Share

บทที่ 81

“ท่านน้าข้าว่าเรามาสนทนากันดี ๆ เถอะ” ไป๋เสวี่ยเลิกเสแสร้งเป็นเด็กหญิงขลาดเขลาเดินเข้าไปนั่งยกขาไขว่
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 163

    “ท่านแม่ขอรับ ข้าเจ็บ” เด็กชายผู้มีรูปร่างอ้วนท้วนผิวขาวฟ้องนางหลังจากโดนบิดาเคี่ยวกรำให้ฝึกยุทธแม้นางจะรู้สึกสงสารทว่าก็เข้าใจในความปรารถนาดีของผู้เป็นสามีที่มีต่อบุตรได้เช่นกัน ดังนั้นนางจึงได้แต่ต้องหลับตาข้างลืมตาข้างเบือนหน้าหนีไปทางอื่นยามที่บุตรชายได้รับการฝึกจากบิดาตน“ท่านแม่! ท่านกำลังคิด

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 162

    เด็กชายหญิงคู่หนึ่งผู้มีใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพรมหนาหน้าปลายเท้าของหญิงชราผมเกล้าเป็นมวยอย่างเรียบร้อยเส้นผมของนางแม้จะเป็นสีขาวโพลนกระนั้นก็ยังคงเงางาม ดวงหน้าของนางเองก็ผ่องใสแม้จะมีริ้วรอยตามวัย“ท่านย่าเจ้าคะ/ขอรับ” สองพี่น้องเรียกนางพร้อมกันพลางแหงนหน้ามองหญิงสูงวัยอย

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 161

    หิมะสีขาวของทางเหนือกำลังโปรยปรายลงมาอย่างหนักจนบางแห่งเริ่มเห็นน้ำแข็งค้างตามกิ่งไม้หรือตามชายคาไป๋เสวี่ยได้แต่งเข้ามาอยู่สำนักยุทธชิงหลงได้นานกว่าหนึ่งปีแล้วนับตั้งแต่กลับมาจากการเดินทางในท้องทะเลคราวนั้น“เจ้านี่นะออกมาด้านนอกก็ไม่เอาเสื้อคลุมออกมาด้วย” โอวหยางเฉินพูดขึ้นพร้อมกับนำเสื้อคลุมสีขาว

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 160

    “ข้าว่าคนผู้นั้นน่าจะตาฝาด สัตว์ประหลาดอะไรจะมาโผล่กลางท้องทะเล”“ข้าเองก็ไม่รู้แต่หลังจากที่ข้าช่วยเขาขึ้นมาจากท้องน้ำ ชายคนนั้นก็เอาแต่เพ้อว่าช่วยข้าด้วย! อย่ากินข้าเลย”“อย่างนี้ก็ไม่รู้สิว่าสัตว์ประหลาดที่ว่าหน้าตาเป็นเช่นไร” ผู้พูดรู้สึกกังขา“ข้าลองถามดู เขาบอกว่าสัตว์ตัวนั้นมีหนวดยาวมากอีกทั้

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 159

    “น้องเล็ก! เจ้ากล้าดีเยี่ยงไรถึงขึ้นไปยืนบนหัวเสาเรือเช่นนั้น เจ้าไม่กลัวจะพลัดตกลงทะเลหรอกหรือ” ไป๋เสวี่ยอดไม่ได้ที่จะตำหนิน้องชายเมื่อเห็นเขากล้ายืนท้าความตายบนหัวเสากระโดงเรือ“พี่รอง! ท่านกังวลเกินไปแล้วขอรับ” ไป๋เทียนไม่พูดเปล่าเจ้าตัวยังพุ่งตัวลงมาทำให้คนเป็นพี่รู้สึกหวาดหวั่นต่อการกระทำของเขา

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 158

    เรื่องกวีของไป๋ตงก็เป็นอันถูกยกเลิกไปด้วยเมื่อดวงจันทร์ที่กำลังสุกสกาวได้หายลาลับเข้ากลีบเมฆเช้าวันต่อมา ภายในลานฝึกก็ยังคงเต็มไปด้วยความฮึกเหิมเหมือนเคย แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือเมื่อพวกเขาเห็นไป๋เสวี่ยแต่ละคนก็ทำความเคารพนางพร้อมกับเรียกนายหญิงน้อย“นี่มันไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ” ไป๋เสวี่ยถาม

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 42

    “หนทางการไปขุดแร่ครั้งนี้ไม่ง่ายนะเจ้าคะ อีกทั้งยังอาจมีอันตรายรออยู่เบื้องหน้ารวมถึงพวกท่านทุกคนยังจะต้องทำงานหนักอีกด้วย หากว่าใครคิดว่าตัวเองไม่พร้อมก็ขอให้ก้าวถอยหลังออกไปจากแถวได้เลย” ไป๋เสวี่ยประกาศเสียงดัง ทั้งนี้เป็นเพราะการไปขุดแร่ในครั้งนี้อาจต้องใช้เวลาหลายเดือนโดยแต่ละคนอาจจะต้องเฝ้าอยู่

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 41

    “ลูกหมีดำเจ้าค่ะ” “หา!!” เขาร้องเสียงหลงก่อนจะรีบนำมือปิดปากด้วยความลืมตัว ส่วนลูกหมีในอ้อมอกของไป๋เสวี่ยกลับขยับหัวของมันซุกเข้าหาไออุ่นโดยที่หาได้สนใจเสียงดังของไป๋ซวนเลยสักนิด “เจ้าอย่าบอกนะว่าหมีที่ตายคือแม่ของมัน” ไป๋เสวี่ยพยักหน้าลง ในระหว่างที่พ

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 40

    ร่างกายเล็กจ้อยของไป๋เสวี่ยเดินออกมาจากด้านในโดยที่ในมือของนางมีลูกหมีตัวน้อยขนสีดำที่ดวงตาปิดสนิทซุกในอ้อมอก “น้องรอง! เกิดอะไรขึ้น แล้ว...” “เดี๋ยวข้าค่อยเล่าให้ฟังนะเจ้าคะ ตอนนี้ท่านอาเป่ยพาคนเข้าไปนำร่างหมียักษ์ออกมาเถอะเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของไป๋เสวี่ยดูเหน็ดเหนื่อยจนไม่มีใค

  • ข้านี่แหละคุณหนูผู้ร้ายกาจ   บทที่ 39

    “ข้าเองก็ไม่รู้เจ้าค่ะ” คำตอบของไป๋เสวี่ยช่างเหนือการคาดคิดของทุกคนดังนั้นทุกคนจึงได้ระมัดระวังตัวเองเพราะไม่รู้ว่ามีสิ่งใดรออยู่เบื้องหน้า เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดดังขึ้นอีกระลอก “เอายังไงดีขอรับ” เป่ยชุนถามกับเด็กหญิงซึ่งเป็นผู้นำในครั้งนี้ “รอก่อนเจ้าค่ะ” กลุ่ม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status