ตอนที่ 3 นางร้ายอัปลักษณ์เลื่องชื่อ

          หลังจากจัดการปะทะคารมเล็ก ๆ น้อย ๆ กับอี้เหยียนซินจนหนีกลับเรือนไปเช่นทุกครา นางร้ายภายใต้ใบหน้าอัปลักษณ์ก็ได้แต่ลอบยิ้มสะใจ นิสัยอี้เหยียนซินเจ้าเล่ห์มารยาเพียงใดนางรับรู้ได้เป็นอย่างดี

          “เหตุใดยอมปล่อยผ่านเจ้าคะ”

          ลู่เจียวไม่เข้าใจคุณหนูของตนแม้แต่น้อย ว่าเหตุใดกันหนอถึงได้ปล่อยให้คุณหนูใหญ่ปล่อยข่าวเสียหายไปง่าย ๆ โดยไม่ทำอะไรสักอย่าง

          เช่นเมื่อครู่มองปราดเดียวก็รู้ว่าอี้เหยียนซินนั้นจงใจเสแสร้งให้ตนเองน่าสงสาร เพื่อใส่ร้ายคุณหนูของนาง

          “เรื่องอะไรหรือลู่เจียว” อี้เวยหนิงไม่ได้ใส่ใจนักจึงเลือกจะปล่อยผ่านมองข้ามไปเหมือนคนโง่

          “โถ่คุณหนู ท่านก็รู้ว่าบ่าวหมายถึงสิ่งใด”

          สาวรับใช้มีสีหน้าเง้างอนคุณหนูที่ชอบทำอะไรไม่บอกผู้ใด เก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจเพียงคนเดียวตลอดมา

          “คิกคิก หน้าเจ้าตลกจริง ๆ ทำเหมือนข้าไปฆ่าใครมาอย่างนั้นแหละ” ในโลกแห่งนี้คงมีสาวใช้ผู้นี้ที่นางไว้ใจที่สุด

          “บ่าวกลัวท่านอ๋องจะทราบข่าวเข้า หากท่านอ๋องไม่พอใจคงหาทางเล่นงานคุณหนูแน่”

          ท่านอ๋องนั้นใคร ๆ ก็ทราบดีว่ากำลังชอบพออยู่กับอี้เหยียนซิน หากเรื่องข่าวปลอม ๆ นี้ลอยถึงหูท่านอ๋องเข้าคุณหนูไม่แย่หรอกหรือ

          “ท่านอ๋องผู้นั้นจะมาเล่นข้าด้วยเหตุใด ข้าไม่ได้ทำร้ายอี้เหยียนซินเสียหน่อย ก็แค่ข่าวลือ”

          นางไม่เคยพบท่านอ๋องมาก่อนแต่ก็ได้ยินเรื่องราวมาบ้าง และคิดว่าเขาคงจะฉลาดอยู่หลายส่วนไม่น่าจะสนใจเรื่องของสตรี // เป็นถึงอ๋องคงไม่หูเบาหรอกมั้ง อี้เวยหนิงคิดเล่น ๆ

          จวนอ๋อง

          “นางร้ายกาจนัก”

          ไป๋เทียนจินได้ยินข่าวลือแล้วอยากเห็นหน้าสตรีอัปลักษณ์ผู้นั้นนัก อยากรู้ว่าจิตใจทำด้วยอะไรถึงทำร้ายพี่สาวตนเองได้

          “ท่านอ๋องหมายถึงผู้ใดขอรับ”

          หมิงซานมองท่านอ๋องที่แสดงสีหน้าเคร่งเครียดยามเอ่ยถึงสตรี อยากรู้นักว่าคนผู้นั้นเป็นใครเหตุใดถึงได้ทำให้ท่านอ๋องแสดงสีหน้าเช่นนี้ได้

          “อี้เวยหนิง คุณหนูรองสกุลอี้”

          สตรีอัปลักษณ์แสนใจร้ายที่ผู้คนพากันด่าทั้งเมือง

          “หากตามข่าวลือก็เป็นเช่นนั้นขอรับ”

          หมิงซานเองก็ไม่รู้ว่าจริงเท็จประการใด เพียงแต่ได้ยินผู้คนเล่าลือมาเช่นนั้นว่าอี้เวยหนิงนั้นร้ายกาจยิ่งนัก

          “คุณหนูอี้เหยียนซินถูกกลั่นแกล้งให้คุกเข่าหน้าจวนทั้งวันทั้งคืนเลยหรือ”

         เขานึกไปถึงสตรีผู้น่าสงสารที่เคยพบตอนออกไปเยี่ยมชมตลาด อี้เหยียนซินสตรีบอบบางกิริยาอ่อนหวานที่เขาช่วยจากพวกโจร

         หลังจากนั้นได้ทราบว่าเป็นบุตรสาวอดีตท่านแม่ทัพที่เขาเองนับถือจึงพูดคุยกันเรื่อยมาและพอจะทราบถึงความร้ายกาจของน้องสาวอย่างอี้เวยหนิงบ่อยครั้ง จนเชื่อสนิทใจว่านางร้ายกาจมากจริง ๆ

          “เรื่องนี้ความเป็นมาไม่แน่ชัด รู้เพียงแต่คุณหนูอี้เหยียนซินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าจวนตั้งแต่เมื่อคืนไม่ได้ลุกไปไหน”

          หมิงซานไม่อยากฟันธงเพราะตั้งแต่ให้คนจับตาดูมาอี้เวยหนิงไม่เคยไปหาผู้ใด หมกตัวอยู่แต่ในจวนเท่านั้น

          “เช่นนั้นก็สรุปได้ไม่ยาก สตรีอัปลักษณ์ทั้งกายใจนั่นกลั่นแกล้งเหยียนซินเป็นแน่”

          ไม่ต้องคิดให้มากความท่านอ๋องก็สรุปทุกอย่างให้เสร็จสรรพ โยนความผิดทุกสิ่งให้อี้เวยหนิงจนหมด