ตอนที่6 ไปเก็บแต้มกับพระรองกัน

เมื่อราชครูโม่ชิงเหยียนหมุนกายเดินนำ หว่านชิงก็สาวเท้าอย่างสงบเสงี่ยมติดตามอยู่เบื้องหลัง สายตาไม่เหลือบมองซ้ายขวา ท่าทีเรียบร้อยดุจนักเรียนหญิงที่มุ่งหน้าสู่ห้องเรียนครั้งแรก แต่ใจนางกลับระริกระรี้ เหมือนนักล่าสาวผู้เลือกสนามประลองเสียเอง ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของหว่านชิง

ศาลาไม้ประจำการเรียนตั้งอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่ ร่มเงาเขียวขจีตกทอดลงบนพื้นศิลา ดอกเหมยโปรยกลีบเบาอยู่ปลายฟ้า เสียงลมพัดผ้าม่านกระจายกลิ่นน้ำชาบางจางในอากาศ

ภายในศาลา ผู้ที่นั่งอยู่ก่อนแล้วมีเพียงสองคนเท่านั้นก้รับสอนเฉพาะคนสำคัญสินะ หว่านชิงก็สำคัญเช่นนั้นที่นี่ก็ควรมีหว่านชิง

หยางหลินองค์รัชทายาทอายุน้อยตัวสูงโปร่งแต่ผอมบาง ร่างในชุดมังกรประจำรัชทายาทแต่งอย่างเรียบง่ายแต่พิถีพิถัน สีหน้าขาวซีดดั่งหยกต้องหมอก ยามสบตา หว่านชิงรู้สึกถึงความหวาดระแวงชัดเจนในแววตาคู่นั้น เหมือนลูกหมาป่าที่เคยถูกรังแกและยังไม่ลืมเลือนรสของคมเขี้ยว

ตกใจหรือ…คงนึกว่าวันนี้ข้ามาเพราะคิดจะแกล้งเล่นสนุกกับเจ้าอีกกระมัง หึ...ก็น่าระแวงอยู่นั่นล่ะ หว่านชิงหัวเราะในใจ 

อีกหนึ่งร่างเบื้องขวา เยี่ยนอิงองค์หญิงรอง บุตรสาวคนแรกของฮองเฮานั่งอย่างสงบอยู่ริมเสา ดวงหน้างดงามลุ่มลึกน่าหลงใหลยิ่งกว่าสตรีในจอภาพยนตร์ ใบหน้ารูปไข่ ผิวพรรณนวลเนียนราวไข่มุก กระจับปากแดงสดไร้สีแต้ม เครื่องแต่งกายประณีตเยี่ยงหญิงงามวังหลวง มือขาวสะอาดกำลังร่างอักษรด้วยพู่กันทอง เส้นพู่กันเรียบสนิทไม่สะท้านแม้เสียงฝีเท้าจะดังใกล้เข้ามา นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ไม่ไหวติง ไม่เอ่ยวาจา

‘สมกับที่เป็นสายเลือดของฮองเฮา...แค่ท่านั่งยังประหนึ่งภาพวาดในตำราศิลป์’ 

หว่านชิงคิดในใจอย่างขบขัน รีแอคฯของแต่ละคนนี่น่าสนใจจริงๆ สายตากวาดมองทั้งสองก่อนยิ้มบางๆ

‘คนหนึ่งคือรัชทายาทแห่งแคว้น อีกคนคือองค์หญิงที่เพียบพร้อมเสมือนเทพธิดา…’ นางถอนใจช้าๆ 

‘นี่สินะ พวกเขารู้จักข้าในฐานองค์หญิงใหญ่’

หว่านชิงก้าวขึ้นศาลา สบตาชิงเหยียนเพียงครู่ก่อนจะเอียงกายไปนั่งที่ทางซ้ายของหยางหลิน โต๊ะร่างอักษรของหยางหลิน นำหน้าโต๊ะร่างอักษรขององค์หญิงทั้งสองไปหลายจึ้งด้วยความเป้นไท่จือสินะ หว่านชิงตั้งใจนั่งให้ห่างเยี่ยนอิงทิ้งระยะห่างจากเยี่ยนอิงพอเหมาะ ต้องกันไว้ก่อน ดีกว่าถูกใส่ร้ายว่ารังแกองค์หญิงรอง…นางวางตัวอย่างมีชั้นเชิง หางตายังยกขึ้นน้อยๆด้วยความแสนรู้

‘อยู่ใกล้รัชทายาทน้อยยังปลอดภัยกว่า อย่างน้อยก็มีคนเห็นว่าข้าไม่ได้ระรานใครก่อน’

 หว่านชิงนั่งลงด้วยท่วงท่ากุลสตรีอย่างเรียบร้อย มือประสานหน้าตัก สายตาทอดมองเบื้องหน้าเหมือนลูกศิษย์ที่ตั้งใจเรียนหนังสือโดยแท้

แต่ในใจ...กลับเริ่มวางกระดานหมากเกมใหม่ ที่ศาลาแห่งการเรียนรู้เช่นนี้แหละเกมที่นางชำนาญยิ่งกว่าการต่อบทละครใดใด…

แต่ข้างกายนั่นหยางหลินที่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย้นด้วยกิติศัพทืของงอค์หญิงใหญ่หว่านชิงที่โ่งดังที่สุดนวังหลวงจะไม่ให้เขากลัวได้อย่างไรนางยังจงใจมานั่งข้างหยางหลินให้ต้องเสียวสันหลังอีกด้วย

หว่านชิงเหลือบตามองน้องชายร่วมโลกที่น่ารักน่าเอ็นดูที่สุดตัวขาวปากแดงรูปร่างเก้งก้าง ก่อนจะยกมือขึ้นโอบที่ไหล่บางเหมือนไหล่ผู้หญิง

“ไม่ต้องกลัวๆๆข้าสช่วยเจ้าเรื่องการเรียนเองพี่สาวเก่งอยู่แล้วไ-ม่เข้าใจอะไรถามได้ ถามได้ไม่ต้องเกรงใจ”หยางหลินยิ้มแห้งๆกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่

ผ่านไปแค่3ชั่วโมง….

