง! มิน่าเล่า! ข้าถึงว่ามันแปลกๆ มาตั้งแต่แรก!”เว่ยชางหลางหันกลับมาจ้ององครักษ์ด้วยดวงตาที่ลุกโชน“สวะอย่างเฉินซิวหยวน บุตรอนุที่วันๆ เอาแต่สร้างภาพเป็นสุถาพบุรุษรูปงาม ไม่เคยมีชื่อเสียงด้านการศึกษาแม้แต่น้อย แต่กลับป็นผู้ชนะในการประชันบทกวีของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ในปีล่าสุด และกลับสามารถพลิกโผสอบได้ตำแหน่งจอหงวนอย่างเหลือเชื่อ! เรื่องตลกสิ้นดี!”โม่เฉินเบิกตากว้าง“สกุลเซวียของฮองเฮาไม่ได้เพียงแค่ต้องการเงินและกำลังทหาร แต่กำลังวางรากฐานอำนาจที่ลึกกว่านั้น! พวกมันกำลังแทรกซึมคนของตัวเองเข้าไปในทุกส่วนของราชสำนักผ่านการสอบขุนนาง!”บัณฑิตที่สอบเข้ารับราชการได้คืออนาคตของแคว้น คือขุนนางที่จะเติบโตขึ้นไปมีอำนาจในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า หากคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่สกุลเซวียจัดฉากส่งเข้ามา... เครือข่ายอำนาจที่มองไม่เห็นนี้จะกัดกินบัลลังก์มังกรจากภายในอย่างช้าๆ จนสุดท้ายทั้งแผ่นดินก็จะตกอยู่ในกำมือของพวกมันโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว มันน่ากลัวยิ่งกว่าการก่อกบฏซึ่งหน้าเสียอีก

  • ข้าจะร้ายให้สุดทาง   บทที่ 88 บัญชีลับ

    “เพราะที่ซ่อนของมันไม่ได้อยู่ในที่ที่เราจะนึกถึง” เว่ยชางหลางเริ่มเล่า“ข้าจึงต้องไปด้วยตนเองในคืนนี้ เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปค้นหาและสับเปลี่ยนบัญชีด้วยตัวเองให้สิ้นเรื่อง”บรรยากาศในห้องพลันกดดันขึ้นทันที การที่เว่ยอ๋องต้องลงมือด้วยตนเองย่อมหมายความว่าเรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด“ข้าพบมันซ่อนอยู่ในช่องลับหลังกำแพงใต้ม้วนภาพวาดภูเขา หลังโต๊ะหนังสือของใต้เท้าเฉิน กลไกที่ใช้เปิดซับซ้อนและเชื่อมต่อกันหลายชั้น ต้องอาศัยทั้งความจำและการคำนวณที่แม่นยำเพื่อไขรหัส” เขากล่าวต่อ“ทว่าในจังหวะที่ข้ากำลังจะไขรหัสเปิดกลไกชั้นสุดท้าย...ก็มีคนชุดดำบุกรุกเข้ามา”คิ้วของโม่เฉินขมวดเข้าหากัน “คนของสกุลเฉินหรือขอรับ?”“เปล่า” เว่ยชางหลางส่ายหน้าช้าๆ“เป็นนาง... ซูอี้จิน”โม่เฉินเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณหนูใหญ่ซู!?”“อืม” เว่ยชางหลางพยักหน้า“นางสวมชุดดำรัดกุม ปิดบังใบหน้ามิดชิด แต่ข้าจำกลิ่นกายของนางได้... กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวนางอยู่เสมอ”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงสัมผัสร้อนผ่าวในโรงเตี๊ยม ก่อนจะกล่า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status