น่าเบื่อสมคำร่ำลือ หรืออาจจะเกินกว่าคำร่ำลือก็ว่าได้

หลี่หว่านชิงนั่งนิ่งในท่วงท่าอ่อนหวานเรียบร้อย เงยหน้ามองตำราสามอักษรบนโต๊ะเบื้องหน้า ริมฝีปากจิ้มลิ้มยกยิ้มบาง ๆ อย่างตั้งใจทำตัวให้ดู “ตั้งใจ” แต่เบื้องในนั้น...สมองล่องลอยไปถึงขนม น้ำชา และแท่นนอนนุ่มๆที่มีกลิ่นกำยานลอยหอมอยากจะเปิดปากหาวแต่กลัวว่าอาจารย์จะหาไว้ไร้มารยาท ทุกคนก็คงง่วงนอนแหละแต่ก็ทนฝืน

“…ผู้ที่รู้จักลำดับก่อนหลัง ย่อมไม่ล่วงเกินผู้หลักผู้ใหญ่..…”

 เสียงของราชครูโม่ชิงเหยียนกังวาน สงบนิ่ง เสมือนบทกลอนจากฟ้าสวรรค์ แต่กับหว่านชิงแล้ว…เหมือนเสียงกล่อมให้หลับมากกว่า

ดวงตาคู่สวยเริ่มปรือ สะบัดหน้าขึ้นมาแล้วรีบจรดพู่กันลงกระดาษ สะกดคำว่า “คนดี” ไปสามแถว

‘ข้าจะเป็นองค์หญิงตัวอย่างของแคว้น…’ แล้วเงียบ…แอบหาวอีกหนึ่งฟอด

แม้ใจจะลอย ก็มิได้ว่างเปล่า หว่านชิงแอบเหลือบตามองไท่จือหยางหลินที่นั่งด้านข้าง เจ้ารัชทายาทน้อยนั้นแทบไม่มองข้าเลย สายตาระแวดระวังเช่นเคย เหมือนมีกำแพงสูงล้อมไว้ตลอดเวลา ส่วนองค์หญิงรองเยี่ยนอิงก็ยังดูสงบนิ่ง เขียนพู่กันเงียบ ๆ งดงามอย่างไร้ที่ติ ไม่เอ่ยวาจาด้วยแม้แต่คำเดียว

‘สรุป...รัชทายาทยังไม่ไว้ใจข้า องค์หญิงรองก็...ยังคงวางตัวสงบแบบไม่ให้ช่องให้ใครแตะต้องง่าย ๆ’

หว่านชิงถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับลากพู่กันตวัดเส้นสุดท้ายของบทเรียนลงกระดาษ

จบ5ชั่วโมงทรมานแล้วในที่สุด

พอราชครูชิงเหยียนลุกจากที่นั่ง หว่านชิงก็แทบจะลุกพรวดทันที นางเดินออกจากศาลาราวกับพายุเบา ๆ พัดผ่าน ใบหน้าสวยที่เคยยิ้มเรียบร้อยเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นใบหน้าง่วงนอนเต็มขั้น

“จะให้ข้ากลืนตำราอีกสักบท ข้าคงหลับไปกลางคาบแน่...”

เดินยังไม่พ้นต้นหลิวประจำศาลาก็เห็นร่างเล็กๆของซื่อซื่อสาวใช้คนสนิท นั่งหลับฟุบอยู่ตรงขอบทางเดิน พอหว่านชิงเดินมาถึงก็ยกมือแกล้งกระแอมนิดหนึ่ง

"อะแฮ่ม~"

“อ๊ะ! อง-องค์หญิงใหญ่! ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะ!” ซื่อซื่อสะดุ้งสุดตัวลนลานคุกเข่าจนแทบจะฟุบลงไปใหม่ ใบหน้าเล็กซีดเผือดด้วยความตกใจ

“หลับอยู่ตรงนี้ทำไม? แล้วเจ้ากลัวอะไรข้าหนักหนาฮึ ข้าเคยฆ่าบิดา ด่ามารดาเจ้าหรือไร” 

หว่านชิงเลิกคิ้ว ซื่อซื่อหน้าเหวอ ก็ยิ่งกว่านั้นเถอะก่อนนั้นไม่จิกผมก็ฟาดมือลงบนแก้มใสจนมีรอยแดงไม่เว้นแต่ละวันมาพักหลังนี่แหละที่หว่านชิงไม่เคยลงไม้ลงมือกับซื่อซื่อ

“ท่านแม่ทัพไป๋เหวินหลงมาแล้วเจ้าค่ะ! มานานแล้วด้วย แต่กระหม่อมไม่กล้าเข้าไปรายงาน เลยรออยู่ตรงนี้จน…หลับไป…”ส่งเสียงพูดรนลาน

“ห๊าาาา?! มาแล้วเหรอ?! แย่แล้วๆ”หว่านอิงรวบกระโปรงที่ยาวละข้อเท้าวิ่งหน้าเริ่ดไปยังตำหนักใหญ่ของฮ่องเต้